DE OOIJEVAREN. CICONIA. 



l.le ünijcvaivn licl.l.rii iii liuiiiic -estalto en liuii 

 maaksel vi'el oveieeukomst met de reigers, maar 

 zijn iii al hunne deelen steviger en hooger op 

 (Ie podten. liim bek is dikker, de nagels zijn stomper, 

 de tfcnen in het algemeen korter ; zij honden Immicn 

 hals bij het vliegen regtuit en steken dim. Iilj het 

 vangen van den buit niet vooruit : zij vueden zich 

 niet of weinig met visih en de eijeren zijn grover 

 van schaal. 



Elkeen kent onzen gewonen Ooijevaar, Cicouia alba, 

 die in vele lage en vochtige streken van het gematigde 

 en warme Europa broedt, in sommige landen echter, 

 b. V. in Groot-Brittannië, geheel en al ontbreekt, 

 terwijl hij in ons land, waar hij vroeger zeer 

 menigvuldig was, thans veel schaarser aangetroffen 

 wordt, nadat, ongeveer 25 jaar geleden, de in 

 het vooijaar van hunne verhuizing tot ons 

 terugkeerende ooijevaren door eenen hevigen storm 

 aan de kust van Westelijk Frankrijk grootendeels 

 gedood werden. De ooijevaar broedt echter ook in 

 Tartarije en Perzië, en men treft er in Algerië eene, 

 als het ware, geheel afgezonderde, maar over het 

 geheele land verspreide kolonie van aan, die niet 

 verhuist. Onze ooijevaar overwintert in Afrika, en 

 begeeft zich aldaar zoo diep landwaarts in, dat hij 

 somtijds tot aan de Kaap de Goede Hoop verdwaalt, 

 terwijl men hem in Azië gedurende den winter tot 

 Bengalen aantreft. Bij ons komt de ooijevaar in den 

 legel tegen het begin van Maart aan, en verhuist 

 in Septendier. Het hem zoo kenmerkend geklepper 

 met den bek laat hij tot laat in den zomer hooren. 

 Oij plaatst zijn groot nest op boomen of gebotiwen, 

 en men weet dat men hem hiertoe, door het 

 oprigten van eene stevige onderlaag, veelal in de 

 gelegenheid tracht te stellen. De 3 tot -i eijeren 

 zijn vuil wit. De ooijevaar voedt zich met insekten, 

 kikvorschcn, hagedissen, slangen, en daar hij ook 

 vele veldmuizen verslindt, zoo is hij een voor den 

 landbouw nuttige vogel, die reeds van de tijden der 

 oude Romeinen af, door den landman in bescherming 

 genomen werd. — De tweede soort van ons werelddeel 

 is de zwnrie Ooijevaar, Ctcoina vigrn. Hij is een 

 weinig kleiner dan de witte, zijn zwart vederkleed 

 heeft bij de ouden eenen prachtigen metaalglanzigen, 

 paarsen en bronzen weerschijn, maar de jongen 

 zijn grootendeels donkerbruin van kleur. De zwarte 

 ooijevaar wordt in oostelijk Eiu'opa en Siberië 

 aangetrofl'en, en veidwaalt slechts zeldzaam in ons 

 land en in het algemeen in Westelijk Europa. Hij houdt 

 zich in met bosch bedekte moerassige streken op, 

 verhuist in den winter zuidelijk en verdwaalt somtijds 

 tot Zuid-Afrika. — Ciconia Abdimii, van Abyssinië tot 

 Mozambique verspreid, is de kleinste van alle bekende 

 soorten en aanmerkelijk kleiner dan onze blaauwe 

 reiser. De kleur vau zijn vederkleed doet aan dat 



van den zwarten ooijevaar denken, maar hij hcrit 

 den bek en de pooten grootendeels groen, terwijl 

 deze deelen bij den zwarten ooijevaar rood zijn. 



Er zijn twee soorten van ooijevaren die in haren 

 vorm volmaakt met de voorgaande soorten 

 overeenstemmen, maar van deze, gelijk ook van 

 alle overige ooijevaren, ja van alle reigervogels. 

 afw ijken door haren diep gevorkten staart, die zwart 

 is, terwijl de witte onder-dekvederen van den staart 

 zeer lang en stevig zijn en derhalve aan pennen 

 doen deid<en. — Eene dezer soorten, Ciconia maguari. 

 heeft in kleur veel overeenkomst met onzen witten 

 ooijevaar, nuuir zij is veel gi'ooter, en bewoont de 

 moerassige bosschen van het heete Zuid-Amerika. — 

 De tweede soort, Ciconia Itncocephala, is veel kleiner 

 dan de zwarte ooijevaar en donker van kleur. Zij 

 wordt in Abyssinië en Oost-Indiö aangetroffen, en 

 is zeer menigvuldig op de Sunda-ei landen en Celebes. 



Eenige soorten hebben eenen zeer langen, dunnen 

 hals en lange pooten, maar eenen zeer gi'ooten. 

 veelal een weinig naar boven gekromden bek. Zij 

 zijn veel grooter dan de gewone ooijevaar. Eene 

 dezer, Ciconia Senegalensis, heeft den kop, bovenhals. 

 achterrug, staait en de vleugels zwartgroen. de 

 oveiige vederen wit, en de naakte deelen zeer 

 fraai gekleurd; want de pooten zijn groen, met 

 eenen rooden ring om de hakken en eenen anderen 

 aan den wortel der teenen, die bovendien met rood 

 gezoomd zijn; de bek is aan zijne voorhelft karmijnrood. 

 aan de acliterhelft zwart; de naakte huid van het 

 voorhoofd is geel, de teugels zijn steenrood, en de 

 onderkaak is aan weerszijde van een lelietje voorzien. 

 Deze groote vogel, die onder de sieraden van onzen 

 dierentuin behoort, bewoont het heete Afrika. — 

 De tweede, even groote soort, Ciconia Ansiralis, heeft 

 den kop en hals, de schouders, den staart en het 

 midden dor vleugels zwartblaauw en de overige 

 deelen van het vederkleed wit, eenen zwarten bek 

 en roode pooten. Zij is schuw, voedt zich met visschen 

 en kruipende dieren, en houdt zich in moerassen 

 op. Gelijk bij onzen gewonen ooijevaar en Ciconia 

 h-iicocepJialn, schijnen de voorwerpen van deze soort 

 twee groote, van elkander afgescheiden koldoii^u ir 

 vormen, van welke de eene het vasteland van Indic 

 de andere Australië bewoont. 



Men geeft den naam van mvcteria aan de soorten, 

 die den kop en hals geheel of nagenoeg geheel naakt 

 hebben. Zij zijn zeer groot, zeer stevig van maaksel 

 en haar bek is buitengewoon zwaar. 



De sooit van de Nieuwe Wereld, Mycleria Americana, 

 lieeft een wit vederkleed, en eenen rooden ring aan 

 het achtergedeelte van den hals, terwijl de overige 

 deelen van den hals, de kop. de naar boven gekromde 

 bek en pooten zwart zijn. Deze groote soort bewoont 

 het heete Amerika, en wordt in Brazilië »,Tabiroe" 

 genoemd. Hij houdt zicii aan meren of moerassen 

 in ile nabijheid der bosschen op. zet zich en nestelt 



