vlirneii voürtroH'eüjk, loopen S( lii 

 in (Irooge mi woeste streken <> 

 Afrika en liet westelijke warnio A/ 

 van Indiö aansetroffen. 



Ixkk.il — CLn( (l(/(l Cmsoinn LuDiclus. 



luk (11 (1. tMUdl 71 u kdit vu t\V( 



-hx iisliuiiUn uvn ,l( li.nst /ij l„ ^^,M.nl Zi 

 tm •'01 iu\ L/ialcopkuis \anAfiiki ln'cl'lilrs 



Bij de meeste soorten is Al \ü(ii/i|(k \ in (1( n i^eili i lt( li|k fiaai niPtaali;laiizi_ \ii>lrt. 



vnetwortel slechts met eene u| 



schilden | z^^alten band over de boisl 



Cursor i /IS chalcopterun. 



De gewone Renvogel. Cursorivs Gallicus. valt door 

 zijn isabelkleiirig vederkleed in het oog. Hij bewoont 

 de woeste of met droog gras bedekte vlakten van 

 Noord-Afiika, veidwaalt echter somtijds naar Europa, 

 en werd zelfs in ons land aangetroffen. 



Eene soort, Cursorius Aegyptius, veelal »Pluvianus" 

 genoemd, heeft de vederen van den mantel buitengewoon 

 verlengd, en het vederkleed op de bovendeelen grijs 

 met zwart afgezet. Zij is lager op de pooten dan de 

 nverige soorten, heeft langere teenen, en liewnont 

 de oevers van den Nijl. 



DE GLAREOLA'S. GLAREOLA. 



Het geslacht der gkireola's bevat sleciits oen 

 vijftal soorten, allen afkomstig uit de Oude Wereld. 

 •Jfschoon deze zonderlinge vogels in het algemeen 

 verwantschap hebben met de trappen, de renvogels 

 en plevieren, wijken zij echter in meer dan een 

 npzigt daarvan af, en vertoonen geheel bijzondere en 

 afwijkinde eigenschappen. In grootte evenaren zij 

 ongeveer een lijster of een leeuwerik. Zij zijn 

 voornamelijk in het oog vallend door hunnen, somtijds 

 zeer diep gevorkten staart : een kenmerk, hetwelk men 

 bij geen anderen steltvogel aantreft. Hunne vleugels 

 zijn zeer lang en puntig; de bek is hoenderachtig 

 en de mondopening ver naar achteren reikend. De 

 middelmatig verlengde pooten zijn van voren met 

 ilwarsschilden bekleed, en van vier middelmatige, in 

 één vlak liggende teenen vonrziiTi. van welke de 

 middelste met den Imitcnstcu ilcmr een spanvlies 

 vereenigd is. De nagel aan laatstgeTioenulen leen is 

 groot en gekorven. 



Deze vogels houden zich voornamelijk op drooge, 

 hetzij zandige. hetzij met gras of kruiden begroeide 



vlakten op. Zij loopen schielijk, vlieiien gelijk de 

 zwaluwen, bewegen dikwijls den staart op en neder, 

 en schreeuwen onophoudelijk. Zij voeden zich met 

 insekten, voornamelijk met torren en sprinkhanen. 

 Laatstgenoemde vangen zij in de vlugt, slikken ze 

 geheel in, en werpen ze, volgens den uitstekenden 

 waarnemer I. Verreaux, op den gewonen weg, ook 

 geheel weder uit, zonder dat men aan de uitgeworpene 

 insekten eenige andere verandering waarneemt, dan 

 dat hunne sappen, door het verblijf in de ingewanden 

 des vogels, als het ware uitgetrokken zijn. 



De gewone Glareola, Glareola praiincola, heeft 

 eenen zeer diep gevorkten staart : de bovendeelen en 

 borst zijn bruin, de stuit en de onderdeelen wit, de 

 onder-dekvederen der vleugels ros, de keel is rosachtig 

 geel en niet eenen zwarten kraag omzoomd, de bek 

 zwart met eenen roeden grond. Deze vogel bewoont 

 in den zomer het heete Europa, en verhuist naar 

 Noord-Afrika en het nabijliggend Azië. — In het 

 Zuidelijke Rusland heeft men eene soort, Glareola 

 mdanoplera, die zich van de gewone door zwarte 

 onder-dekvederen der vleugels onderscheidt. — De 

 soort van het vasteland van Indië, Glareola Orieninlis, 

 stemt nagenoeg volmaakt met de gewone ovei'een, 

 maar haar staart is veel korter. Zij overwintert op 

 ,lava en in Australië. 



In Bengalen heeft men eene kleine soort. Glareola 

 lactea, wier staart slechts weinig gevorkt is, en die 

 van de overigen door de (ijn grijze kleur van haar 

 vederkleed afwijkt. 



Glareola grallaria, van Australië, Nieuw-Guinea en 

 den Indischen Archipel, is hooger op de pooten dan 

 de overige soorten: haar staart is weinig gevorkt 

 en zij heeft eenen rnodbrninen buik. 



