DE PLEVIEREN. CHARADRIUS. 



De plevieren hebben eene uaauwe mondop(Miinp;, 

 eeneii z.iniiMiL:vilrLikten, korten bek, die voor de 

 neu^^ati'ii lin,,-<.i- is dan achter deze, eenen afgeronden 

 staail, CU :!, zelden 4 teenen aan de pooten. Velen 

 bereiken naauweiijks de grootte van een musch of 

 leeuwerik, terwijl de grootsten even zwaar zijn als 

 de kievit. Zij worden in alle werelddeelen aangetroffen, 

 en voeden zich vooral met wormen en insekten. 

 Velen houden zich aan de oevers van de zee of de 

 rivieren op; anderen op vlakten die met mos of 

 laag gras begroeid zijn, zelfs wanneer deze in het 

 gebergte liggen. 



De EIGENLIJKE PEEViEREN liebbcn slcclits 3 teenen, 

 bereiken hoogstens de grootte van een zanglijster, 

 en houden zich voornamelijk aan de oevers der 

 rivieren en der zee op. — Eene der grootste soorten 

 is C/taradrias vociferus. Haar staart is eenigzins 

 verlengd, en zij heeft van onderen, achter den hals, 

 twee zwarte sjerpen. Zij bewoont Amerika en is in 

 Noord-Amerika bij elkeen bekend, wegens hare onrust 

 en liet geschreeuw, hetwelk zij aanheft bij de nadering 

 van menschen, waardoor zij de overige dieren, als 

 het ware, waarschuwt en het jagtbedrijf in de door 

 liaar bewoonde streken dikwijls verijdelt. • — Eene 

 der gewoonste soorten van ons werelddeel is de 

 Bonlbelc-plevii'r, Cliaradrlus hialicnla, zoo genoemd 

 omdat de achterhelft van zijnen bek, bij oude 

 voorwerpen, oranjerood, de voorhelft zwart is. Hij 

 heeft slechts eene zwarte sjerp op de onderdeelen, 

 is niet grooter dan een kuifleeuwerik en zeer 

 menigvuldig op den trek langs ons zeestrand. — 

 Er zijn, behalve deze, nog een twintigtal, meestal 

 uitheemsclie soorten van eigenlijke plevieren bekend. 



Men geeft den naam van morinel-plevieren, 

 MORiNELLUS, aau eenige soorten, die zich bij voorkeur 

 op vlakke, met mos, heide of laag gras begroeide 

 streken, zelfs in het gebergte ophouden. Zij zijn 

 steviger van maaksel dan de eigenlijke plevieren, en 

 hebben eene donkere vlek op den buik of een 

 bloeden zwarten band over de borst. De meeste 

 soorten hebben slechts 3, en wel korte teenen, gelijk 

 de eigenlijke plevieren. Eene dezer is de gewone 

 Moriiiel-plevier, Morinellus Sibirlciis ; hij evenaart een 

 spreeuw in grootte ; zijn geheele bovenkop is door een 

 witten band omzoomd ; de hals is grijsbruin ; achter den 

 krop ontwaart men, bij de ouden, eene smalle zwarte, 

 gevolgd door eene breede, witte sjerp; de borst en 

 zijden van den romp zijn roestkleurig, en de buik 

 is in het midden zwart. Deze fraaije vogel nestelt 

 in het noorden van Europa en Westelijk Azië, en 

 biivnilien np de bergvlakten van Middel-Europa. Hij 

 wordt, ofschoon slechts in kleinen getale en op den 

 trek, in de hooge polders langs den binnenkant van 

 onze duinen aangetroffen, en is zoo weinig schuw, 

 dat de jager hem veelal zonder moeite naderen en 



schieten kan. — In Australië heeft men eene soort, 

 Morinellus Jiislralis, die roskleurig is, eenen grooten 

 zwarten, langs het midden van de borst verloopenden 

 halsband, en eenen roodbruinen buik heeft. — 

 Eene soort van Chili, Morinellus lotaniroslris, ook 

 «Oreophilus" genoemd, is merkwaardig om haren 

 buitengewoon dunnen bek. 



De soort niet een achterteen en lange voorteenen, 

 Morineltns rnodestns, is van de Falklands-eilanden tot 

 Chili verspreid. Zij heeft eenen hoog roestkleurigen 

 krop en eene breede, zwarte sjerp over de borst. 



Men noemt goudplevieren, pluyialis, de groote 

 soorten, wier pooten met een net van schubachtige 

 schildjes bekleed zijn. Hare bovendeelen zijn met 

 hooggele of witte vlekken bedekt, en hare onderdeelen 

 in het zomerkleed grootendeels zwart. Zij houden 

 zich op heidevelden en met mos of laag gras bedekte 

 vlakten op, broeden in het noorden, verspreiden zich 

 echter, op den trek, over de meeste streken van den 

 aardbol. Van de 3 bekende soorten is slechts eene 

 van eenen bovendien buitengewoon kleinen achterteen 

 voorzien. 



Tot de soorten zonder achterteen behoort de 

 gewone Goudplevier, Pluvialis apricarius. De goudplevier 

 nestelt in de gematigde en noordelijke streken van 

 Europa en Westelijk Siberië, op heide- en veenachtige 

 gron<len. Op den trek gaat hij tot Afrika. Hij voedt 

 zich met wormen en maskers van insekten, en eet 

 ook bezien. — Eene andere, eenigzins kleinere soort. 

 Pluvialis fuh'us, die de onder-dekvederen der 

 vleugels vuil grijs heeft in plaats van wit, broedt 

 in Oostelijk Siberië en het koude Noord-Amerika: 

 zij verspreidt zich op den trek nagenoeg in alle 

 overige werelddeelen, somtijds zelfs naar Europa. 



De soort met 4 teenen, Oond-kievit, Pluvialis 

 sqiiatarola, heeft zeer veel overeenkomst met den 

 goudplevier, maar zij is grooter en steviger van maaksel 

 en zeer kennelijk aan haar, ofschoon zeer kleinen, 

 en somtijds op een eenvoudig stompje gelijkenden 

 achterteen. Deze soort broedt in de koude streken 

 van het geheele noordelijke halfrond, en verspreidt 

 zich op den trok nagenoeg over alle landen van den 

 aardbol. 



DE STEENLOOPERS. STREPSILAS. 



Men kan de steenloopers beschouwen als plevieren 

 met dikke en tamelijk korte pooten. /ij IjiuciIch 

 in de poolstroken. 



De gewone Steenlooper, Slrepsilas inlerpres, wijkt van 

 alle overige af door zijnen puntigen, sterk zijdelings 

 zamengedrukten en eenigzins opwaarts gekromden 

 bek. De pooten zijn van 4 teenen voorzien en 

 vleeschkleurig, terwijl de bek zwart is. De jongen 

 hebben de bovendeelen, den kop en hals tot op de 

 zijden van den krop gi'ootendeels donkerbruin ; in 

 het volkomen kleed zijn daarentegen de kop en nek 



