wit iiic't zwiiil gevlekt, terwijl de vleugels en mantel 

 roodbruin zijn met groote zwarte vlekken. De 

 steenlooper bereikt nagenoeg de grootte van een 

 spreeuw. Hij broedt in de koude streken van bet 

 noordelijk balfroiid, zuidelijk tot Jutland, bezoekt 

 echter, op zijne verhuizing, nagenoeg alle overige 

 landen van den aui'dbol. 



In het koude Amerika broedt nog eeno andere, 

 grootere soort, die eveneens van 4 teenen voorzien 

 is, wier bek echter de gedaante heeft van dien van 

 een plevier, en wier volkomen kleed niet met roodbruin 

 versierd schijnt te zijn. Dit is Strepsilas rinjala of 

 »borealis", veelal ook wAphriza" genoemd, 



In Nieuw-Zeeland heeft men soorten zonder 

 achterteen, «Thinornis" genoemd. 



DE KIEVITEN. VANELLUS. 



De Kievieten hebben gi'oote overeenkomst met de 

 plevieren, onderscheiden zich echter daarvan, doordien 

 hun staart aan het einde, in plaats van afgerond te 

 zijn, regt is. Bij vele soorten is een kleine achterteen 

 aanwezig; anderen hebben slechts 3 teenen. Men 

 kan deze vogels, volgens de af- of aanwezigheid van 

 eene of twee huidlellen tusschen de oogen en den 

 bek, iu twee onder-afdeelingeu brengen. 



Onder de soorten zonder huidlellen en met 4 

 teenen behoort onze gewone Kievit, Vanellus crislalus, 

 die, als een op onze weilanden buitengewoon 

 menigvuldige vogel, door de opwaarts gekrulde kuif 

 van zijn achterhoofd, zijn stemgeluid, zijne lekkere 

 eijei'en bij elkeen bekend is. De kievit komt op, 

 voor zijne levenswijze geschikte plaatsen, in geheel 

 Europa voor, en is in Azië tot .Tapan verspreid. — 

 In het heete Amerika heeft men eene andere soort 

 met eene opwaarts gekrulde kuif, Vanellus Cayennensis 

 genoemd. Zij is grooter dan de onze, fraaijer gekleurd 

 en heeft aan elke vleugelbogt eenen langen en 

 puntigen doorn. Deze vogel wordt, langs de kust 

 van BraziHë en Guyana, op moerassen en grasvlakten 

 menigvuldig aangetrofl'en. Hij heeft in zijne levenswijze 

 en zeden veel overeenkomst met onzen kievit. Zijn 

 stemgeluid is onaangenaam, en op de vier maal 

 hei'haalde lettergreep sKerr" gelijkend. — In Tartarijü 

 heeft men eene fraai gekleurde soort zonder kuif, 

 Fanellus gregariiis, die den winter in Noordoostelijk 

 Afrika doorbrengt en somtijds naar Europa verdwaalt. — 

 Vanellus leucurus, uit Noordoostelijk Afrika, is 

 gekenmerkt door zijnen geheel witten staart ; Vanellus 

 crassirosiris, van den witten Nijl, door zijne lange teenen. 



Onder de soorten met 3 teenen is Vanellus spinosus 

 de meest algemeen bekende. Zij heeft groote sporen 

 aan de vleugels, en werd in het geheele noordelijke 

 en heete Afi-ika waargenomen. Zij is vooral gemeen 

 in Egypte, waar zij zich het geheele jaar door op 

 de velden ophoudt en door haar fel geschreeuw reeds 

 van ver kenbaar maakt. 



Be qenone Sj ooi kit ml lanillitó ipi/iosus 



De sooiten met huidlellen tusschen de oogen en 

 den bek kan men onder den naam van lobivanellus 

 afzondoren. Zij zijn tot Afrika, het heete Azië en 

 Australië beperkt. 



De drieteenige soorten hebben aan de vleugelbogt 

 een knobbeltje, in plaats van een spoor. Bij eene 

 dezer, Lobivanellus lilobus, van het vasteland van 

 Indië, is de huidiel dubbel, bij de overige enkel. 

 Onder deze laatste behooren Lobivanellus pecloralis, 

 van Australië, en Lobivanellus pilealus, van het heete 

 Afrika. 



Hetzelfde verschijnsel van de aanwezigheid van 

 dubbele of enkele huidlellen herliaalt zich ook bij de 

 vierteenige soorten. Intusschen hebben slechts de 

 soorten met dubbele lellen een spoor aan den vleugel. 

 Eene der fraaiste van deze soorten is Lobivanellus 

 tricolor: zij wordt in den Indischen Archipel 

 aangetroflen en is ook gekenmerkt door hare lange 

 vleugels. 



Onder de vierteenige soorten niet eene enkele 

 huidiel behooren Lobivanellus Indicus, van het vasteland 

 van Indië en Ceylon, en Lobivanellus cinereus, die de 

 kleinste huidlellen van allen heeft en in Bengalen. 

 China on Japan waargenomen werd. 



DE SCHOLEKSTERS. HAEMOTOPUS. 



Men kan de scholeksters beschouwen als groote 

 kieviten met drie teenen, met zeer dikke pooten 

 en eenen geheel afwijkend gevormden bek. Deze, 

 namelijk, is dubbel zoo lang als de kop, naar voren 

 zeer sterk zijdelings zarnengedrukt en derhalve, als 

 het ware, mesachtig. Zij bereiken de grootte van 

 eene kleine kip; hun vederkleed is wit- en zwartbont. 

 of eentoonig donkerkleurig, en de bek en pooten zijn 

 min of meer rood. Zij bewonen de zeeoevers en 

 worden in alle werelddeelen aantretroücn. 



