Oiidor (Ie soorbMi, die oim wit- en zwartliont 

 veilorkleeil hebben, behoort onze gewone ScholeksUv, 

 Ilaematopus oslralegns. Deze eigenaardige vogel wordt 

 in <le konde en gematigde streken der Oude Wereld, 

 /iiidelijk tot Noord-Afrika en China aangetroffen. 

 Hij broedt ook in onze dninstreken, zoekt zijn 

 voedsel vi'elLd dp het strand on trekt aldaar, 

 door zijne kleuren en zijn schel geschreeuw, de 

 opmerkzaamheid van elkeen tot zich. Hij voedt zich 

 van vischbroed, wormen, jonge garnalen en andere 

 zoodanige zeediertjes, en verhuist in het najaar, 

 ofschoon er ook steeds eenigen bij ons overwinteren. 

 De 2 tot 3 eijeren, die ongeveer de grootte van 

 kippeneijcrcn hebben, maar bruinachtig roestgeel met 

 hruiuzwaite vlekken en grijze stippen zijn, worden 

 door het wijfje in eene eenvoudige uitholling van 

 liet zand, te midden van eenige grashalmpjes, gelegd. — 

 De ScJwlekster van Australië, Haematopus lonrjiroslris, 



heeft de groote boveu-dekvederen van den staart 

 zwart. — Haematopus luciuosus, van do Falklandseilanden, 

 heeft kortere en lichtere pooten dan de overige 

 soorten. — Bij den gewonen Amcrikaanschen 

 scholekster, Haematopus palKattis, zijn de mantel en de 

 vleugels in het bruine trekkend, terwijl, even als bij 

 de voorgaande soort, de rug geheel donker is en de 

 boven-dekvederen van den staart wit zijn. 



Debeide overige soorten zijneentoonig donkerklcurig. 

 zonder wit. — Eene dezer, Haematopus niger, is 

 gekenmerkt door haren hoogen bek en doordien haar 

 vederkleed in het bruine trekt, met uitzondering van 

 de borst, den hals en kop, die zwart zijn. Zij bewoont 

 Australië, de geheele Westkust van Amerika met de 

 Falklandseilanden, en men wil, dat zij ook aan de 

 Kaap de Goede Hoop voorkomt. — De andere soort. 

 Haematopus miicolor, is geheel zwart, en schijnt tot 

 Australië, Tasmanië en Nieuw-Zeeland beperkt te zijn. 



De zwarte Scholelater. Haeniatopus unkolor 



DE RALVOGELS. 



R A L L A E. 



De naam van ralvogels is ontleend aan ren van 

 onze- moerasvogels, de zoogenaamde waterral, en men 

 begrijpt daaronder al die vogels, welke in hun 

 maaksel met dezen waterral min of meer overeenkomst 

 hebben. Dit zijn onder anderen de waterhoentjes, de 

 meerkoeten en, hoe vreemd dit ook moge schijnen, 

 de kranen. De ralvogels doen in sommige opzigten, 

 vooral door hunne houding, door hunne veelal ver 

 benedonwaarts bevederde schenkels, en doordien velen 

 een aanmerkelijk getal eijeren leggen, aan de 

 hoendervogels denken. Hunne tecnen zijn meestal 

 lang en van vei'lengdo nagels voorzien; de meeste 

 soorten hebben eenen korten, rcgten en zijdelings 



naauw, de kop klein, de romp sterk zijdelings 

 zamengedrukt, en zij hebben ruime, in eene uitholling 

 liggende en veelal doorboorde neusgaten. De mannetjes 

 zijn veelal een weinig grooter dan de wijfjes, bieden 

 echter geen of weinig verschil in kleur aan, hetgeen 

 ook veelal bij de jongen het geval niet is. Zij houden 

 zich aan de waterkanten en op moerassige plaatsen, 

 of ook op weilanden en in grasvelden op, maken 

 hun eenvoudig nest op den grond of tnsschen het 

 riet, en de jungen. ilie met haarachtige vederen 

 bekleeil zijn, verlaten spoedig nadat zij nil het ei 

 gekomen zijn. het nest, om vervolgens deur linmic 

 ouders geleid en groot gebragt te wordi-n. 



Deze familie bevat de volgende honfdgeshuhlen. 



