yroolte eener kip, zijn over allewcreiddocleii vorsiireid, 

 en licbben in liunne levenswijze \eei overeenkomst 

 mot de gewone soort. 



i)e fraaiste soort, Gullinula marlinka, bewoont het 

 lieetc Amerika. De blaauwo kleur van haar vederkleed 

 doet aan dat der purperkoeten denken; maar hare 

 pooten zijn geel, en hare voorhoofdsplaat hemelsblaauw. 

 In grootte nadert zij ons waterhoentje. — Eene 

 andere, maar kleinere, grootendeel.s blaauwe soort, 

 GalUnula Alleni, bewoont het heete Afrika, en werd 

 in de Rotteidammer diergaarde levend gezien. — 

 In Oost-Iiidië heeft men eene grootere, langpootige 

 soort, Galliinila crislata of ))lugubris", die in liet 

 volkomen kleed nagenoeg geheel leikleurig is. — Eene 

 dor gemeenste Oost-Indische soorten, die tot Celebes 

 aangctiolTen wordt, is GalUnula phoenieura. Zij is 

 kleiner dan uiis waterhoentje en heeft eene zeer kleine 

 voorhoofdsiilaat. De bovendeden van het vederkleed 

 zijn zwait, de onderdeden grootendeels wit, maar 

 de onderbuik, de schenkelvederen en ondei'-dekvederen 

 van den staai t hebben eene roodbruine kleur. Zij 

 hroft eene rauuwe stem, die zij bij dag en nacht laat 

 hoorcn; houdt zich aan de monden der rivieren of op 

 anilere moerassige plaatsen op, zet zich somtijds op 

 de takken van struiken, en legt 4 witte, nagenoeg 

 bolvormige eijeren. 



Vele soorten hebben, als ons waterhoentje, een 

 Icikli'nriüklei'd, maar de zijdelingsclie ondci-dckvederen 

 van den -Uiait zijn wit, en velen lieMien ook de 

 zijvederen van overlangsche witte vlekken voorzien. 

 ( )nder deze behooren Gallinnla tenebrosa, uit Australië, 

 en GalUnula Jiaemalopiis. van Celebes; beiden grooter 

 dan ons waterhoentje, maar zonder overlangsche 

 wille vlekken aan de zijvederen. — Ons gewoon 

 H'alcrlioenlje, GalUnula cMoropus, wordt nagenoeg in 

 alle werelddeelen aangetroflen, en ofschoon het, volgens 

 de streken die het bewoont, somtijds eenige afwijkingen 

 aanbiedt, zijn deze ecliter veelal zoo gering en 

 onstandvastig, dat eene afscheiding van verschillende 

 soorten niet raadzaam is. Het waterhoentje, bij 

 elkeen bekend, is vooral iu het oog vallend door de 

 hoog roode kleur van zijnen bek en zijne voorhoofdsplaat, 

 en het groen der pooten, hetgeen echter boven de 

 hak door eenen rooden ring is afgebroken. Deze 

 vogel is menigvuldig in ons land. Hij houdt zich 

 op de met riet, biezen en watei-planten begroeide 

 oevers der staande wateren op; zwemt en loopt, 

 gelijk overigens ook de porceleinhoentjes, ralleii, 

 purperkoeten en koeten doen, met opgerigten staart ; 

 I luikt en klimt langs de rietstengels en de lage takken 

 van het hout, en loopt schielijk, zelfs ovei' di-ijvende 

 waterplanten. Het plaatst zijn gioni, uil ilet 

 vervaardigd nest op het water tussclimi lie-l liet oï 

 de biezen, en legt een aanmerkelijk getal gevlekte 

 eijeren. — In Zuid-Afrika treft men, behalve het 

 gewone waterhoentje, eene veel kleinere soort. 

 (JaUiniila aiKjidala n;enocmil. aan. 



In iVusiralië heeft men eenige soorten, «Tiihoiivx" 

 genoemd, die in gestalte, kleur en levenswijze aan 

 hot gewone wateihoentje doen denken, maar dikkei-e 

 pooten en dikke, tamelijk korte teenen hebben. — 

 Eene dezer, GalUnula Mortieri, bereikt de grootte van 

 een haan: terwijl de andere. GaUinida reniralis. die 

 van ons walerlmentje heeft. 



DE PURPERKOETEN. PORPHYRK). 



De purperkoeten zijn groote waterhoenderen ii 

 eenen dikken, hoogen bek, rondachtige neusgaten 

 een met blaauw en groen gekleurd vederkleed, ler\ 

 plinten hoogrood zijn. Eenige uitgestort 



de bek ,M 



soorten hadden intusschen een geheel wit vederkleed. 



Zij worden slechts in de heete streken der Oude 



Wereld aangetroffen, en ondersclieiden zich in hunne 



levenswijze nagenoeg niet van de watei-hoentjos en 



koeten. 



De meeste soorten hebben lange leeneii. een 

 blaauw en groen gekleurd vederkleed, en den bek. 

 de pooten en de voorhoofdsplaat pi'achtig hoogniml. — 

 Hiertoe behoort de blaauwe Purperkoet, Porplnjriu 

 caesius, ook «hyacinthinus" of santiquorum" genoemd. 

 Deze soort schijnt tot het heete Europa beperkt te 

 zijn, is intusschen aldaar op vele plaatsen tegenwoordig 

 geheel uitgeroeid. Men treft haar echter nog enkel 

 in Sicilië, en zeer menigvuldig in Portugal aan. — 

 Het purperhoeu van het vasteland van Indië, 

 Porpliyrio nef/lectus. heeft de vleugels, den staart en 

 de onderdeelen van den hals hoog grijsgroen, de 

 overige deden flaauw paarsachtig cobaltblaauw. — 

 Bij de Afrikaansche soort, Porpliyrio MaJagascarlensis. 

 zijn de mantel, de schoudervederen en een gedeelte 

 van den voorvleugel groen, maar veelal min of meer 

 in het olijfkleurige trekkend. — De Philippijnsclie 

 Purperkoet, Porpliyrio polioceplialus, heeft den mantel, 

 den rug, staart en een gedeelte der vleugels rosachtig 

 olijf bruin, de overige deelen paarsachtig blaauwgrijs. — 

 De kleinste van alle soorten is Porpliyrio ntiensis, 

 van den Fidji- en Tonga-Archipel. — lüj sommige 

 soorten zijn de bovendeelen van achter den hals zwart, 

 maar de voorvleugel is fraai groen en blaauw. De 

 gemeenste onder deze is Porpliyrio ludicus, van den 

 Indischen Archipel. Deze soort wordt menigvuldig 

 hl de moerassen, plassen of meren aangetroüën, 

 van waar /ij erhter ilikwijls de nabijliggende velden 

 gaat plunderen. Di' .lavanen houden haar dikwijls 

 gelijk kippen en voeden haar, als deze, met rijst en 

 andere granen. — Porpliyrio melanotns, van Australië, 

 heeft eenen eenigzins langoren staart dan de overige 

 soorten, terwijl Porpliyrio bellus, nit hetzelfde 

 weielilili.'el. dooi' hare grootte allo overige soorten 

 overtreft, 



Eenige andeie soort. ai. met écu blaauw vedeikleed. 

 rooile jionteii en bi.'k, ln'bben dikke teenen, en zeer 

 korte albiToiiile vleugels. — Eene dezer, Kulornix 



