coerulescethi, die op het eilanJ LaRéunion of Boiiibon 

 leefde, echter sedert lang geheel uitgestorven is, had 

 de grootte van een kalkoen. — De andere, Nolomis 

 Mantellü, van de grootte eener gans, wordt thans nog 

 in Nienw-Zeeland aangetroflen. 



NolorniK ManiM'd. 



Eene kleinere, maar geheel witte, en eveneens 

 uitgestorvene soort, Notomis cMa, leefde op het eiland 

 Norfolk. 



De merkwaardigste soort van alle was Leguatia 

 (jigantea, nog aan het einde der zeventiende eeuw op 

 Mauritius aanwezig. Hare pooten en hals waren zoo 

 lang, dat zij in hoogte den Afrikaanschen struis 

 overtrof. Zij had ook buitengewoon lange teenen en 

 was geheel wit van kleur. 



DE MEERKOETEN. FULICA. 



De meerkoeten zijn gi-oote waterhoentjes, wier 

 tccnen met breede, gelobde zwemvliezen omzoomd 

 zijn. Zij hebben een leikleurig vederkleed. Het getal 

 der soorten is beperkt; zij hebben onderling veel 

 overeenkomst en worden in alle werelddeelen 

 aangetroffen. 



Bij eenesoort, Fulica cristala. loopt hetachtergedeelte 

 van <le vooihoofdsplaat in twee lobben uit. Zij wordt 

 in Afrika aangetroffen en komt zelfs in sommige 

 gedeelten van Zuidelijk Spanje en Frankrijk voor. 



De overige soorti,>n lichhen alle eene gewone 

 vi.orhoofdsplaat. Ww der Oude Wereld is kennelijk 

 aan hare zwai'te under-ilekvedi'i'cn van den staart. 



Dit is onze yeicone Meerkoel, Fulica alra, die iii 

 Europa, Azië en Australië voorkomt, echter dikwyls, 

 naar gelang der streken die hij bewoont, eenige. 

 ofschoon veelal weinig in het oogvallende, afwijkingen 

 aanbiedt. Men weet, dat de bek en voorhoofdsplaat 

 geheel wit zijn. De meerkoet broedt op plassen en 

 meren, en srhaart zicli in het najaar dikwijls tot 

 grooto vliii;teu lilj elkaar. 



De Amerikaansche soorten hebben de zijdelingsclie 

 oHiler-dekvederen van den staart wit. Eene dezer, 

 Fulica giganlea, de grootste van allen, nadert in 

 grootte eene gans. Zij houdt zich in de meren der 

 gebergten van Peru op. — Do Noord-Amerikaansche 

 soort, Fulica Americana, is oen weinig kleiner dan di' 

 onze, en lieeft de slagpennen der twee Ie ovAy; aan 

 hot einde wit. 



DE PAR RA'S, P A RR A. 



Dij do. [larra's, die overigens in hunne gestalte en 

 levenswijze veel overeenkomst vertoonen met de 

 waterheinietjes, hebben de teenen en nagels eene zoo 

 buitengewone ontwikkeling verkregen, als bij geene 

 andere vogels plaats heeft. Het is vooral de achterteen 

 met den nagel, die eene geheel ongewone lengte 

 heeft, en daar de nagels allen geheel regt zijn, zoo 

 beslaan de gezamenlijke teenen, wanneer zij uitgebreid 

 zijn, een zoo groot vlak, dat de, op zich zelf zeer 

 ligte vogel in staat is, even veilig en snel over tien 

 waterspiegel der stamde wateren bedekkende bladeren 

 te loo|ien, als over den vasten grond. Deze vogels 

 zijn veelal een weinig kleiner dan ons waterhoentje ; 

 vooial hun romp, die bovendien zeer ligt is. Hunne 

 vleugels zijn met een zwaren, somtijds stompen doorn 

 gewapend. Sommige hebben eene voorhoofdsplaat 

 gelijk ons waterhoen en onze meerkoet, terwijl het 

 voorhoofd bij anderen bovendien van eene naakte 

 linidlel voorzien is. Zij worden slechts in de heete 

 luclitsticken aangetroffen, houden zich, bij de. niet 

 waterplanten begroeide oppervlakte der staande 

 wateren op, duiken echter van tijd tot tijd onder 

 water, nestelen in het riet, leggen oen aanmerkelijk 

 getal gevlokte eijeren en schijnen niet te verhuizen. 



Onder de soorten met eene voorhoofdslel is de 

 zoogenaamde Chirurgijn, Parrajassana, eene der meest 

 bekende. Hare lel is fraai rood ; de kop, hals en de 

 onderdeden van het vederkleed zijn zwart, de overige 

 bovendeden roodbruin, met uitzondering der slagpennen 

 van de tweede orde, die eene bleek groengele kleur 

 vertodiieii. Deze fiaaije vogel bewoont hel heete 

 Amerika, en is in Suriname onder den naam van 

 «kemphaan" bekend. Men treft hem op rivieren, 

 meren en moei'assen aan. Hij voedt zich met de 

 zaden van allerlei waterkruiden, laat, vooral bij het 

 opvliegen, zijne lagchende .stem hooren, on hi't wijfje 

 legt liare geelbruine, maar geheel met gekronkelde, 

 z^^'artl)|■uille strepen bedekte eijeren op de liladeren 



