opzoeken. Zij leggen groote eijeren, twee. sointijils 

 slechts een in getal, op of onder den grond ot' in 

 rotsholen, maar sommigen maken een op liet water 

 drijvend nest tusschen waterplanten. Men treft deze 

 vogels in alle werelddeelen aan. De aan de zeekusten 

 levende soorten zijn tot de koude en gematigdestreken 

 beperkt, en er leven in het zuidelijk halfrond andere 

 vormen dan in het noordelijk halfrond. 



De duikvogels voi-men de volgende geslachten. 



DE PINGOEÏNS. SPHENISCUS. 



De Pingoeïns, ook vetganzen en door de Franschen 

 »Manchot.s" genoemd, onderscheiden zich van alle 

 overige vogels, doordien hunne vleugels vervormd 

 zijn tot eene soort van vinnen zonder slagpennen. 

 Intusschen is deze soort van vinnen met kleine en 

 puntige vederen, gelijk aan die van het overige 

 ligcliaam, bekleed. Hun staart is uit talrijke, maar 

 zeer smalle en harde pennen zamengesteld. Zij 

 hebben zeer dikke, korte en met een net van 

 schubben bedekte pooten, die op de voetzool zeer 

 ruw zijn. De teenen zijn met gekromde stevige 

 nagels gewapend, de drie voorste door halvemaan vorniig 

 uitgesneden zwemvliezen vereenigd, terwijl de achterste 

 klein is en aan de binnenzijde van den voet ligt. Hun 

 bek heeft ongeveer de lengte van den kop, en is 

 zamengedrukt. De neusgaten zijn lang-werpig. Deze 

 vogels hebben een buitengewoon lang darmkanaal. 

 Zij voeden zich met allerlei zeedieren, voornamelijk 



met visschen, die zij dikwijls, langs het water 

 springende, vervolgen. Zij worden zeer vet, en hebben 

 eene luide, blaffende stem. Wanneer zij aangevallen 

 worden, verdedigen zij zich door te bijten. Buiten 

 den broedtijd leven zij grootendeels in zee, en worden 

 somtijds op honderden uren afstand van de kusten 

 aangetroffen. Dij het zwemmen blijft het ligcliaam 

 grootendeels onder water. De ruwigheid hunner 

 voetzooien stelt hen in staat, even vast te staan o[i 

 het ijs als op het land ; maar zij loopen niet gemakkelijk 

 en sommigen maken daarbij dikwijls gebruik van hunne 

 vinvleugels als voorpooten. Men kan hen derhalve, 

 wanneer zij niet ontvlugten kunnen, gemakkelijk met 

 stokken doodslaan. De eijeren worden op rotsen of in hel 

 gras gelegd. Deze vogels worden in de gevangenschap 

 weldra even mak als honden. De piiiLiocïns levoii 

 gezellig aan de kusten der ZnidiKMilhimlcii, waar zij 

 de eenige duikvogels zijn; intiissrlicn verspreiden 

 zij zich noordelijk tot Chili, Zuid-Afrika en zelfs tol 

 Nieuw-Guinea. 



Bij de grootste soorten is de bek dun, en de vederen 

 van het voorhoofd strekken zich tot aan de neusgaten 

 uit. De grootste van allen, de Keizers-pingoeïn, SpJieniscus 

 Palagotiica, ook »Forsteri" en «imperator" genoemd, 

 bewoont in menigte de kusten der ZuidpooUanden. 

 belioort echter in de verzamelingen nog steeds onder 

 de zeldzaamheden. 



Eene kleinere, maar veel fnaaijere soort is de 

 Konings-pingonn, Splieniscus PennanlU. die echter veelal 

 onder den naam van »Patagonicus" aangevoerd wordt. 



De Komvgs-pingoeiii. Splteiikcus Feii»a)i/ii. 



