De grootste van alle soorten is de Pingoein Alk, 

 Alca impennü. Zij wordt zoo genoemd, omdat hare 

 korte vleugels door hunne vinvormige gestalte aan 

 die der pingoeïns doen denken; intussclien zijn zij 

 van zeer korte slagpennen voorzien. Haar bek 

 is aan de zijden schuinsch gegroefd. De kleur \an het 

 vederkleed is zwart, met uitzondering van den buik, 

 de borst en eene vlek aan weerszijde achter den bek, 

 die wit zijn. Deze vogel was vroeger menigvuldig in 

 Labrador, en verdwaalde somtijds tot aan de kusten 

 van Groot-Brittanje en Denemarken. Intusschen heeft 

 men hem allengs op de meeste plaatsen uitgeroeid, 

 en men wil zelfs, dat de laatsten, een tiental jaren 

 geleden, op de kust van I.Tsland werden doodgeslagen. 

 Daar hij in het geheel niet vliegen en slechts met 

 moeite loopen kan, is het gemakkelijk hem met de 

 hand te vangen of ook met stokslagen te dooden. 

 Daarentegen is hij een uitstekende zwemmer en 

 duiker. Zijn voedsel bestaat in krabben en visschen. 

 Het wijfje legt haar witachtig met bruine vlekken 

 bedekt ei in rotsholen. Het heeft de grootte van een 

 zwanenei, ofschoon de vogel slechts eene hoogte van 

 ongeveer twee voet bereikt. 



De rhigoei 



Alk. 



Ah: 



Ul'pth 



De (ji'wone AV.\ Alca lortla. hoeft in liet algeinrcii 

 veel overeenkomst met den pingoeïn-alk ; maai' zijne 

 slagpennen zijn behoorlijk ontwikkeld, hij is veel 

 kleiner en heeft geene wiU(> vlekken aan ^\eèl■sziide 



van het vooi ho-fd. I ><•/,,. somt l,r It in de knnd.^ 



strekrii van liet iKionldijk hallVoiid, en liet \vi|t|<' 

 legt haai- -nmt. :! oude duim laim'.en u'ovlelvt ei' in 



rotsholen. Gelijk de papegaaidaiker komt hij in het 

 gure jaargetijde onze kusten opzoeken. 



Aan de kusten van Kamtschatka en de Aleoetische 

 eilanden heeft men nog verscheidene andere kleinere 

 soorten, wier bek echter zeer weinig verhoogd en 

 gegroefd is. 



De soorten, wier bek slechts weinig zijdelings 

 zamengedrukt en, ofschoon stevig, min of meer 

 priemvormig is, verkrijgen meer in het bijzonder den 

 naam van zeeicoeten, uria. — Onder deze behoort 

 de gewone Zeekoet, Uria iroile, die met den gewonen 

 alk in grootte, in kleur, zeden en wijze van nestelen 

 overeenstemt. Men treft haar in het gure jaargetijde 

 somtijds vrij menigvuldig aan onze kusten aan. — 

 Veel zeldzamer is daarentegen fJn'oar/'a of «Brunnichii", 

 die een weinig grooter is, maar eenen korteren bek 

 heeft, en noordelijker broedt. — Eene kleinere soort 

 uit noordelijk Europa, Uria grylle, is geheel zwart, 

 heeft echter de voorhelft der vleugels wit. — De 

 kleinste van ons werelddeel, Uria alle, heeft eenen 

 zeer korten bek. Zij nestelt in het hooge noorden, 

 komt echter van tijd tot tijd aan onze kusten voor. 



DE ZEEDUIK.ERS. COLYMBUS. 



Men kent .slechts drie soorten van dit geslacht. Zij 

 evenaren of overtrefl'en in grootte een eend. Hunne 

 drie voorteenen zijn door geheele zwemvliezen 

 vereenigd, en de kleine achterteen heeft eveneens 

 eenen vliezigen zoom ; de voetwortels zijn zijdelings 

 zamengedrukt en met zeshoekige schildjes bekleed, 

 de staart is zeer kort, de hals tamelijk lang en dik, 

 de bek regt, puntig en in lengte het overige van den 

 kop evenarende. Zij voeden zich voornamelijk met visch ; 

 houden zich in den broedtijd op de zoete binnenwateren 

 drr noordsche landen op; plaatsen hun, van 

 waterplanten vervaardigd nest op ondiepten of drooge 

 plekken, en leggen, jaarlijks eenmaal, twee, naar 

 evenredigheid kleine, langwerpige, bruine, met zwart 

 gevlekte eijeren. De jongen volgen, zoodra zij volwassen 

 zijn, hunne ouders naar zee, en zij verhuizen gezamenlijk 

 in het gure jaargetijde, veelal zwemmende, naar de 

 gematigde streken, en worden alsdan ook aan onze 

 kusten aangetroffen. Den gevangen staat schijnen zij 

 slecht te kunnen verduren. 



De grootste soort is de zoogenaamde IJsduikcr. 

 Colymbus glarialis. In het volkomen kleed zijn de kop 

 en hals zwartgroen, met uitzondering van een, uit 

 witte, overlangsche strepen gevormden halsband; de 

 oveiige bovendeden zijn zwart, met witte vlekken, 

 die op den rug de gedaante aannemen van vierkanten. 

 De overige onderdeelen zijn wit. In het onvolkomen 

 kleed zijn alle onderdeelen wit, de bovendeelen bruin, 

 maar de vederen van rug en vleugels hebben grijze 

 randen. — De middelste soort is de Parelchiiker, 

 Colyiiihns arcticm. Hij heeft, in het volkomen kleeil, 

 ilcii bovenkop tot in den nok donkergrijs: di» koel 



