lengte, nuinr puntig; de staart is iu den regel 

 kort, maar veelal uit een aanmerkelijk getal pennen 

 zamengesteld. Hunne eigenlijke vederen zijn hard, 

 maar het ligchaam is onder deze met een buitengewoon 

 zacht dons digt bekleed. Bij de ruijing vallen bij 

 velen de vederen tegelijker tijd en spoedig uit, 

 zoodat zij alsdan niet in staat zijn om te vliegen. 

 Velen zijn voortrefielijke duikers. , Men treft deze 

 vogels in alle werelddeelen aan. Vele der in de 

 koude streken van het noordelijk halfrond broedende 

 soorten brengen het gure jaargetijde in warmere 

 landen door. Zij houden zich bij het water op, 

 nestelen op den grond of het met plantengroei bedekt 

 water, somtijds echter ook in boomholen, en leggen 

 eenigzins langwerpige, eenkleurig wit- of groenachtige 

 eijeren. De jongen verlaten het nest zoodra zij uit 

 het ei gekomen zijn, gaan te water, en worden door 

 hunne moeder geleid. Sommige soorten leven van 

 visschen en andere waterdiertjes ; anderen eten allerlei 

 planten. De wijfjes zijn steeds een weinig kleiner 

 dan de mannetjes. 



DE ZAAGBEKKEN. MERGUS. 



Men kan de zaagbekken beschouwen als (luikeenden 

 met een rank ligchaam en eenen smallen bek, wiens 

 zij randen, in plaats van dwarsblaadjes, van puntige 

 knobbeltjes voorzien zijn. De vederen van hunnen 

 bovenkop zijn kuifvormig verlengd. De mannetjes 

 hebben een fraai, de wijfjes een eenvoudig vederkleed. 



Zij maken hun nest op den grond, of ook in aard- en 

 boomholen, en het wijfje broedt telkens, ofschoon 



I slechts eenmaal 's jaars, een aanmerkelijk getal eijeren 

 te gelijk uit. Hun gang op het land is moeijelijk, 

 maar zij vliegen goed en duiken vooitreffelijk. Zij 

 voeden zich rnet vischjes en andere kleine waterdiertjes. 



j Het getal soorten van dit geslacht is zeer gering. 

 De groote Zaaybek, Mergus merganser, evenaart in 



i grootte eene gewone eend. Bij het oude mannetje 

 zijn do bek en pooten rood, de kop en voorhals 



j zwartgroen, en de onderdeelen fraai geelachtig rood, 



i hetgeen echter, na den dood, meer of minder spoedig 

 verbleekt en in wit verandert. De groote zaagbek 

 broedt in de koude streken van het geheele noordelijk 

 halfrond, brengt echter het gure jaargetijde in meer 

 gematigde landen door. — T)emiddels(e Zaagbek, Mergus 

 serralor, bewoont dezelfde streken als de groote, maar 

 hij is menigvuldiger dan deze, kleiner en heeft twee 

 zwarte dwarsstrepen over de vleugels. — Eene 

 soort uit de zuidelijke deelen van Zuid-Amerika heeft 

 men Mergus Brasiliensis genoemd. Zij hoeft de 

 grootte van den middelsten zaagbek, maar is 

 bruinzwart van kleur, met twee witte spiegels aan 

 eiken vleugel en witte dwarse zig-zag strepen op de 

 onderdeelen. — De gehelmde Zaagbek, Mergus cucullatus, 

 wordt in Noord-Amerika aangetroffen, en is, behalve 

 aan zijne groote helmachtige kuif, kennelijk aan de 

 kleuren van zijn vederkleed, hetgeen op de bovendeden, 

 den kop en hals zwart is, met eene witte vlek aan 

 de kuif. 



De gelidmch Zaagbek. Mergus cucullalvs. 



De kleinste sooit wonlt het Nonnetje, Mergus 

 albellus. genoemd. Zij evenaart iu grootte een taling. 

 Hi't zuiver wit van haar vederkleed wordt door den 

 /wartru ing en zwarte strepen langs de teugels, 

 achter het oog, oj) de vleugels en de zijden van den 

 krop afgebroken. Het nonnetje bewoont het koude 

 Noorden, en komt in den winter slechts in kleinen 

 ü-etale t<it ons. 



DE DÜIK.EENDEN. FULIGULA. 



De duikeenden. <lir men vrrlal nok /.er-eenden 

 noemt, hebben de geilaauto der uewoiie cendeu ; nuiar 

 zij zijn steviger van maaksel, meer ineengedrongen, 

 hare pooten zijn verder naar achteren geplaatst, zij 

 hebben bij het staan eene meer opgerigte houding, 

 duiken beter i'ii laui>er'. haar vleescli is traanachtig 



