DE AALSCHOLVERS. GRACULUS. 



Men noemt ili'ze vof;els ook schollevaars, sconnorans". 

 en in ilo w('teiisclia|) sPhahuTocorax en sCarbo". Hun 

 bek iloct aan dien der fregatvogels denken; maar zij 

 hebben steviger pooten, veel kortere vleugels en eenen 

 middelmatigen, afgeronden staart, die uit '14 of 12 

 pennen zamengesteld is. De meesten zijn min of meer 

 zwart van kleur. Vele soorten krijgen, tegen den 

 paartijd, bundeltjes witte of lichte vederen op den 

 hals en aan de dijen. Zij worden in alle werelddeelen 

 aangetroffen, houden zich op meren, bij rivieren of 

 zelfs op rotsige zeekusten op; zetten zich somtijds 

 op boomen, vliegen regtuit, zwemmen zeer goed, 

 maken hun nest op boomen, op rotsen of in het 

 riet, en leggen 3 tot 4 witachtige, met eene laag 

 van groen- of blaauwachtigen kalk bedekte eijeren. De 

 jongen komen nagenoeg naakt uit het ei. 



Bij de meeste soorten vormt de naakte keelhuid 

 van achteren eenen spitsen hoek. De meest bekende 

 en verst verspreide soort is de Aahc/toker, Graculus 

 ciirho, met 14 staartpennen. Zij wordt inhetgeheele 

 noordelijke halfrond en bovendien, in de Oude Wereld, 

 tot Achter-Indio en Australië aangetroflen : intusschen 

 hebben de voorwerpen uit de hoog noordelijke streken 

 veelal eenen zwaarderen bek, en zijn in het geheel 

 een weinig grooter dan die uit de gematigde 

 en zuidelijke streken. De aalscholver zou in een 

 bebouwd en overal bewoond land, als het onze, 

 waarschijnlijk sedert lang onder de zeldzaamheden 

 behooren, indien er niet eenige plaatsen waren, vvaar 



men hem, in gezelschap van lepelaars en reigers, 

 rustig laat broeden. Dit zijn b. v. het Horsterracer, 

 tusschen Amsterdam en Utrecht, en het zoogenaamde 

 Schollevaars-eiland tusschen Rotterdam en Gouda 

 gelegen. Niettegenstaande het streng toezigt, over 

 deze plaatsen gehouden, is hij op laatstgenoemd 

 eiland sedert verscheidene jaren zeer zeldzaam 

 geworden. De aalscholver verlaat, zelfs onze streken, 

 in het gure saizoen. Dit is de soort, die men in 

 China vrij algemeen tot de vischvangst afrigt, een 

 vermaak, hetgeen vroeger ook in Engeland in zwang 

 was. Men legt tot dit einde den getemden vogel 

 een metalen ring om den hals, laat hem visschen 

 vangen en iicrnit zi' lioin. ihuir liij ze, door den ring 

 verhinder.1, niet inslikken kan. ml .!<■ keel. Eerst na 

 afloop van de vangst krijgt de vogel zijn aandeel 

 daarvan. — De kleinste Aalschoher, Oracuhis pygmaeus, 

 wordt in Oostelijk en Zuidelijk Europa tot Algerië en 

 in Oost-Indië tot op de Sunda-eilanden aangetroflen. 

 "Wij hebben ook in ons werelddeel eene soort met 

 slechts 12 staartpennen. Dit is de gekuifde Aalschoker, 

 Graculus crisialus. Hij is kleiner dan de gewone soort, 

 zijn zwart vederkleed heeft eenen veel fraaijeren 

 paarsen weerschijn, en er zijn, in het volkomen kleed, 

 iu plaats van eene, twee kuiven op den bovenkop 

 aanwezig. Deze soort bewoont de rotsige kusten 

 van Westelijk Europa. — De grootste soort met eene 

 dubbele kuif is de gebrilde AalscJtoleer, Graculus 

 perspicillalus. Zij wordt op de Aleoetische eilanden 

 aangetroffen, en is zeer gekenmerkt door baron 

 groeten, naakten ooükring. 



Üc guhrdde Aalsvliuln 



fiiliis jjerfficillnliis. 



IJij eonige so(jrten met 12 staartpeimen is de 

 hoofdkleur van het vederkleed grijs, terw'ijl de bek en 

 [louten roodachtig zijn. Onder deze behoort Graculus 

 /lunclaius, van Nieuw-Zeeland, wier vederen der 

 bdvcndeelen, elke, met een zwart vlekje versierd zijn. — 

 Hij Graculus Gaimardii, van Chili, vertoonen de vedoi'en 

 tier bovender'len zwarte zoomen, en men ontmoet. 



aan weerszijde van den hals, eene lange, wille vlek. 

 Men kent slechts ;i MMiitcn. bij welke do keelhuid 

 van achteren door i'ein' Kijic. dwarse lijn begrensd 

 is, en zij worden uitsluitend in Amerika aangetroflen. 

 De gewoonste van deze is Graculus Brasilianus, uit 

 Brazilië. Zij heeft ongeveer de grootte van onzen 

 Liewonen aalsi-jinlver. 



