eenen halven kring te vormen, met ile vleugels op 

 het water te slaan en de visschen op ondiepe plaatsen 

 te jagen, waar zij ze met hun keelzak opscheppen. Zij 

 maken hun groot nest in het riet en leggen 2 

 witachtige eijeren. De pellikanen bewonen de heete 

 en warme streken van den aardbol. Er zijn slechts 

 6 soorten van dit geslacht bekend. 



Bij den hruhien PMikaan, Pelecanus fiiscus, strekt 

 zich de keelzak tot aan de tweede helft der onderzijde 

 van den hals uit, hetgeen hem van alle overigen 

 onderscheidt. De kleuren van zijn vederkleed bieden, 

 volgens den leeftijd, veel verschil aan. Hij broedt in 

 het warme Noord-Amerika en Mexico, trekt echter 

 zuidelijk tot Chili. — De gewone PMikaan, Pelecanus 

 ouocrolalus, is kennelijk, doordien de vederen van het 

 voorhoofd, op den grond van den bovenbek, in eenen 

 min of meer puntigen hoek uitloopen. Zijn nek is 

 van eene hangende kuif voorzien. De bek is rood 

 aan de punt, voor het overige geel; de pnotiMi cii 

 keelzak zijn geelachtig vleeschkleurig. Hij wnrdt in 

 Zuid-oostelijk Europa, Westelijk Azië en geheel Afrika 

 aangetroffen, en men vindt ook in Oost-Indië tot op 

 de Sunda-eilanden zoodanige pellikanen, ofschoon zij 

 er doorgaans een weinig kleiner schijnen te zijn. In 

 Egypte gebruikt men den keelzak der pellikanen tot 

 het hozen van water uit de schuiten, en in de 

 T^evant om er tabakszakken uit te vervaardigen. — 

 Bij eenige soorten strekt zich de naakte huid dei- 

 teugels slechts tot aan den mondhoek uit, en de 

 vederen van de vleugels en den rug zijn bij oude 

 voorwerpen zeer smal en hebben zwarte schachten. 

 Bij deze en al de volgende soorten vormt het met 

 vederen bedekte gedeelte van het voorhoofd van voren 

 eene dwarse regte, of zelfs een weinig uitgeholde lijn. 

 Hiertoe behoort Pelecanus crispits, de grootste van 

 alle soorten, en zeer kennelijk aan de smalle en min 

 of meer gekiulde vederen van den kop en hals. 

 Zijn keelzak is geel, met eene groote zwarte vlek. ' 

 Men treft hem in Zuidoostelijk Europa, het Westelijke 

 heete Azië en Noordoostelijk Afrika aan, en veidvvaalt ' 

 somtijds naar Middel-Europa. — Eene kleinere soort 

 zonder zwarten keelzak, Pelecanus P/iilippeusis, verschilt | 

 van de voorgaande door het gebrek van eene zwarte 

 vlek aan den keelzak. Zij is van de Roode Zee tot op 

 de I'hilippijnsclie eilanden en Java verspreid. — De 

 soort van Australië, Pelecanus conspicUlaltis, is zeer 

 kennelijk, doordien de naakte huid aan de zijden van } 

 den kop beperkt is op eenen grooton kring om de | 

 'Higen. Zij onderscheidt zich bovendien van alle oveiige I 

 soorten, door dat niet slechts de slagpennen, maar ook i 

 de groote vleugeldek vederen, een groot gedeelte der 

 schoudervederen en de staartpennen zwart zijn. — : 

 Men heeft in Noord-Amerika eene tweede soort, 

 Pelecanus erTjUiror/iyncIius, oï )itvdiChy\'hynch\xii' , die op 



e'enezeereigenaardigewiizegekenrnerktis, doordien haar 



. . . 



bovenbek, langs de middellijn, voorzien is van een of 



meer uitsteeksels in de geilaante wncv lialvi' sclilif. 



Pelecanus erylhrorhyncJnm 



DE ROTSPELLIlvANEN. SULA, 



Deze vogels sluiten zich in vele opzigten aan de 

 pellikanen aan; maar zij zijn kleiner; hun bek is 

 veel korter, kegelvormig en aan zijne zijranden vau 

 fijne insneden voorzien; de staart is langer en 

 wiggevoraiig; de naakte keelhuid vormt geen eigenlijken 

 zak; de neusgaten zijn buitengewoon klein, de vleugels 

 minder breed, en de nagel van den middelteen is 

 langs zijnen binnenrand van insneden gelijk een kam 

 voorzien. Zij voeden zich met visschen, iidvl visschen 

 en andere zeedieren, en vangen hunnen buit door 

 uit de lucht in het water te storten en onder te 

 duiken. Zij worden aan rotsige kusten in alle 

 werelddeelen aangetroffen, broeden gezellig op rotsen, 

 en het wijfje legt telkens slechts een ei. De jongen 

 hebben een van dat der ouden zeer verschillend 

 kleed, maar er is tusschen beide seksen weinig 

 onderscheid in grootte en geen in de kleui'en. Men 

 kent 6 soorten van dit geslacht. 



Bij drie dezer is de naakte keelhuid naar achteren 

 in de gedaante van eene overlangsche streep verlengd. 

 Hiertoe behoort de gewone Rotspellikaan, Sula bassana 

 of ))alba". die bij ons gewoonlijk onder den naam 

 van ».Ian van Gent" bekend is. De oude voorwerpen 

 hebben een wit vederkleed, met uitzondering van de 

 groote slagpennen en het zoogenaamde vleugeltje, die 

 zwart zijn. De jongen zijn op eenen zwartbruinen 

 grond met wit gestipt. Deze soort wordt in het 

 nonrdwestehjk Europa langs de nourdwestknst v:iii 



