of naar lioogere takken grijpt, en liet ligcliaam 

 vervolgens ophaalt, dienen hem de achterhanden | 

 daarbij tot ondersteuning en vasthouding. Somtijds 

 rust hij een geruimen tijd enkel op deze laatsten, 

 lietgeen voorzeker eene sterke spierkracht van die 

 deelen kennen doet. Zonder het vrije gebruik van 

 beide achteilianden schijnt de Orang-oetan slechts zeer 

 moeijelijk te kunnen klauteren; de verlamming van 

 een aciiterbeen, hetzij door een schot of anderzins te 

 weeg gcbragt, belemmert hem althans bij die verrigting 

 veel meer dan zulks bij andere apen het geval is. 

 Beter verduurt hij nog het gemis van een voorarm, 

 in welk opzigt de Orang-oetan alzoo aanmerkelijk van 

 de langarm-apen verschilt, bij wier beweging de 

 achter-ledematen slechts eene zeer ondergeschikte i 

 rol spelen, vermits zich deze dieren, zelfs wanneer 

 zij vlugten, alleen met de voorhanden vastklampen 

 en, aldus hangende, zich van tak tot tak en van boom 

 tot boom voortslingeren. 



Deze wijze van klauteren is den Orang-oetan volstrekt 

 vreemd, en hij bezit zelfs niet zooveel vaardigheid 

 om eenen kleinen sprong te durven wagen. Onder 

 het klimmen beweegt hij gewoonlijk beurtelings of 

 eene voor- en eene achterband of, na zich met de 

 beide voorhanden behoorlijk vastgeklampt te hebben, 

 verandert hij met de beide achterleden gelijktijdig 

 van plaats. Bij het overgaan van den eenen boom 

 op den anderen, zoekt hij steeds zoodanig eene plaats, j 

 alwaar de takken van beide boomen elkander aanraken, j 

 Zijne omzigtige bedaardheid, zelfs in de grootste hitte 

 der vervolging, is verwonderlijk. Vooral vallen de j 

 zekerheid en het overleg, waarmede hij daarbij te 

 work gaat, ten sterkste in het oog. Langzaam en 

 vdorzigtig schuift hij alsdan over een grooten I 

 iiverhangenden tak henen, legt zich plat en zoo 

 lang mogelijk uitgestrekt daarop neder, en beproeft 

 door wippen en buigen niet alleen de sterkte van 

 den tak, maar traciit tevens door de zwaarte van 

 zijn ligchaam dien allengskens zoover neder te 

 drukken, tot het voorste gedeelte eindelijk tegen den 

 naaststaanden boom aanleunt, en hij alzoo, door 

 middel van deze soort van brug, den voorgenomen 

 of door den nood geboden overtogt veilig volbrengen 

 kan. Uit dit oen en ander blijkt genoegzaam, dat 

 de Orang-oetan, eenmaal door den jager ontdekt en 

 uit zijne schuilplaats verdreven, dezen door vlugheid 

 en vaardigheid niet gemakkelijk kan ontsnappen. 

 Wat hem echter aan behendigheid in het klimmen 

 lil springen ontbreekt, wordt hem door de list en 

 het beleid, waarmede hij zich weet te verschuilen, 

 eenigermate vergoed. In deze laatste eigenschap 

 vindt hij dan ook het voornaamste redmiddel, om zich 

 aan de vijandige vervolgingen van den inensch te 

 onttrekken. 



Minder vlug nog, dan op de boomen, beweegt zich 

 de Orang-oetan op den grond. Zijn gang, waarbij 

 hem steeds alle vier de ledematen ten dienste zijn, 



is eenigzins waggelend en schijnt liern in het algemeen 

 veel inspanning te kosten. De snelheid er van 

 overtreft naauwelijks den gewonen tred vaneen mensch, 

 en na eene korte poos wint de laatste hem weldra 

 in spoed af. De onevenredige lengte der voorarmen 

 die onder het loopen slechts weinig gebogen staan, 

 verheffen het bovenlijf aanmerkelijk, zoodat het geheele 

 ligchaam alsdan nagenoeg de houding verkrijgt van 

 een zeer ouden man, die, gebukt onder den last der 

 jaren, met een gekromden rug en een stok in de 

 handen gaat. Bij den gang heeft overigens het 

 ligchaam eene gewone, regt voorwaarts gerigte houding, 

 niet gelijk bij de andere apen, welke meerendeels min 

 of meer schuins loopen, uitgezonderd de langarm-apen, 

 die zich ook dienaangaande, even als in zoo menig 

 opzigt, van al hunne overige talrijke familiegenooten 

 op eene merkwaardige wijze onderscheiden. Bij deze 

 namelijk bestaat de gang in een waggelend springen, 

 dat slechts van korten duur is, vermits zij daarbij 

 alleen de achterste ledematen gebruiken, en het 

 ligchaam bijkans geheel opgerigt houden. Hun eigenlijk 

 verblijf is derhalve even als dat van den Orang-oetan 

 op de boomen, want bij beiden is de bewerktuiging 

 der handen geheel tot het klimmen ingerigt. 



De Orang-oetan is zelfs bij den gang op de aarde 

 niet in staat om zijne achterhanden volkomen plat 

 op den bodem neer te zetten; hij houdt haar altijd 

 eenigzins naar binnen gekeerd, zoodat hij nagenoeg 

 op den buitenkant loopt, alleen het achterste gedeelte 

 der palm raakt daarbij meer vlak den grond, terwijl 

 de gekromde vingers gedeeltelijk met de bovenzijde 

 van hun voorste lid op de aarde rusten, hetgeen met 

 de twee buitenste vingers van iedere hand volkomen 

 het geval is. De voorhanden zijn bij den gang ten 

 opzigte van die van achteren, in eene tegenoverge? telde 

 rigting gedraaid, zoo namelijk, dat, in stede van 

 de buitenzijde, de binnenkant er van hoofdzakelijk 

 tot steunpunt gebezigd wordt. De vingers van deze 

 zijn alsdan insgelijks zoodanig naar buiten gebogen, 

 dat hunne voorste leden, voornamelijk die van de 

 twee binnenste vingers, met de bovenzijde op den 

 grond steunen, terwijl de vrij en regt staande duim 

 met zijne punt van onderen tot tegenstand dient. — 

 De voorstelling van eene regtstaande houding, waarbij 

 liet dier enkel op de twee achterledematen zoude 

 loopen, gelijk sommige schrijvers geneigd zijn van 

 den Orang-oetan aan te nemen, is geheel en al onjuist. 

 Alle op deze wijze, en gewoonlijk zelfs nog met eenen 

 stok in de handen, afgebeelde dieren zijn even 

 onnatuurlijk, alsde meening valsch is, dat de Orang-oetan 

 zich met stokken, boomtakken en steenen tegen den 

 mensch zoude verdedigen. 



De buitengewone ontwikkeling van de voorste 

 ledematen des Orang-oetans is intusscheu niet slechts 

 van groot nut voor dit dier bij het bestijgen van 

 zware boomstammen, maar vooral ook bij het 

 inzamelen van voedsel ten hoonste nuttig. Had de 



