niet open mond de regendroppels opvangen, of 

 met liunne vallende kromme handen, die zij in het 

 water dompelen en vervolgens boven den opwaarts 

 gerigten mond ledigen, hunnen dorst lesschen, bezigt 

 de Orang-oetan tot datzelfde doel alleenlijk zijne 

 lippen. Heeft hij dorst en begint het toevallig te 

 regenen, dan steekt hij zijne onderlip, in de gedaante 

 van eenen grooten lepel, eenige duimen ver vooruit, 

 en ontvangt aldus zooveel regenwater op, als hem 

 nut is. Van deze eigenaardige kunstgreep, om de 

 ondei'lip, als ware het, tot eene soort van waternapje 

 aan te wenden, bediende zich ons groot, wild voorwerp 

 telkens, als het dorst had, en men eenig water van 

 boven op hem liet nederdruipen ; doch, vulde men 

 de halve kokosschaal, welke zich als drinkvat in zijn 

 hok bevond, met water, dan nam het dier die schaal, 

 met eene waarlijk menschelijke vaardigheid, met 

 eene zijner voorhanden op, en goot het vocht in 

 de lepelvormig verlengde onderlip, van waar het 

 vervolgens in den mond geslurpt werd. Op eene 

 andere wijze dronken onze jonge Orang-oetans, wanneer 

 men hun in eenen schotel of kom water voortzette. 

 Zij trokken alsdan de lippen meestal puntig, als eenen 

 trechter, te zamen, bragten haar even onder de 

 oppervlakte van het vocht, en zogen het door de 

 ronde opening op. Intusschen namen zij ook, bijaldien 

 de omstandigheden deze wijze van hunnen dorst te 

 lesschen niet toelieten, somwijlen daartoe hunne 

 handen te baat. Wanneer men namelijk, voor de 

 traliën der hokken, waarin zij opgesloten waren, 

 een kommetje of glas met suikerwatcr pkiatste, 



dan staken zij do armen tusschen de stijlen door, 

 dompelden, even als de katten gewoon zijn, hunne 

 handen in het vocht, lekten die met de lippen 

 af, en herhaalden dit zoo dikwerf, tot het geheel 

 ledig was. 



Onder alle zintuigen echter bezit ongetwijfeld het 

 gehoor van den Orang-oetan de meeste volkomenheid, 

 en hierin schijnt het voornaamste middel te bestaan, 

 waardoor hij zich het zekerst aan zijne vijanden 

 onttrekken kan. De ongemeene scherpheid Tan zijn 

 gehoor stelt hem in staat, om het spreken van 

 menschen, of ook het minste geritsel, dat door het 

 betreden van het drooge rijs of der dorre bladeren 

 op den grond wordt te weeg gebragt, op eenen 

 grooten afstand te vernemen. Zoodra wordt hij niet 

 iets dergelijks gewaar, en dewijl voorzigtigheid en list 

 zijne voornaamste veiliglieids-middelen zijn, is hij 

 altijd op zijne hoede, of hij tracht zich dadelijk achter 

 groote takken of tusschen het digte loof van zeer 

 hooge boomkruinen te verschuilen, alwaar hij zich 

 alsdan zoolang onbewegelijk stil houdt, tot het 

 gevaar verdwenen is. Gaan de Dajakkers derhalve 

 op den Orang-oetan uit, dan sluipen zij in de grootste 

 stilte door het bosch, of indien zij zulks te water 

 ondernemen, hetwelk dikwerf geschiedt, daar dit dier 

 zich gaarne in de nabijheid der i'ivieren ophoudt, 

 dan varen zij met eene kleine kano digt langs don 

 oever, maar roeijen met hunne ligte spadelvormige 

 pagaaijen zoo zacht, dat de slagen naauwelijks 

 hoorbaar zijn. 



De Oraiiij-oi-luii. Simia salyrus. 



