DE LANG ARM-AP EN. 



HYLOBATES. 



De Langarm-apon, door de Franschen Gibbons 

 genoemd, stemmen, door bunne lange armen en het 

 volslagen gebrek van eenen staart, met de Orang-apen 

 overeen; maar zij zijn veel kleiner, min of meer 

 tenger, hun kop is naar evenredigheid veel kleiner, 

 de snuit springt zeer weinig vooruit, hunne billen zijn 

 van een ziteelt voorzien, en de tweede en derde 

 vinger hunner achterpooten zijn meestal, gedeeltelijk, 

 door een vlies vereenigd. Zij hebben evenmin 

 vvangzakken als de Orang-apen. Zij zijn zacht en 

 vreesachtig van aard, hun geheel wezen brengt den 

 indruk van treurigheid te weeg, en zij verduren de 

 gevangenschap zoo slecht, dat het kleine getal der 

 voorwerpen, levend in Europa aangevoerd, weldra 

 bezweek. Daar zij geene middelen hebben om zich 

 tegen den mensch te verdedigen, nemen zij bij het 

 minste gevaar de vlugt, en slingeren zich, met behulp 

 van hunne lange armen, van tak tot tak en van boom 

 tot boom. Op den grond loopen zij langzaam en 

 waggelende, met de armen op den grond gesteund of 

 ze vrij heen en weder slingerende. 



De Langarm-apen behooren inOost-Indië t'luiis. Zij 

 worden op het vasteland van Indië tot Cochin-Cbina 

 en Malacca, en vervolgens op Java, Sumatra en Dorneo 

 aangetroffen. 



De grootste soort is de Siama/?//, Hylobates syndactylus. 

 Hij wijkt af in velerlei opzigt van al de overige 

 Langarm-apen. Hij is aanmerkelijk grooter dan deze, 

 veel steviger van maaksel, en heeft eene naakte keel; 

 de vingers der achter-ledematen zijn door een groot 

 vlies vereenigd, en het haar is geheel zwart. Hij 

 bereikt, staande, tot drie voet hoogte. De naakte 

 keelhuid kan opgezet worden, door een met het 

 strottenhoofd in verbinding staanden luchtzak, waardoor 

 het gebrul van dit dier buitengewoon versterkt wordt. 

 Alen hoort dit voornamelijk des avonds en des morgens 

 in de bosschen weergalmen. De Siamang schijnt tot 

 het eiland Sumatra beperkt te zijn. Hij is aldaar 

 in de groote bosschen menigvuldig, en leeft gezellig, 

 tot tamelijk talrijke familiën vereenigd. Volgens den 

 heer G. Bennet vertoont de Siamang in gevangen 

 staat zich als een verstandig, vrolijk en zeer bewegelijk 

 dier, hetwelk vatbaar is voor eene sterke gehechtheid 

 aan zekere personen. 



De overige door de schrijvers als soorten aangevoerde 

 Langarm-apen vertoonen zoo veel overeenkomst, dat 

 zij dikwijls slechts door de kleur der haren kunnen 

 onderscheiden worden, en zelfs dit onderscheid 

 lioudt niet altijd stand. De gewone soort van het 

 vasteland van Indië, Hylobates lar, is bruinachtig zwart, 

 met witte handen en voeten, terwijl de wijfjes veelal 

 eenkleurig geelachtig wit zijn. — De soort van 

 Sumatra. Hylobates varieijaltis. biedt, naai' de bijzondere 



voorwerpen, buitengewone verscheidenheden van kleur: 

 sommigen zijn bruinzwart, en veelal met een witten 

 krans om het gezigt of slechts eenen witten band 

 boven de oogen; anderen zijn bruin, nog anderen 

 geheel lichtbruin, en sommigen zelfs geheel geelachtig 

 wit. De Langarm-aap van .Tava, Hylobates leKciscus. 

 op ,Tava »Wouwou" genoemd, is grijsachtig van 

 kletir met een zwart voorhoofd. Bij den Langarm-aap 

 van Westelijk Borneo trekt deze kleur veelal meer 

 in het bruine, terwijl die van Zuidelijk Borneo veelal 

 buitengewoon donker en gedeeltelijk zwart van kleur is. 



De Langarm-nap van Zuidelijk Borneo. 



DE SLANK-APEN. COLOBUS, 



De Slank-apen vormen een geheel op zich zelf 

 staand geslacht. Ofschoon zij, vooral door hunnen 

 langeren staart, in het algemeen aan de Makako's 

 doen denken, sluiten zij zich, door hunnen weinig 

 vooruitspringenden snuit en gemis van wangzakken, 

 aan de Langarm-apen aan; zij wijken daarentegen van 

 alle overige apen af, doordien zij bijna uitsluitend 

 van boombladeren leven, weshalve, als gevolg hiervan, 

 hunne maag veel ruimer dan gewoonlijk en veelvuldig 

 ingesnoerd is, en zelfs twee groote, ofschoon 

 onvolmaakt gescheiden afdeelingen vertoont, wier 

 binnenvlakten van groote cellen voorzien zijn: alles, 

 als het ware, eene aanduiding van de maag der 

 herkaauwende dieren. De Slank-apen hebben bovendien 

 het eigenaardige, dat deduim hunner voorhanden, gelijk 

 bij sommige Amerikaansche apen. te weten de 



