van meerkatten bestempeld worden. Zij hebben 

 eenen langen staart, wangzakken. eenen volmaakt 

 ontwikkelden duim aan de handen, en eene eenvoudige 

 maag. Zij zijn onrustig van aard, leven meestal 

 gezellig en zelfs tot groote troepen vereenigd, welke 

 gewoonlijk door een oud mannetje aangevoerd worden, 

 en kunnen de gevangenschap zeer goed verduren. 



Bij de meeste Afrikaansche soorten is de staart 

 zeer lang, en de laatste kies slechts van vier knobbeltjes 

 voorzien. De meest bekende onder deze zijn de Diana, 

 Cercoptthecus diana, van het heete westelijk Afrika, en 

 gekenmerkt door eenen puntigen witten baard aan 

 de kin. — De Patas, Cercopithecus ruber, die in vele 

 streken der noorderhelft van Afrika te huis behoort, 

 valt in het oog door de roestroode kleur zijner haren. — 

 De Mona, Cercopitheais mona, heeft eene witte vlek 

 op de heupen; de Cercopithecus petaurista is groenachtig 

 met eenen witten neus; Cer.copitliecus f/ictilans zviart met 

 eenen witten neus: zij komen allen van Senegambië en 

 Guinea. — De gemeenste soort dezer streken en die 

 ook menigvuldig levend naar Europa overgevoerd 

 wordt, is de groenachtige Cercopithecus sahaeus. 



Bij eenige Afrikaansche en alle Oost-Indische soorten 

 is de achterste kies der onderkaak van een vijfde 

 knobbeltje voorzien, en de snuit is veel sterker 

 vooruitstekend dan bij de overige soorten. Eene der 

 Afrikaansche soorten is Cercopithecus fuliginoaus, met 

 geheel roetzwart haar. — De Kroonaap, Cercopithecus 

 sinicus, met eene straalvormige haarkruin, komt van 

 het vasteland van Indië; eene hiermede verwante 

 soort, Cercopithecus radiutus, van Ceylon. — De 

 gemeenste soort onzer dierentuinen is de zoogenaamde 

 Javaan, Cercopithecus cijnomolgiis, die zeer menigvuldig 

 op ,lava is, ook tip Sumatra, Borneo, Timor en de 

 Philippijnsche eilanden voorkomt, maar, volgens deze 

 streken, dikwijls eenige kleine wijzigingen in den toon 

 der kleur vertoont, hetgeen de natuurkundigen 

 bewogen heeft tot het opstellen van verscheidene 

 soorten, en werden de voorwerpen van Sumatra met 

 den bijnaam van saureus", die der Philippijnon met 

 dien van «l'hilipponsis" bcstcii]|i('lil. 



DE xMAGOï'S. INNUUS. 



Men kan onder dezen geslachtsnaam de soorten 

 vereenigen, die in hai'e gestalte overeenstemmen met 

 de Makako's, eenen vijfden knobbel aan de laatste kies 

 der onderkaak hebben, wier staart echter kort is 

 of geheel ontbreekt. Zij zijn bovendien steviger van 

 maaksel dan de Makako's. Zij worden op Borneo, 

 Sumatra, Ceylon, op het vasteland van Indië, 

 in Algerië en Marokko, tot in Zuidelijk Spanje 

 aangetrofl'en. — De soort, die de drie laatstgenoemde 

 streken bewoont, de Inmms sylvanus (ook caudatus en 

 pithecus genoemd), draagt meer in het bijzonder den 

 naam van Magot, en is gekenmerkt door het volslagen 

 gebrek aan eenen eigenlijken staart, die slechts door 



een nagelvormig huidlapje vervangen wordt. In 

 Europa is zij thans tot de rots van Gibraltar beperkt, 

 waar nog eenige paren, onder bescherming, leven. 

 Op het vasteland van Achter-Indië heeft men eene 

 zwartbruine soort, Innuns maurns of sarctoides", wier 

 staart slechts eenen duim lengte bereikt. — De 

 Japansche soort, Innuus speeiosus, heeft den staart 

 ongeveer twee duim lang en een roodachtig gezicht. 



De Japan.fc/a' Maijot. Imiuiis npecioaus. 



De Rhesus van Bengalen, Innuus erythroeus of 

 »rhesus", heeft eenen dikken staart, die een halven 

 voet lengte bereikt. Bij den Laponder-aap van Sumatra 

 en Borneo, Innuus nemesirinus, is de staart even lang, 

 maar dun. Hij behoort onder de soorten, die het 

 meest menigvuldig levend naar Europa vervoerd 

 worden. 



DE BAVIANEN. PAPIO. 



Deze zijn. na de Orang-apen, de grootste en stevigste 

 van alle apen. Zij zijn voornamelijk kennelijk, ten 

 eerste, aan hunnen groeten, vooruitstekenden, min 

 of meer vierkanten en ter weerszijden van den neus 

 veelal gezwollen snuit, dien de oude volken reeds met 

 een hondensnuit vergeleken hebben, en ten tweede, 

 aan hunnen staart, die korter is dan de romp en regt 

 op staande of S vormig gedragen wordt. Hun 

 tandenstelsel stemt met dat der Magots overeen, 

 maar hunne tanden, voornamelijk de hoektanden, 

 zijn veel grooter. 



De Bavianen zijn veelal schuwe en wilde dieren, 

 die buitengewoon schielijk loopen, zich veel op den 

 grond ophouden, en in Afrika, Hindostan, Celebes 

 en de Philippijnsche eilanden aangeti-offen worden. 



De grootste van alle soorten is de Mandril, Papio 

 morman, van Guinea. Zijn kop is zeer groot, de 

 hoektanden zijn zeer lang, de staart doet zich voor 

 als een opwaarts gerigt stompje, de kin is van een 

 puntigen, gelen baard voorzien ; de neus en het 



