ziteelt zijn bij de ouden rood, en de geplooide 

 aanzwellingen aan weerszijde van den snuit fraai 

 blaauw. De kleur van het haar is olijfbruin, hetgeen 

 echter op den buik in witachtig overgaat. De geheele 

 gestalte van den Mandril maakt eenen onaangenamen 

 indruk, en deze wordt nog verhoogd door de woestheid, 

 die vooral de oude voorwerpen toonen. Deze groote 

 dieren houden zich op rotsen of boomeri op, klauteren 

 behendig, en bezoeken, gezellig, velden of andere 

 plantsoenen, om de vruchten te plunderen. — In 

 Senegambië heeft men eene eenigzins verschillende 

 soort, den Bril, Papio leucophaens. Zij heeft in eiken 

 leeftijd het gezigt en den neus zwart, de onderlip 

 rood, en den kinbaard witachtig. — De Kaapsche 

 Baviaan, Papio porcarius, heeft eenen tamelijk langen, 

 aan het einde van eene groote haarkwast voorzienen 

 staart, een paarsachtig zwart gezigt en zwartachtig, 

 in het grijs trekkend haar. Zoodanige apen, ofschoon 

 in de kleurtoonen min of meer opmerkelijk afwijkend, 

 worden ook in Guinea en Abyssinië aangetroffen, en 

 voor eigene soorten gehouden, di'a'jvinlc rcrslLienoemde 

 den naam van Papio sphynx, laat -iiiinnciinlc dien van 

 Papio toth. Die van Guinea valt vixirnamelijk in het 

 oog door de olijfgroene tint zijner haren. De Kaapsche 

 Baviaan is een voor den land- en tuinbouw zeer 

 schadelijk dier. Hij onderneemt, somtijds tot troepen 

 van honderd vereenigd, strooptogten, die door oude 

 voorwerpen aangevoerd worden, en zich tegen 

 overvallen beveiligen door het uitzetten van wachten. 

 De meest beroemde der Afrikaansche soorten is de 

 Manlel-aap, Papio Iiamadryas. Zijn staart is eveneens 

 lang en van eene haarkwast voorzien ; maar hij heeft 

 een vleeschkleurig gezigt, en zijn grijsachtig haai- is 

 op het gezigt, de schouders en zijden zeer verlengd 



en voi'mt, op het eerste gedeelte, eenen zeer grooten 

 bakkebaard, op de laatste gedeelten eene soort van 

 manen, die bij wijze van een mantel afwaarts hangen. 

 Dit groote dier houdt zich op in rotsige .streken, 

 maar in de nabijheid van het water, en wordt in 

 Abyssinië en Arabië aangetroffen. Het leeft gezellig, 

 wordt dikwijls jong gevangen, en in Egypte tot het 

 doen van allerlei kunsten afgerigt. De mantel-aap was 

 reeds bij de oude Egyptenaren bekend, en werd, 

 gelijk vele andere, voor heilig gehouden dieren, op 

 hunne gedenkteekens afgebeeld, terwijl men de 

 mummiën van dezen aap in de graven van dit oude 

 volk vindt. Blijkbaar bootsten zij ook, gelijk dit thans 

 nog sommige volkstammen van Abyssinië doen, de 

 gestalte van dezen aap na, door zich het haar in de 

 gedaante van groote vleugelparuiken op te maken. 

 Bij de oude Egyptenaren di'oeg dit dier de namen 

 van Toth of Och, terwijl het door de oude Grieken 

 Kunokephalos genoemd werd, hetgeen shondskop" 

 beteekent. 



Bij de oveiige bavianen is de snuit kleiner, minder 

 vierkant en de neus minder vooruitstekend. Eene 

 dezer, de GelarJa, Papio gelada, bewoont Abyssinië. 

 Het is eene groote soort, met eenen tamelijk langen, 

 in een groote haarkwast uitloopenden staart, bruin 

 haar, en die zeer kennelijk is, doordien men op hare 

 keel en borst twee naakte, hoekige, vleeschkleurige 

 vlekken opmerkt. De gelada is zacht van aard. Hij 

 houdt zich op rotsachtige, met enkele heesters 

 begroeide streken van het hooge gebergte op, blaft 

 als een hond, slaapt in rotsholen, en voedt zich 

 voornamelijk met de wortels en knollen van allerlei 

 planten. 



In Hindoslan, maar niet gelijk men opgeeft, op 



De Gi'ladd. Papio /jclnda. 



Ceylon. hi'cft nien eene kleinere soort, den IFanderoe, 

 Papio sik-niis. die zwart is met eenen langen, witachtig 

 grijzen, liet geheele jiczigt insluitenden biiard. De 



.staart is van een haarkwast voorzien. — Men treft 

 eindelijk op het eiland Celebes eenen geheel zwarten, 

 of briiinachlig zwarten, gekuifden baviaan aan. wiens 



