staart slechts een duim lang is, en wiens snuit aan 

 weerszijde van den neus eene opmerkelijke aanzwelling 

 vertoont. Opmerkelijk is het, dat bij sommige 

 voorwerpen het ziteelt in tweeën verdeeld is, terwijl 

 het zich bij anderen als eene eenvoudige schijf vertoont, 

 liet is nog niet bewezen, dat deze aap, zoo als men 

 wil, ook op de Philippijnen leeft. Daarentegen wordt 



hij ook op het eiland Batjan aangetroffen; maar men 

 beweert algemeen, dat hij aldaar van Celebes ingevoerd 

 en verwilderd is, hetgeen ook waarschijnlijk is, daar 

 hij noch op het nabijliggende Halmahera, welks Fauna 

 met die van Batjan overeenstemt, noch in eenige 

 andere streek der Molukken voorkomt. 



DE AMERIKAANSCHE APEN. 



De apen der Nieuwe Wereld verwijderen zich in 

 verscheidene opzigten van die der Oude Wereld. 

 Ofschoon, gelijk bij deze, hunne achterpooten van 

 eenen duim, die tegenover de andere teenen .staat, 

 voorzien zijn, ligt daarentegen de duim der voorpooten 

 nagenoeg in één vlak met de overige vingers. Zij zijn 

 derhalve niet vierhandig gelijk de overige apen, niet 

 voorhandig gelijk de mensch, maar als het ware 

 handvoetig. Zij zijn voornamelijk nog gekenmerkt 

 doordien het tusschenschot hunner neu.sgaten zeer 

 dik is en deze sterk zijwaarts gerigt zijn. Bovendien 

 hebben zij smalle, gewelfde en langwerpige nagels; 

 bij allen, met uitzondering der zijde-apen, zijn vier 

 kiezen meer aanwezig, dus in het geheel 36 tanden, 

 en niet 32, gelijk bij de apen der Oude Wereld en 

 den mensch; hunne snijtanden zijn dikwijls sterk 

 naar voren gerigt ; hun staart is meestal lang en dient 

 bij velen als een werktuig tot het grijpen, hetzij dat 

 hij eenvoudig naar binnen omgerold kan worden, 

 hetgeen men eenen rolstaart noemt, hetzij dat hij 

 aan zijne ondervlakte naakt is, hetgeen men eenen 

 grijpstaart noemt. De Amerikaansche apen hebben 

 nooit wangzakken en nooit ziteelt; hun snuit is 

 nooit sterk vooruitstekend; zij bereiken geene zeer 

 aanmerkelijke grootte, en velen zijn zelfs zeer klein. 

 Zij houden zich in bo.sschen op, en worden slechts 

 op het vasteland van Zuid-Amerika, tusschen de 

 landengte van Panama en Paraguay, aangetroffen. De 

 soorten dezer afdeeling zijn nog hoogst onvolledig 

 bestudeerd, en nergens treft men eene verzameling 

 aan, die eenigzins naauwkeurig licht over deze dieren 

 kan verspreiden. Slechts wanneer er in elke afzonderlijke 

 streek, in alle jaargetijden, volledige reeksen voorwerpen 

 van elke soort zijn verzameld, deze bij elkaar blijven en 

 door een met veel ondervinding en hoogere inzigten 

 begaafd natuurkundige, vrij van alle te voren opgevatte 

 begrippen, vergelijkend onderzocht worden, bestaat er 

 eenig vooruitzigt op de kans, de soorten te kunnen 

 bepalen, hetgeen thans, zelfs ook voor de weinige 

 doorkneede natuurkundigen, in vele gevallen, onder 

 de onmogelijkheden behoort. 



Men kan alle Amerikaansche apen onder zes 

 geslachten brengen. Het zijn de volgende: 



DE BRUL-APEN. STENTOR. 



De Brui-apen, die bij de natuurkundigen ook den 

 naam van Mycetes dragen, ofschoon bij de Slinger-apen 

 in grootte dikwerf een weinig achterstaande, zijn 

 daarentegen veel steviger van maaksel. Zij hebben 

 eenen langen grijpstaart, eenen hoogen kop, met 

 eenen groeten baard aan de kin ; hunne onderkaak is 

 zeer hoog en neemt tusschen zich een zeer groot 

 blaasvormig middelstuk van het tongbeen op, hetgeen 

 dient om het gebrul dezer dieren op eene buitengewone 

 wijze te versterken. Velen overtreffen in grootte 

 eene kat. 



De Brui-apen schijnen in Amerika in alle streken, 

 door apen bewoond, voor te komen. Zij leven gezellig 

 in bosschen, voornamelijk in de nabijheid van het 

 water. Zij verlaten de boomen slechts zelden, slingeren 

 zich, met behulp van hunnen staart, om een tak 

 van den eenen boom tot den anderen, en voeden zicli 

 met de vruchten, knoppen of bladeren van boomen. 

 Traag en treurig van aard, zitten zij, wanneer zij 

 niet eten of brullen, veelal onbewegelijk naar één 

 punt te staren, of te slapen, en nooit ziet men hen 

 met elkaar spelen of vrolijk in het rond springen. 

 Zij zijn bovendien vreesachtig en schuw, ontwaren 

 het gevaar op verre afstanden door middel hunner 

 scherpe zintuigen, en verbergen zich in dit geval 

 tusschen de takken en bladeren der boomen. Indien 

 men ze niet oogenblikkelijk volmaakt doodt, houden 

 zij zich, hunnen grijpstaart om een tak geslingerd, 

 in de hoogte vast. Hunne jagt is, om al deze redenen, 

 van groote moeijelijkheid vergezeld. Het wijfje werpt 

 jaarlijks slechts één jong, en draagt het langen tijd 

 met zich rond. Gelijk dit bij de andere apen ook het 

 geval is,- laten zij hun gebrul vooral 's avonds en 

 's morgens hoeren. Zij schijnen de gevangenschap 

 moeijelijk te verduren. 



Men neemt voornamelijk de volgende soorten als 

 goed bepaald aan. 



De Brui-aap van Guyana, Stenlor senicnliis, is 

 hoofdzakelijk gekenmerkt door de geel- of rosbruine 

 kleur van zijn haar. Hij wordt in geheel Guyana 

 tot aan den Orinoko en Rio negro aangetroffen. — 



