verdwijnen. Het mannetje krijgt zijne manen in 

 liet derde jaar. 



De leeuw houdt zich in vlakke en rotsachtige, 

 opene of begroeide streken op. Hij rust over dag 

 meestal in het bosch, tusschen struiken of in het 

 riet, in een eenvoudig leger iiit, en neemt alsdan, 

 wanneer hij verontrust, maar niet gezien wordt, 

 stilletjes de vlugt. Wordt hij onverwachts door 

 den mensch in zijne rust gestoord, zoo houdt hij 

 dezen in het oog, om hem gade te slaan: hij durft 

 niet aan te vallen, en ook niet te ontvlugten, uit 

 vrees van aangerand te worden ; doet dit laatste 

 echter, zoodra hij er kans toe ziet. Intusschen is de 

 mensch aan groot gevaar blootgesteld, wanneer hij, 

 in zulke gevallen door eene overijlde vlugt zijne 

 vrees en zwakte verraadt, of omgekeerd den leeuw 

 aanvalt of zelfs verwondt. Het beste behoedmiddel 

 tegen aanvallen van den leeuw is vlammend vuur. 

 Tegen het vallen van den avond verlaat de leeuw 

 zijn leger, en gaat op roof uit. Hij beloert alsdan 

 de zoogdieren, die hem tot buit dienen, bekruipt ze 

 en, op behoorlijken afstand genaderd en op den grond 

 liggende, overvalt hij ze met eenen of eenige schielijke 

 sprongen en velt ze meestal oogenblikkelijk met zijne 

 geweldige klaauwen ter neder, alles volmaakt gelijk 

 onze huiskatten bij het bespringen van muizen, 

 ratten of vogels doen. Zijn voorzigtig gedrag bij 

 dag on bij een onverwachten overval hebben blijkbaar 

 aanlfiiling gegeven tot de verzinsels omtrent de hem 

 toegeschrevene grootmoedigheid en andere zoogenaamde 

 edele eigenschappen, waarmede men de geschiedenis 

 van dit dier oudtijds opgesierd heeft. 



De leeuw was reeds bij de oude volkeren bekend. 

 Hij bewoont geheel Afrika, is echter in vele streken, 

 b. v. in Egypte, de Goudkust, en zelfs de bevolkte 

 streken van de Kaap-Kolonie, geheel of nagenoeg 

 geheel uitgeroeid. Hij komt ook in Azië, van Arabië 

 tot Hindostan, voor. In vroegere tijden was hij 

 ook verder noordelijk verspreid, vermits Alexander 

 de Groote hem oostelijk van het Aralraeer aantrof; 

 de oude schrijvers verhalen zelfs, dat dit dier tijdens 

 den inval van Xerxes in Macedonië menigvuldig was, 

 maar in geen ander gedeelte van Oostelijk Europa 

 aangetroffen werd. Men is van nieening, dat de 

 leeuw volgens de verschillende hoofdstreken, welke 

 hij bewoont, standvastige verschillen aanbiedt, die 

 intusschen nog niet behoorlijk en volgens eiken 

 graad hunner ontwikkeling uiteengezet zijn. Men 

 heeft om deze reden onderscheiden: den leeuw van 

 Zuid-Afrika, den leeuw van Senegambië, den leeuw- 

 van Barbarijë, den leeuw van Arabië (gewoonlijk 

 Perzische leeuw genoemd), en den leeuw van Indië. 



De leeuw behoort onder de onmisbare sieraden 

 der menageriën en dierentuinen. Hij verduurt de 

 gevangenschap zeer goed, en ontziet zelfs zeer strenge 

 koude niet, voorondersteld dat de hoofdvereischten 

 voor het bestaan dei' ge vamjene dieren in het algemeen. 



te weten: lucht, licht, beweging, en goed voedsel, 

 aanwezig zijn; hij moet echter voorzigtig behandeld, 



I niet getergd, niet schuw en bang gemaakt worden. 

 Reeds bij de oude Romeinen werd de leeuw, in 

 grooteren of kleineren getale, levend naar de hoofdstad 

 gebragt en met allerlei andere groote wilde dieren 

 in de schouwspelen vertoond : M. Antonius reed, het 

 eerst, met leeuwen voor den wagen gespannen; de 

 keizer Caracalla had steeds eenige leeuwen bij zich, 

 een dezer at bij hem aan tafel, en sliep op zijne 

 rustbank ; Heliogabalus hield eveneens makke leeuwen 



1 en liet ze onverwachts bij de gastmalen verschijnen; 



! hij nam echter de voorzorg, vooraf hunne nagels kort 

 en stomp te laten maken. Men weet intusschen 



i niet, of deze makke leeuwen jongere of oude dieren 

 waren, want het is bekend, dat alle jongere dieren, 

 vooral die bij den mensch groot gebragt zijn, veel 

 handelbaarder zijn dan oude; men weet ook niet, 

 hoe veel menschen bij het vangen, behandelen en 

 nagels inkorten dezer dieren verwond of gedood 

 werden, want een menschenleven beteekende niets 

 in de oogen der toenmalige heerschers, vooral indien 

 het slaven waren. In onze beschaafde, door wet 

 en politie geregelde maatschappijen, worden te regt 

 de wilde dieren in goed voorziene hokken, welken 

 vorm zij ook mogen hebben, opgesloten, en heeft 

 elkeen gelegenheid, de kunst te bestuderen, hoe 

 men deze dieren behandelen moet. De man, die deze 

 kunst uitgevonden en op de grootste hoogte gebragt 

 heeft, de bekende Martin, wendt hiertoe geene andere 

 middelen aan dan: moed, koene en doordringende 

 blikken op het oog der dieren gerigt, eene tot in de 

 kleinste bijzonderheid gaande, grondige bekendheid 

 met hunnen aard, gedurige» omgang met hen, en 

 het brengen van hun voedsel door de persoon, 

 die hen besturen wil. Het spreekt overigens van 

 zelf, dat de geaardheid van elk vooEwerp min of meer 

 gewijzigd is, dat elk dier luimige oogenblikken heeft, 

 al waren die slechts door eenen ziekelijken toestand 

 tijdelijk voortgebragt, dat de eene soort handelbaarder 

 is dan de andere, en dat er sommige zijn, b. v. de 

 groote Amerikaansche luipaard (de Jagoear),, wier 

 woeste aard eene toenadering van den mensch 

 onmogelijk of ten minste hoogst gevaarlijk maakt. 

 Alle zoogenaamde kunsten, met deze dieren verrigt, 

 berusten op voornoemde beginselen, zelfs die, dat 

 men b. v. een leeuw, na een voorafgaand vasten 

 van een etmaal en nadat hij van honger gepijnigd, 

 woedend op het hem toegereikte voedsel gevallen 

 is, dit voedsel uit den muil scheurt, en hem beveelt 

 rustig te zijn, hetgeen hij ook doet, afwachtende tot 

 dat men het hem weder geeft. Zoodanige kunsten 

 zouden intusschen tot groot nadeel van den temmer 

 mislultken, zonder eene voorafgaande afrigting van 

 eenige maanden; eene afrigting, die echter eenvoudig 

 daarin bestaat, dat men den leeuw bij eiken maaltijd 

 telkens eerst een been met weinifr en slecht vleosch 



