voorvallen worden door de inlanders op de zonderlingste 

 wijze beoordeeld, en niet de bijgeloovigste meeningen, 

 zoowel omtrent ile dieren als omtrent hunne slagtofiers, 

 in overeenstemming gebragt en meestal toegeschreven 

 aan den invloed van kwade geesten, betooveringen 

 en andeio bovennatuurlijke oorzaken. Van zijne 

 verbazende ligch;uimskracht woi'dt zeer hoog 

 opgegeven. De volwassen tijger zoude, met een 

 twee- of driejarig rund in den muil, zonder de minste 

 moeite over heiningen en slooten heenspringen; een 

 paar dezer .schrikbarende roofdieren zoude den 

 zwaarsten bulfel binnen zeer korten tijd van kant 

 maken, en den gelieelen buit, op aanmerkelijke 

 afstanden, door heg en struik naar eenen donkeren 

 schuilhoek kunnen wegsiepen. 



In Amerika treft men eenige soorten aan, die door 

 hare gestalte en haren langen staart aan de luipaarden 

 doen denken, zich echter hiervan onderscheiden door 

 haar eenkleurig, dat is te zeggen, niet gevlekt vel. 

 Eene dezer is de Poema, Felis concohr, die ook 

 Coegoear en Amerikaansche leeuw genoemd wordt. 

 De poema bereikt, met inbegrip van den staart, vijf 

 tot zes voet lengte. 2ijn vel is roodbruin, welke 

 kleur echter dikwerf min of meer in het grijze 

 trekt. Hij is over het geheele vasteland van Amerika, 

 van Patagonië tot Canada verspreid ; houdt zich in 

 grasvlakten of langs de boschkanten op, klimt 

 uitmuntend, en springt behendig van den eenen boom 

 tot den anderen. Men zegt, dat hij sprongen tot op 

 twintig voet afstand maken kan. Zijn gehoor is 

 uitstekend, zijn reuk daarentegen zwak. Aan den 

 mensch waagt hij zich niet, en ontvlugt steeds diens 

 nabijheid. Hij voedt zich met allerlei zoogdieren, 

 vooral apen, die hij tot in de toppen der boomen 

 vervolgt; bespringt de Amerikaansche struisvogels in 

 het opene veld, en rigt vooral groote verwoestingen 

 aan onder de schapen en andere huisdieren, vermits 

 hij, gelijk de marters, met een zeer bloeddorstigen 

 aard begaafd, zich in deze gevallen niet tot het 

 rooven van één dezer dieren beperkt, maar er 

 achtereenvolgens eene menigte doodt, ten einde het 

 laauwe bloed te drinken en de beste stukjes te 

 gebruiken. — Eene andere veel kleinere, maar zeer 

 slanke soort is de ïagoearoendi, Felis yaguai-oendi. 

 Zij bereikt in het geheel slechts vier voet lengte, 

 heelt éenen kleinen kop en grijsachtig bruin haar. 

 Zij is van Mexico tot Paraguay verspreid. — Bij 

 Felis eyro, van Brazilië en Paraguay, met eenen 

 korteren staart, trekt het haar in het donker 

 roodbruine. 



De gr-oote gevlekte katten niet eenen langen staait 

 en tenigtrekbare nagels worden luipaarden, of ook 

 gevlekte tijgers of panthers genoemd. De luipaard vun 

 Amerika, Felis onqa, in Brazilië s.lagoear" genoemd, 

 overtreft alle soorten der Oude Wereld, zoo niet in 

 grootte, maar door zijn buitengewoon stevig maaksel, 

 vooral door zijne groote dikke pooten en zijnen 



groeten kop, terwijl de staart naar evenredigheid 

 korter is en in lengte slechts den romp zonder kop 

 en hals evenaart. De Amerikaansche luipaard wordt, 

 beoosten het Andes-gebergte, van Mexico tot Patagonië 

 aangetroffen. Hij is, na den leeuw en gestreepten 

 tijger, de sterkste van alle kattensoorten, en de eenige 

 Amerikaansche soort, welke di' mciiscli aldaar te 

 duchten heeft. Hij behoudt ook zijn woesten aard 

 grootendeels in de gevangenschap, en mag als het 

 onhandelbaarste van alle roofdieren be.schouwd worden. 

 Hij houdt zich in de bosscheri, vooral in de nabijheid 

 van het water op, en klimt met groote behendigheid 

 op de boomen. Zijn voedsel bestaat in allerlei 

 zoogdieren; hij doodt schapen, runderen, ezels, paarden, 

 en overvalt, waar zich de gelegenheid daartoe aanbiedt, 

 den mensch, beperkt echter hierbij, gelijk de gestreepte 

 tijger op Java, zijne keuze grootendeels tot de gekleurde 

 stammen. — Men geeft den naam van getcoon Luipaard. 

 Felis leopardus, aan de groote soort, die over geheel 

 Afrika en het vasteland van Indië met Ceylon tot 

 China verspreid is. De gewone luipaard klimt op 

 boomen, voedt zich met allerlei zoogdieren en vogels, 

 schijnt echter voor den mensch niet of slechts in 

 enkele gevallen gevaarlijk te worden. Intusschen 

 bieden de gewone luipaarden volgens de verschillende 

 hoofdstreken, die zij bewonen, eenige verscheidenheden 

 aan, die min of meer in het oog vallen. De luipaard 

 van Zuid-Afrika heeft b.v. tamelijk groote rozetvlekken 

 en het haar sterk in het roodachtige trekkend. Bij 

 den luipaard van Barbarijë is de grondkleur minder 

 hoog; bij dien van het vasteland van Indië en Ceylon 

 tiekt zij in het geelachtig rosse, en de vlekken zijn 

 een weinig kleinei' en meer opeengehoopt. — De 

 luipaard van noordelijk China, Felis orieutalis, heeft 

 langer haar en grootere vlekken. Men brengt dit dier 

 somtijds naar Japan, waar echter de luipaarden in 

 den wilden staat niet voorkomen. — De luipaard van 

 Sumatra en Java, Felis pardus of sChalybaeus", heeft 

 veel overeenkomst met de gewone soort, maar de 

 donkere kleur van zijn vel heeft een staalblaauwen 

 gloed, en de vlekken zijn kleiner en staan digtcr bij 



} elkaar. De luipaard van de Goudkust en andeie 

 deelen van West-Afrika, en die ook tot in 't Kafferland 

 schijnt voor te komen, hoeft buitengewoon veel 

 overeenkomst met dien van Sumatra en Java. 

 Bij de soort van deze eilanden treft men, gelijk dit 

 ook somtijds bij den Amerikaanschen luipaard plaats 

 heeft, van tijd tot tijd voorwerpen aan, wier grondkleur 

 een fraai bruinachtig zwart is, waardoor de vlekken 



! min of meer onduidelijk worden. Zoodanige zwarte 

 voorwerpen vindt men dikwerf in een en hetzelfde 

 nest met gewone voorwerpen, waaruit blijkt, dat 

 zij als eene geheel toevallige verscheidenlu'id iiiooti'u 



\ beschouwd worden. De verhalen van de grootere 

 wildheid dezer zwarte voorwerpen zijn buiten de 

 grenzen der waarneming van de natuur ontstaan. — 

 In de groote vlakten van Middel-Azië tot in het 



