en koiiit ook in geheel Europa voor, waar hij ecliter in 

 verscheidene landen allengs geheel of nagenoeg geheel 

 uitgeroeid werd. Men treft den Lynx in bosschen 

 aan, waar hij, op boomtakken liggende, voorbijtrekkende 

 dieren, zoo als reeën, rendieren en herten beloert, ze 

 bespringt en nagenoeg oogenblikkelijk doodt, door hun 

 de halsslagader open te scheuren. Deze gewone Lynx 

 heeft in noordelijke streken langer haar en valere 

 tinten dan die der warmere landen, b. v. Spanje en 

 Portugal. — In Noord-Arnerika heeft men nog eene 

 andere kleinere soort, Fdis rufa, zonder haarkwasten 

 aan de ooren en ringen aan den staart. Volgens de 

 kleur van haar vel en de verschillende landstreken, 

 die zij bewoont, gaf zij aanleiding tot het opstellen 

 van verscheidene andere vermeende soorten. — 

 De Caracal, Felis caracal, die in vele streken van 

 Afrika, en bovendien in Arabië en Perzië voorkomt, 

 heeft korter haar dan de overige soorten, en dit is 

 eenkleurig roodbruin, behalve do zwarte oorkwast. 

 Dit dier houdt zicli gaarne in het riet op, gaat 

 gezellig, bij dag- of nachttijd, op roof uit, en weet 

 zeer behendig visschen te vangen. 



De soorten, welke min of meer overeenkomst 

 hebben met onze huiskat, naderen de Lynxen in vele 

 opzigten; maar zij zijn kleiner, minder stevig van 

 maaksel, haie pooten zijn korter, de staait is 

 daarentegen langer, en de haren der ooren vormen 

 geen eigenlijken kwast. Zij zijn grijs of rosachtig van 

 kleur, de romp is veelal van enkele groote, donkere 

 dwarsstrepen en de staart van zwarte lingen vooizien. 

 De gewone wilde kal, Felis calus, die tot deze 

 onderafdeeling behoort, bewoont de bosschen van 

 Europa, is echter tegenwoordig in vele streken geheel 

 of nagenoeg geheel uitgeroeid. De gewone kat van 

 Afrika, Felis caligala, is een weinig slanker, en hare 

 darmen zijn veel langer dan bij de wilde kat. Zij 

 biedt, gedeeltelijk volgens de landstreken, die zij 

 bewoont, eenige wijzigingen in kleur aan. Men heeft 

 om deze reden de kat van Nooid- Westelijk Afrika 

 onder den naam van sFelis maniculata" daarvan 

 afgescheiden, en daar zij het meest met onze huiskat 

 overeenstemt, aangenomen, dat deze van voornoemd 

 wild dier afstamt. Onze huiskat, Felis domestica, die 

 vroeger muizenhond genoemd werd, biedt, gelijk elkeen 

 weet, volgens de voorwerpen, allerlei verscheidenheden 

 aan in de lengte en kleur van het haar. Eene der 

 meest in het oog vallende is de zoogenaamde 

 Angora-kat, die buitengewoon lang wit haar heeft. 

 De huiskat heeft in den jeugdigen leeftijd eene 

 menigte eigenschappen, die haar voor den mensch 

 bekoorlijk maken; zij is zindelijk, speelt gaarne, 

 oefent spelend al die bedrijven, die den kattenaard in 

 het algemeen kenmerken, en geeft hierdoor het 

 tooneel van die verscheidenheid van sierlijke en 

 veerkrachtige bewegingen, die de katten in eenen 

 zoo hoogen graad bezitten. Zoodra echter de kat 

 de grenzen van haar wasdom bereikt heeft, neemt 



haar ware aard volkomen de bovenhand: haar gezellig 

 verkeer met den mensch houdt zij slechts aan, 

 zoolang zij bij hem een geliefkoosd voedsel en eene 

 gemakkelijke, warme rustplaats vindt, waar zij hare 

 luiheid kan botvieren: zij onderwerpt zich meer uit 

 gewoonte dan uit aanhankelijkheid; voJgt meer hare 

 eigene luimen dan die van haren meester ; sluit zich 

 meer aan het huis dan aan zijne bewoners aan ; 

 zoekt haar genoegen meer binnen dan buiten het 

 huis, en keert, waar zij kan, in den onafhankelijken, 

 min of meer wilden staat terug. Hare plaats als 

 huisdier heeft zij derhalve nagenoeg uitsluitend te 

 danken aan hare eigenschappen, de woningen van 

 muizen en ratten te zuiveren, in de jeugd als speeltuig 

 te dienen, en later een voorbeeld te geven van allerlei 

 luimen, waarin zich de mensch, veelal alleen uit 

 gewoonte wil voegen. — In Middel-Azië heeft men 

 eene soort, Felis manul genoemd, met zeer lang, 

 geelachtig wit haar, weshalve sommigen haar voor 

 het stamras der Angorakat houden. Zij bewoont opene, 

 maar rotsachtige streken, en verschuilt zich in holen, 

 waar zij ook hare jongen werpt. — De Chaus, Felis 

 chaus, of saffinis" of »Jacquemontii", is eene soort, 

 die door hare kleur min of meer aan de wilde kat 

 doet denken. Zij wordt in Noord-Oostelijk Afrika en 

 in Westelijk Azië van de streken om het Kaspi-meer 

 tot op het vasteland van Indië aangetroffen. 



Het geslacht der eigenlijke katten besluiten de 

 zoogenaamde jagttijgers. Deze dieren doen door 

 hunne grootte, hunnen langen staart, hunne kleur en 

 teekening aan de luipaarden denken; maar zij zijn 

 slanker van gestalte, hooger op de pooten; hun kop 

 is kleiner en korter, ofschoon hoog; hun nek van 

 eenigzins verlengde opstaande haren voorzien; en hunne 

 nagels kunnen minder volmaakt teruggetrokken woiden 

 dan die der overige katten. De rosachtige grondkleur 

 van Imn vel is door zwarte, ronde vlekken afgebroken. 

 Zij zijn tot Afrika en het heete Westelijke Azië 

 bepei'kt. De Afrikaansche soort, Felis gtUlata, schijnt, 

 volgens de drie hoofdstreken, die zij bewoont, te 

 weten Zuid-, Noord-Oostelijk-, en West-Afrika, gelijk 

 dit bij den leeuw en den luipaard plaats heeft, eenige 

 wijzigingen in kleur en teekening aan te bieden. — 

 De Aziatische jagtlijger, Felis jubala, is lager op de 

 pooten en eenigzins anders gekleurd en geteekend 

 dan zijn geslachtsgenoot in Afrika. Hij wordt in Perzië, 

 Hindostan en eenige nabijgclrucnc slicken aangetroffen, 

 en aldaar als een hond lirhnnl en tot de jagt op 

 antilopen gebruikt. Deze jagt licstnat daarin, dat men, 

 te paard gezeten, den tijger geblinddoekt voor zich 

 houdt, en in het opene veld, waar wild is, gekomen 

 zijnde, hem loslaat, ten einde het te bekruipen en te 

 vangen. Aan dit dier werd daarom de naam van 

 jagttijger gegeven. De jagttijgers worden in den 

 gevangen staat mak en zijn, om al hunne eigenschappen, 

 voor de diergaarden zeer gewenscht, maar veelal ook 

 rnoeijelijk te verki'ijgen. 



