zijn btemgeluid bestaat ia eoii gehuil, hetgeen 

 voorafgegaan wordt door eenige blaffende toonen. 

 Er worden ook bij deze soort somtijds witachtige 

 voorwerpen aangetroffen. 



Op de Falklands-eiianden leeft eene soort, Canis 

 antarctictis, die in grootte den »prairiewolf" evenaart, 

 maar kortere ooren heeft, donkerder van kleur en 

 met bruin en zwart geteekend is, en die, voor haai' 

 verblijf, holen onder de aarde graaft. 



Men noemt jakal's de kleinere soorten van wolven, 

 die in Afrika, Zuidoostelijk Europa en het heete 

 Azië tot op het vasteland van Indië en Ceylon 

 aangetroffen worden. Daar deze dieren, veelal volgens 

 de landstreken, allerlei min of meer in het oog 

 vallende verschillen aanbieden, zoo heeft men een 

 aanmerkelijk getal soorten van Jakals opgesteld, 

 zonder die echter behoorlijk te kunnen kenschetsen. — 

 De naam van gewone Jakal, Canis aureus, wordt bij 

 voorkeur aan de voorwerpen van den kleinen wolf, 

 waarvan blijkbaar reeds in den Bijbel gewag wordt 

 gemaakt. Dit dier draagt bij de het Heilige Land 

 bewonende Turken den naam »Schikal", in Perzië 

 dien van sSjechaal", waarvan de woorden sSchakal", 

 sJakal" en »,Takhals" ontleend zijn. De oude Grieken, 

 en in navolging daarvan de oude Romeinen, noemden 

 dit dier sThoos". Men weet niet in hoe ver de 

 Jakals, die de overige streken van Azië, Oostelijk 

 Hindostan en Ceylon, vervolgens Griekenland tot 

 Dalmatië, Algerië en andere streken bewonen, 

 onderling standvastige verschillen aanbieden. Voor een 

 zoodanig onderzoek ontbreken de noodige bouwstoffen, 

 want, niettegenstaande de jakals in de landen, die 

 zij bewonen, veelal zeer menigvuldig voorkomen, 

 worden zij tot heden in de dierentuinen en musea 

 slechts door enkele voorwerpen veitegenwoordigd, 

 wier studie tot geene bepaalde uitkomst leiden kan. 

 De jakal verschuilt zich over dag in rotsholen, 

 tusschen struiken of in bosschen, komt echter met 

 het vallen van den avond te voorschijn, en zwerft 

 gezellig in het rond om zijnen buit op te sporen. 

 Hij valt alsdan niet slechts allerlei wilde zoogdieren 

 van middelbare grootte of vogels aan, maar nadert 

 bij voorkeur het verblijf der menschen, ten einde 

 schapen, geiten, kippen, duiven of andere huisdieren, 

 ja zelfs kinderen te rooven. Er is overigens 

 hoegenaamd niets voor hem veilig, hetgeen slechts 

 eenigerniate tot bevrediging zijner vraat- en steelzucht 

 kan dienen, vermits hij ook eijeren, kaas, brood, 

 vruchten, ja zelfs lederwerk en kleederen wegsleept. 

 Voor volwassene menschen en groote honden neemt 

 hij intus.schen steeds de vlugt. Zijn huilend stemgeluid 

 wordt van tijd tot tijd door een geblaf afgebroken. 

 In het Oostelijk Europa is dit dier, waarschijnlijk 

 door vervolgingen, zeer zeldzaam geworden. Men 

 heeft aan den jakal van Noord-Oostelijk en Westelijk 

 Afrika den naam van sCanis variegatus" en santhus" 

 gegeven, omdat zijne kleur meer in het geelachtig 



grijze trekt, De .lakal van Zuid-Afrika, dien men 

 onder den naam van "Canis mesomelas" afscheidt, 

 vertoont gewoonlijk, maar niet standvastig, rosroode 

 tinten en eene groote, zadelvormige, zwarte vlek, 

 die den geheelen rug inneemt. 



De fraaiste en zeldzaamste van alle wolven is de 

 (jemaatidu JFolf, Canis jubatus. Dit dier bewoont de 

 bosschen van Brazilië. Hij schijnt er intusschen 

 slechts in kleinen getale voor te komen, en niet 

 gezellig te leven, en daar hij bovendien vreesachtig 

 en zeer schuw is, in de ondoordringbare bosschen 

 eene veilige schuilplaats en overvloedig voedsel aan 

 kleine dieren vindt, de kudden, huisdieren en den 

 mensch niet aanvalt, en derhalve de woningen niet 

 nadert, zoo zijn de meeste reizigers in deze uitgebreide 

 landstreek hoogstens in de gelegenheid zijn zwaar 

 gehuil te hooren, en keeren in den regel terug, zonder 

 hem gezien, laat staan verkregen te hebben. De 

 gemaande wolf wijkt in allerlei opzigten van de 

 overige wolven af. Hij is even groot als de gewone 

 wolf, maar veel hooger op de pooten; zijn staart 

 is korter, de ooren zijn langer, de hoofdkleur is een 

 fraai rosrood, hetgeen op de benedengedeelten der 

 pooten in zwart overgaat, terwijl de haren der 

 bovendeelen lang zijn en op den nek eene soort van 

 zwarte manen vormen. 



Men heeft ook twee soorten van groote wolven, 

 wier haar lang en grijsachtig ros is, en die deu 

 staart ruiger en een weinig langer hebben dan 

 gewoonlijk. Eene dezer, Canis alpinus, wordt in de 

 bergstreken van Zuidelijk Siberië aangetroffen; de 

 andere, Canis simensis, die kleiner en rosser is, 

 bewoont Abyssinië. 



De VOSSEN zijn kleiner en lager op de pooten 

 dan de wolven; hun staart is langer en veel 

 ruiger ; de pupil der oogen is bij de meesten loodregt 

 langwerpig, en velen hebben aan de bovenzijde van 

 den staart, digt bij zijnen wortel, eene klier. De 

 vossen leven paarsgewijze of eenzaam, en graven, tot 

 schuilplaats, holen in den grond. Het zijn nachtdieren. 

 Zij voeden zich gewoonlijk met allerlei vogels en 

 zoogdieren, indien deze niet te groot zijn om ze te 

 overmeesteren. De naam van gewone vos, Canis 

 vulpes, wordt bij uitstek gegeven aan de soort die 

 Europa en Noordelijk Azië tot China en Japan bewoont. 

 De gewone vos bereikt eene lengte van vier voet, 

 waarvan echter de staart een en een halven voet 

 inneemt. Men Meet, dat de kleur van den vos 

 allerlei verscheidenheden, volgens de voorwerpen, 

 aanbiedt: b. v. dat de buik bij de eenen zwart, bij 

 de anderen wit is; dat de rosse tint dan eensmeer 

 in het gele, dan in het roode, dan in het bruine 

 trekt; dat bij sommigen, door de jagers «brandvossen" 

 genoemd, de punt van den staart zwart, in plaats 

 van wit, is; dat bij anderen, de zoogenaamde 

 ))kruisvossen", de rug van eene, somtijds van twee 

 elkaar kruisende zwarte strepen voorzien is; en dat 



