er in Lupland en Siberië vossen gevonden worden, die 

 zwartaciitig of zelfs min of meer witachtig van kleur 

 zijn. Tot verblijfplaats kiest de vos, waar hij kan, 

 de bosschen of eenen met digte struiken begroeiden 

 grond. De aardholen, welke hij graaft, en die tot 

 schuil- en nestelplaats dienen, hebben verscheidene 

 kamers en uitgangen. Nadat hij over dag in dit 

 verblijf gerust heeft, komt hij, met het vallen van 

 den avond, te voorschijn, ten einde op roof uit te 

 gaan. Deze bestaat in jonge reeën, hazen, konijnen, 

 patrijzen, veldmuizen en andere wilde zoogdieren 

 en vogels; hij rooft ook kippen en duiven, zelfs uit 

 hare slaapplaatsen, eet vogeleijeren, kikvorschen, 

 slangen, hagedissen en insekten, plundert de bijenkorven 

 en het ooft. Hij woi'dt, om al deze redenen, als een 

 zeer schadelijk dier, overal vervolgd en gedood; en 

 stelt van zijne zijde allerlei listen in het werk, om 

 zijne vervolgers te verschalken, en hvm te ontgaan. 

 Zijne sluwheid en list zijn derhalve tot spreekwoord 

 geworden. Het wijfje van den vos werpt op eens 

 vier tot negen jongen, die allen blind geboren worden. 

 De vos van Bengalen schijnt niet soortelijk van den 

 onzen te verschillen. Die van Egypte, »Canis Niloticus" 

 genoemd, die echter tot Abyssinië aangetroffen 

 wordt, is kleiner en heeft korter haar dan de onze, 

 waarop hij overigens zeer gelijkt. De gewone vos van 

 Noord-Amerika, »Canis fulvus" genoemd, heeft 

 eveneens de grootste overeenkomst met onzen 

 gewonen vos; maar men wil, dat zijn snuit een 

 weinig korter en dikker is en de ooren een weinig 

 kleiner zijn. Zijne kleur biedt, volgens de voorwerpen, 

 even vele verscheidenheden aan als die van onzen 

 vos. De zeldzaamste en als bont het meest gezochte 

 verscheidenheid is de zoogenaamde zilvervos, dien de 

 natuurkundigen den naam van ))Canis argentatus" 

 geven,' en wiens haar zwart is met witachtige 

 punten. — In de «prairies" van Noord-Amerika heeft 

 men eene geheel aTidere soort, Canis cinereo-argenteus 

 genoemd. Zij is kleiner, haar staart is minder dik 

 in het midden, de bovendeelen vertoonen zwarte, 

 grijze en witachtige tinten; de nek, pooten en zijden 

 zijn ros, de onderdeelen witachtig. In Zuid-Amerika 

 heeft men eenen vos, die groote overeenkomst met 

 den prairievos heeft, en »Canis Azarae" genoemd 

 wordt. Men treft somtijds, bij dit dier, aan weèr.szijde 

 der bovenkaak, een kies meer aan dan gewoonlijk. De 

 vos van Patagonië en de nabijgelegene streken wordt 

 Caiiis MayeUuniciis genoemd. — In de opene streken 

 van Middel-A/.ië, van de Wolga tot het Baikalmeer 

 en Bengalen treft men den Cursah, Canis corsac, 

 aan, die veel kleiner dan onze vos, en van boven 

 geelachtig grijs, van onderen wit is. Hij graaft, voor 

 zijn verblijf, holen onder de aarde, voedt zich 

 voornamelijk met springmuizen, eet echter ook vogels 

 en insekteii. 



Men treft in alle binnen of nabij den poolkring 

 gelegene landen en ook op IJsland eenen vos. n-iltti 



of blaauwe vos, Canis lagopus, genoemd, die een weinig 

 kleiner is dan de gewone vos, afgeronde ooren heeft 

 en wiens vacht bij de eenen wit, bij anderen van 

 een bruinachtig, in het blaauwachtige trekkend grijs 

 is. De huid van den blaauwen vos is zeer dun, 

 maar, behalve het gewone haar, digt met wolachtig 

 haar bekleed. Hij wordt in de streken, door hem 

 bewoond, menigvuldigaangetrofien, is zeer nieuwsgierig, 

 en blijft somtijds rustig zitten, om den mensch aan 

 te staren. Hij voedt zich met zoogdieren, vooral 

 knaagdieren en allerlei vogels. Wanneer, bij wintertijd, 

 het voedsel schaarsch is, zwerft hij in het rond, geraakt 

 alsdan somtijds op drijvende ijsschotsen, of komt bij 

 en in de menschelijke woningen, ten einde al hetgeen 

 I hem maar eenigzins tot voedsel verstrekken kan, 



weg te slepen. 

 j Sommige Afrikaansche soorten hebben buitengewoon 

 groote ooren. Eene dezer, Canis famdicus, uit 

 Noord-Oostelijk Afrika, is aanmerkelijk kleiner dan de 

 gewone vos, en geelachtig grijs van kleur. — De Fennec, 

 Canis cerdo, van Noordelijk Afrika, is isabelkleurig, 

 niet grooter dan een konijn, en heeft, naar evenredigheid, 

 de grootste ooren van allen. — In Zuid-Afrika heeft 

 men twee eenigzins afwijkende soorten. De eene, 

 de Chama, Canis chama, die bij sommige natuurkundigen 

 onder den geslachtsnaam van jMegalotis" afgescheiden 

 wordt, heeft zeer groote oogen, haar ruige staart 

 is even lang als de romp, zij is op de bovendeelen 

 ros van kleur met zwart afgebroken, en heeft een 

 donkerbruine kin. Zij bereikt niet de grootte van 

 onzen vos. — De tweede soort, Canis Lalandei, of 

 »Cafler'", en ook sOtocyon" genoemd, wijkt van alle 

 overige hondensoorten af doordien zij zes kiezen 

 meer heeft dan gewoonlijk, en dus 48 tanden in het 

 geheel. Zij doet overigens door hare gestalte en 

 grootte aan den Chama denken; heeft echter 

 geelachtig grijs, met zwart afgebroken haar, terwijl 

 de bovenhelft der ooren, de staart en liet ondergedeelte 

 der pooten zwait zijii.^ 



De EiGENLiJKK HONDEN naderen in gestalte min 

 of meer de wolven, maar hun snuit is dikker en 

 de staart minder ruig. 



In Oost-Indië met de Soenda-eilanden heeft men 

 eene soort, Canis primaevus, of »rutilans", die geheel 

 rood- of geelachtig ros van kleur is, in gestalte zeer 

 veel overeenkomst met de tamme honden vertoont, 

 maar bij welke de laatste kies dei' onderkaak niet 

 aanwezig is. Dit dier bewoont bosschen, verschuilt 

 zich in struiken of rotsholen, en gaat, tot kleine troepen 

 vereenigd, zoowel bij dag als bij nacht, op roof uit. 



Het is nog niet met zekerheid uitgemaakt, van 

 welke soort of soorten van wilde honden onze tamme 

 honden afstammen. Deze waren, zoo als bekend is, 

 reeds in de oudste tijden als Iniisdieren bekend, 

 werden door den mensch over de meeste landen 

 van den aardbol verspreid, en ondergingen, door 

 Aon invloed van verschillend voedsel, verschilleiidi' 



