klimmen ook voortrellelijk en lioudon zich zelfs bij 

 voorkeur op boomen op. Hun voedsel bestaat in 

 allerlei zoogdieren, vogels en vogeleijeren. Zij 

 bekruipen en bespringen hunnen buit, of verrassen 

 slapende dieren, en dooden ze gewoonlijk, door hun 

 de hals slagader door te bijten, lietgeen oogenblikkelijk 

 den dood ten gevolge heeft. Daar zij zeer graag 

 zijn op het warme bloed en de hersenen der dieren, 

 zoo verwurgen zij. wanneer zij er de gelegenheid toe 

 hebben, velen achtereen, tot dat hun bloeddorst gestild 

 is, en laten het overige van hunnen buit liggen. Zij 

 rigten derhalve, bij hunne nachtelijke overvallen in 

 het verblijf van het tamme gevogelte, veelal groote 

 verwoesting hieronder aan, en zijn even schadelijk 

 voor den wildstand, daar velen bij voorkeur jagt op 

 de voor de tafel gezochte dieren maken. De meesten 

 gaan bij nachttijd op roof uit. 



Men geeft meer in het bijzonder den naam van 

 WEZELS aan de kleine soorten met een zeer slank 

 ligchaam, waardoor zij bijzonder in staat gesteld zijn 

 langs den grond te sluipen en door naauwe openingen 

 te kruipen. Zij hebben in de bovenkaak 4X2, 

 in de onderkaak 5 X - kiezen. Hun staart is 

 aanmerkelijk korter dan het overige ligchaam, Hiertoe 

 behooren het wezeltje en het hermelijn. Het TFezeltje, 

 Mustella tidyaris, bereikt drie vierden voet lengte, 

 waarvan de staart ongeveer een vierde inneemt. Het 

 is op de bovendeelen kaneelkleurig, op de onderdeelen 

 witachtig. De punt van den staart is somtijds 

 witachlig, maar nooit zwart gelijk bij het hermelijn. 

 Daarentegen neemt, in zeer koude streken of op 

 hooge gebergten, somtijds het geheele diertje eene 

 witachtige kleur aan. Het wezeltje voedt zich met 

 allerlei zoogdieren en met vogels tot de grootte van 

 eene duif. Het doet ook veel nadeel door de eijeren 

 van patrijzen, fazanten of andere vogels te ledigen ; 

 aan den anderen kant mag het daarentegen, daar 

 het rotten en vooral veel veldmuizen wegvangt, als 

 een nuttig dier beschouwd worden. Het houdt zich 

 bij voorkeur op velden op, en leeft in muizen- of 

 andere holen, alwaar ook het wijfje zijne jongen 

 werpt. — Hfl Hermelijn, Mustela erminea, is grooter 

 dan het wezeltje, daar het meer dan een voet lengte 

 bereikt, en zijn staart is naar evenredigheid langer en 

 steeds van eene zwarte punt voorzien ; ook woi-dt 

 het, gedurende den winter, behalve Je punt van 

 den staart, geheel zuiver wit. Het houdt zich in 

 bosschen of velden op, en het wijfje werpt de jongen 

 in holen van muizen, konijnen of boomgaten. Het is 

 veel koener dan het wezeltje, ontziet zich niet, zelfs 

 konijnen en hazen te bespringen, en is derhalve een 

 zeer schadelijk dier. Men weet, dat de vellen dezer 

 diertjes in het witte kleed, als versiering van mantels, 

 vroeger in de kleedij dor vorsten eene groote rol 

 gespeeld hebben. 



De wezelsoorten, aan welke men den naam van 

 r.UKsiNGS geeft, onderscheiden zich van do eigenlijke 



wezels slechts doordien zij minder slank van gestalte 

 j en een weinig grooter zijn. De meest bekende soort is 

 de gewone Buusing, Mustela putorius, die gewoonlijk 

 anderhalven voet lengte bereikt, waarvan de staart 

 ongeveer een derde inneemt. Hij is bruin van kleur, 

 maar de haren der ooren en om den mond zijn wit. 

 [ Ten opzigte van zijn verblijf en zijne levenswijze, 

 heeft hij veel overeenkomst met het hermelijn, en 

 is, gelijk dit diertje, een zeer gevreesde vijand voor 

 het jagtveld. In het slechte jaargetijde, aast hij ook. 

 bij gebrek, op visch. Elkeen weet, dat hij, door den 

 onaangenamen reuk, dien hij verspreidt, aanleiding 

 gegeven heeft tot een bekend spreekwoord. De 

 bunsing kan ook getemd gehouden worden; zijn 

 haar wordt alsdan veelal, met den tijd. witachtig 

 geel, de oogen nemen eene roode kleur aan ; kortom 

 er ontstaat een Albino-ras van den bunsing, hetgeen 

 men den naam van Fretje geeft, en dat door de 

 natuurkundigen gewoonlijk als eene eigene soort, door 

 hen sMustela furo" genoemd, beschouwd wordt. Het 

 fretje wordt zeer mak en handelbaar. Men houdt 

 het in kisten of kooijen, van het licht afgesloten, en 

 gebruikt het tot het vangen van konijnen. Dit 

 geschiedt door dit diertje in de konijnenholen te laten 

 kruipen, alwaar het de konijnen doodbijt of in dier 

 voege verjaagt, dat zij hunne holen verlaten, en alsdan 

 in netten gevangen of door de jagers geschoten 

 worden. Deze soort van jagt was reeds bij de oude 

 Romeinen bekend, en zelfs de woorden »Fret" en 

 sfuro" zijn uit den Latijnschen naam »Viverra" 

 verbasterd. De bunsing wordt, met uitzondering 

 der zeer koude streken, in geheel Europa, en in 

 het gematigde Azië tot op het Himalajah-gebergte 

 aangetroffen. — In Zuidelijk Rusland heeft men een 

 bunsing, Mustela Sarmatica, wiens bruine vacht overal 

 met zeer groote gele vlekken bedekt is, en die dooi- 

 deze fraaije teekening zeer in het oog valt. — De 

 bunsing van ,Tava en Sumatra, Mustela nudipes, is 

 geelachtig ros, maar de kop en de punt van den 

 staart zijn wit. 



De Nerts-bunsinf/. Mustela lutreoln, \\ijkt van de 

 overige soorten af, doordien zijne pooten een weinig 

 korter en de teenen aan hunne grondhelft van 

 zwemvliezen voorzien zijn. Er is ook verschil in zijne 

 levenswijze, doordien hij zich aan de oevers der 

 rivieren en meeren ophoudt en zich vooinamelijk met 

 kreeften, kikvorschen en schelpdieren voedt. Dit dier 

 heeft ongeveer de grootte van onzen bunsing: het is 

 donker kastanjebruin van kleur, met witte lippen; 

 het bewoont Oostelijk Europa, wordt echter ook in 

 Noord-Amerika aangetroflen. 



Men noemt mabters de grootere soorten, met eenen 

 min of meer verlengden staart, die in de bovenkaak 

 5 X -' in de onderkaak (5 X ^ kiezen hebben. 

 Zij zijn steviger van maaksel dan de eigenlijke wezels 

 en de bunsings, en houden zich dikwijls op boomen op. 

 De irrootste van alle soorten is de Cannda-murler, 



