ÜCEiGF.NLiJKE DASSEN zijn beperkt tot de pcmatigde 

 streken van het noordelijk halfrond. Zij zijn groot, 

 zeer ineengedrongen van gestalte en zeer stevig van 

 maaksel; hnii staart is kort; zij hebben lang en digt 

 staand haar, kleine ooren, een eenigzins verlengden 

 snuit, en in de bovenkaak 5 X 2, in de onderkaak 

 15 X 2 kiezen. De gewone Das, Meles taxus, bereikt 

 tot drie voet lengte, waarvan de staart slechts een 

 zesde gedeelte inneemt. Zijne grijsachtige tint wordt 

 op den rng met zwart afgebroken, maar de onderdeelen 

 van het ligchaam, de pooten en eene, van den mond 

 tot aan de ooren loopende streep zijn geheel zwart. 

 De das leeft veelal paarsgewijze in holen, die hij 

 zelf, het liefst langs de boschkanten, graaft; deze 

 holen zijn twintig tot dertig voet lang, hebben twee 

 uitgangen, en aan het einde eene soort van nest, in 

 hetwelk de bewoners over dag en bij wintertijd 

 slapen, en waarin het wijfje, reeds in Februarij, hare 

 4 tot 5 blinde jongen werpt. De das wordt, vooral 

 in het najaar, zeer vet. Hij voedt zich met wormen, 

 slakken, insekten, aniphibiën, vogels, muizen, boom- en 

 andere wortels, vruchten, enz. Hij ziet slecht, maar 

 zijn reuk en gehoor zijn voortreffelijk. De zoogenaamde 

 daskwasten worden uit de rugharen dezer dieren 

 gemaakt. Hij wordt in geheel Europa, in Siberië 

 en Middel-Azië aangetroffen. — De das van Japan, 

 Meles anakuma, is veel donkerder van kleur, en 

 schijnt niet de grootte van den onzen te bereiken. — 

 De das van 'Noord- Amerika, Meles Labradorius, heeft 

 eenen korteren staart dan de onze, langer- en zachter 

 haar en witte onderdeelen. 



De koiiigdas, Meles mellivorus, wijkt, ofschoon hij 

 in het algemeen de ge.stalte der eigenlijke dassen 

 heeft, in verschillende opzigten daarvan af, vooral 

 doordien zijne uitwendige ooren slechts door een 

 huidrandje vertegenwoordigd, en aan elke zijde van 

 beide kaken slechts vier kiezen aanwezig zijn. Zijne 

 bovendeden zijn grijs, de ondeideelen zwart, en beide 

 tinten zijn door eene witte streep van elkaar 

 gescheiden. De honigdas leeft, gelijk de onze, in 

 aardholen, die hij zelf graaft. Hij voedt zich met 

 kleine zoogdieren en vogels, en plundert de bijennesten 

 ten wille van den honig, waarop hij zeer graag is. 

 Aan deze omstandigheid heeft hij dan ook den naam 

 van honigdas te danken. Men heeft dit dier in het 

 grootste gedeelte van Afrika, zuidelijk vandegroote 

 woestijn, aangetroffen; het komt intusschen ook in 

 de noordelijke sti'eken van Bengalerr voor; maar 

 de vüoi'wei'pen van deze landstreek bieden <le 

 eigenaardigheid aan, dat zich het grijs der bovendeelen 

 ook over de witte str-eep aan weêiszijile van het 

 ligchaam uitbreidt. 



De STINKDAS, Mgdaus melicepx, die de bergstl'eken 

 van .lava bewoont, vertoont wederom andere en zeei' 

 afwijkende eigenschappen. Hij wordt op zijn hoogst 

 half zoo groot als onze das, heeft eenen kleinen 

 smallen kop, eonen vei'longden varkenachtigen snuit. 



eenen zeer korten staart en in de bovenkaak -i X -• 

 in de onderkaak 5 X '^ kiezen. Dit dier is donker 

 kastanjebruin van kleur, maar eene groote vlek op 

 het achterhoofd, eene rugstr-eep, en de punt van den 

 staart zijn geelachtig wit. Het leeft over dag in 

 aardholen verscholen, en komt met het vallen van 

 den avond te voorschijn. Zijn voedsel bestaat 

 vooi'namelijk in wormen en insekten. 



Men geeft den naam van wezeldassen, uelictis. 

 aan eenige Oost-Indische dier-en, die, alhoewel zich 

 aan de dassen aansluitende, daarvan afwijken door- 

 hurrne slankere gestalte, langeren staart en doordien 

 zij een weinig hooger op de pooten zijn. — Bij eene 

 soort, van Nepaul en ,Tava afkomstig en Udiclis il 



Orienialis genoemd, neemt do staart een vierde der 

 lengte van het geheele dier in,, die omstreeks 

 anderhalven voet bedraagt. Dit dier is op de onderdeelen 

 wit, op de bovendeelen bruin, met witte vlekken 

 op den kop en eene witte streep, die van derr nek 

 tot op het midden van den rug loopt. Het heeft 

 in de bovenkaak 5 X -' in de onderkaak 6 X - 

 kiezen. 



Bij eene andere soort van Nepaul, Heücl/is coUaris, 

 neemt de staart een derde van de geheele lengte 

 van het dier in, en er zijn vier kiezen minder aanwezig, 

 te weten, in het geheel, in de bovenkaak 4 X '2' 

 in de onder-kaak 5 X ^ kiezen. De haren van dit 

 dier zijn geelachtig wit met zwar'te punten : de 

 pooten en twee strepen aan elke zijde van den kop 

 zijn zwart, en de keel is geel. De buik is bijkans 

 kaal, en de staart is eveneens met enkelstaande. 

 ofschoon lange har-en bezet. 



DE WASCHBEEREN. PROCYON. 



De waschbeeren hebben, wat hunne uiterlijke 

 gestalte betreft, eenige overeenkomst met de honden ; 

 intusschen doen zij ook eenigzins aan de dasserr 

 denken. Hunne zooien zijn geheel naakt, de ooren 'S' 

 klein; de staart reikt, bij het loopen of staan, nagenoeg 

 op de aarde; zij hebberi vijf kiezen aan elke zijde 

 van elke kaak : tamelijk lang en stug, met grijs, 

 bruin, ros of geelachtig geschakeerd haar, en hun 

 staart is veelal van breede, zwartachtige ringeir 

 voorzien. Zij bereiken eene lengte van omstreeks 

 drie voet en behooren in Amer-ika te huis. Men 

 kent met zekerheid twee soorten van dit geslacht. 



De Noord- Amerikaansche waschbeer, Procyon lotor, doet 

 door zijne eenigzins korte pooten en lang haar veel 

 meer aan de dassen dan aan de honden denken. Het is 

 een nachtdier, hetwelk zich met vruchten en zelfs 

 granen, met vogels, visschen, krabben en andere 

 dieren voedt. Door zijne gewoonte zijn voedsel. 

 alvorens het te eten, in het water te dompelen en 

 schoon te wrijven, heeft men henr den naam van 

 waschbeer gegeven. 



Do icaschbeer van Ziikl-Americn. Procyon caiicrkoriis. 



