is een weinig liooger op de pooten dan de 

 Noord-A merikaansche soort, zijne ooren zijn korter, 

 zijn korter haar trekt in het bruine of rosse, en 

 zijne gestalte doet meer aan die der honden dan 

 aan die der dassen denken. Hij houdt zich gaarne 

 aan de oevers der rivieren, meren, moerassen of zelfs 

 der zee op, vooral met het doel om krabben te paan 

 vangen, waarop hij bijzonder graag is. 



DE BEEREN. URSUS. 



De Bcoron vormen een geheel in zich afgesloten 

 geslacht van zoogdieren, waarvan zich elkeen een 

 begrip kan maken door het beschouwen van eenig 

 soort van landbeer en van den ijsbeer, soorten, 

 waarvan in den regel in alle groote diergaai'den 

 voorwerpen aanwezig zijn. 



De beeren behooren gedeeltelijk onder degrootste 

 van alle verscheurende diereu. Zij zijn buitengewoon 

 stevig van maaksel, hebben eeneu grooten, min of 

 meer kegelvormigen kop met kleine oogen, zware 

 pooten met geheel naakte zooien, en wier vijf teenen 

 met groote, sikkelvorinige nagels gewapend zijn, en 

 lang en stug haar. Zij hebben in de bovenkaak 

 6 X ^' i" de onderkaak 7 X ^ kiezen, van 

 welke de voorste drie van alle vier rijen klein en 

 stiftvormig zijn, terwijl de overigen eene groote en 

 langwerpige kroon vertoonen. Hunne tong is lang 

 en glad, hun haar bruin, zwart of wit. 



De beeren voeden zich met allerlei dieren, vruchten, 

 boomwortels en zijn zeer graag op honig. Het wijfje 

 werpt telken jare twee of drie jongen. 



De beeren worden in Europa, Azië, Noórd-Amerika, 

 en op het Andesgebergte van Zuid-Amerikaaangetroffen. 

 Zij komen ook op de gebergten der binnenlanden 

 van Algerië, en waarschijnlijk ook op die van 

 Abyssinië voor. 



De meest bekende van alle soorten is de gewone 

 Beer, Ursiis arctos, ook bruine- of landbeer genoemd. 

 Hij bereikt meer dan vijf voet lengte; intusschen treft 

 men ook voorwerpen aan, die steeds kleiner schijnen 

 te blijven. Zijne kleur biedt evenzeer, en somtijds 

 volgens de landstreken, allerlei verschillen aan. 

 Gewoonlijk is hij bruin van kleur, hetgeen echter 

 somtijds in het zwart overgaat. De voorwerpen van 

 Siberië zijn veelal vaalbruin met eenen lichten halsband, 

 die van den Libanon, den Ouralen hetHimalajahgebergte 

 hebben dikwijls geelachtig wit, maar veelal met bruin 

 geschakeeid haar, en men heeft zelfs in Zwitserland 

 zoodanige witte verscheidenheden aangetrofTen. De 

 gewone beer is over de Noorderhelft van Azië en een 

 groot gedeelte van Europa verspreid. Intusschen is hij 

 in ons werelddeel in vele landen geheel of nagenoeg 

 geheel uitgeroeid. Hij was reeds aan de oude 

 Israëliten bekend, vermits er van dit dier. Kon. Il, 



2i, onder den naam van »Doeb" gewaag gemaakt 

 wordt. Dit dier slaat zijn verblijf in groote bosschen 

 en bergachtige streken op. Tot rustplaats maakt 

 hij aldaar, uit gras en bladeren, een leger, of verschuilt 

 zich in boom- of rotsholen. Deze dienen ook tot het 

 houden van zijnen winterslaap, en om er de jongen 

 in te werpen. Hij klimt met gemak op boomen. 

 Zijn voedsel bestaat in vruchten, boomwortelen en 

 allerlei soorten van dieren. Den mensch valt hij 

 slechts in den nood, of om zich te verdedigen, aan. 

 Elkeen weet, dat dit dier zeer tam woidt en, eens 

 getemd, bij toereikend voedsel en goed toczigt, volkomen 

 handelbaar is. — De groote Noord-Amerikaansche beer. 

 Ursus Jiorrihüu, of sferox", aldaar »Grizzly bear" 

 genoemd, heeft in kleur en gestalte veel overeenkomst 

 met onzen landbeer; maar hij wordt veel grooter. 

 vermits hij eene lengte van negen voet bereikt; 

 zijne nagels zijn veel langer; hij heeft stugger haar; 

 valt den mensch even goed aan als andere dieren, 

 en is door zijne grootte en geweldige kracht in 

 staat zelfs den Bison te overmeesteren. .Tonge 

 voorwerpen klimmen ook op boomen, maar oude 

 schijnen dit niet te doen. Het spreekt van zelf. 

 dat een zoo schadelijk dier van alle zijden door den 

 mensch vervolgd wordt, en dien ten gevolge in de 

 oostelijke en middenstaten van Noord- Amerika reeds 

 sedert lang geheel uitgeroeid is. — In .Tezo, het 

 noordelijkste der .Tapansche eilanden, komt een beer 

 voor, die in grootte den TJrsua Horriliilh evenaart, 

 veel fraaijer gekleurd, maar slechts uit onvolledige 

 huiden bekend is. — In Noord-Amerika treft men 

 eene tweede, eveneens nog weinig bekende soort aan, 

 die de grootte van onzen landbeer, maar donkerder 

 haar heeft, en daarvan in allerlei andere opzigten 

 verschilt. — De getoone Noord-Amerikaansche Beer, 

 Ursus Americanvs, is aanmerkelijk kleiner dan de 

 onze en minder krachtig van maaksel; zijn snuit 

 is puntiger en het haar korter; hij is zwart van 

 kleur, hetgeen echter op den snuit in het rosachtige 

 trekt; hij voedt zich nagenoeg uitsluitend met 

 plantenstoflen, voegt den menscli nooit eenig leed 

 toe, en wordt in de gevangenschap zeer tam. — In 

 Nepaul heeft men eenen zwarten beer, met eene 

 halvemaanvormige witte streep op de borst. Hij is 

 onder den naam van Ursus Tlhelanvs bekend. • — De 

 gewone JapanscJie beer, Ursus Japonicus, heeft in kleur 

 en ook anderzins veel overeenkomst met den beer 

 van Nepaul. — Zeer verschillend door zijne teekening 

 van al de voorgaande soorten is de Bril-heer, Ursus 

 ornalns. Hij bewoont het Andes-gebergte van 

 Zuid-Amerika. Zijne hoofdkleur is zwart, maar de 

 onderdeden tot op de borst zijn wit, de snuit 

 is rosachtig, en hij heeft om elk oog een maanvormige 

 rosse streep, waaraan hij den naam van brilbeer te 

 danken heeft. 



