DE ROBDIEREN 



Mfii liuii omler ilcze algenieene beiiaiiiinf;- de dieren 

 zariieiuatten, die ia liet dagelijksclie leven onder de 

 namen van Robben of Zeehonden, Zeebeeren, Zeeieeuwen 

 en Walrus bekend zijn. Deze dieren, ofschoon het 

 meest de verscheurende dieren naderende, hebben 

 intusschen eene zoo eigenaardige gestalte, dat men 

 hen met den eersten oogopslag kan herkennen. Zij 

 vormen derhalve ook een in zich afgesloten geheel, 

 waarvan geene overgangen tot de overige diervormen 

 bekend zijn. 



De gestalte van liuti ligchaam herinnert in het 

 algemeen die der waldieren, afgezien evenwel van de 

 groote, horizontale staartvin, het ontbreken van 

 achterpooten, de vinvormige voorpooten zonder nagels, 

 de aanwezigheid van spuitgaten, de nagenoeg geheel 

 naakte huid en andere kenmerken, welke de waldieren 

 wederom van alle overige dieren afscheiden. Daar 

 de Robdieren echter niet uitsluitend in het water, 

 maar ook op het land leven, en daarop rondkruipen, 

 zoo is ook de vorm van hunne ligchaamsdeelen ter 

 bereiking van dit tweeledige doel gewijzigd. Hun 

 lomp is min of meer rolvormig, in de lengte geiekt, 

 en naar achteren dunner uitloopend, terwijl hij naar 

 voren in den eveneens dunneren en min of meer 

 verlengden hals overgaat. De i}ooten, steeds vier in 

 getal, doen min of meer aan vinnen denken, lietzij 

 door hunne plaatsing, hetzij doordien hunne teenen, 

 steeds vijf in getal, tot het einde toe, door de huid 

 vereenigd zijn. De voorpooten zijn laag geplaatst, 

 eenigzins naar buiten gekeerd en hunne teenen nemen 

 naar achteren allengs in lengte af. De achterpooten 

 daarentegen zijn geheel aan het einde van den romp, 

 niet de onderzijde tegen elkaar, geplaatst, hunne 

 beide buitenteenen zijn langer dan de overigen en 

 de huid tussehen de teenen is zeer i'uim. De teenen 

 zijn met stevige, maar regte en dikwerf kleine nagels 

 gewapend, die intusschen bij sommige soorten 

 gedeeltelijk ontbreken. Het zeer korte en afgeplatte 

 staartje ligt tussehen de achterpooten. De kop der 

 Robdieren is kort, dik, van achteren gewelfd, van 

 voren in eenen stompen snuit met dikke lippen 

 uitloopend. Deze zijn met stevige, meestal gegolfde 

 Ijorstels bezet. De neus neemt het bovenste einde 

 van den snuit in : hij is somtijds in een korten tromp 

 verlengd, en de neusgaten kunnen bij het duiken 

 door kleppen gesloten worden. De Robdieren hebben 

 tamelijk groote, vlakke en min of meer naar boven 

 gekeerde oogen. De ooropening is slechts bij de 



zoogenaamde ooi robben van een uitwendig en bovendien 

 zeer klein oor voorzien. Er zijn vier aan den buik 

 liggende tepels aanwezig, terwijl de aars geheel onder 

 het achtereinde van den romp, aan den w-ortel van 

 den staart, geplaatst is. Hun geheel ligchaam is met 

 haar bedekt, maar het is veelal stug, kort en 

 gesloten, vooral op de pooten. 



Het gebit der Robdieren vertoont, volgens hunne 

 j hoofdvormen of somtijds zelfs volgens de soorten, 

 allerlei verscheidenheden. De schedel nadert door 

 zijnen vorm het meest dien der verscheurende dieren. 

 Het zeef been, buitengewoon groot en van talrijke 

 cellen voorzien, duidt genoegzaam aan, dat de reuk 

 bij deze dieren buitengewoon ontwikkeld is. De lippen 

 met hare stevige borstels en talrijke zenuwtakken 

 vormen een voortreffelijk werktuig tot het tasten. 

 De beenderen zijn stevig en hard; het bekken is 

 klein, het dijbeen kort; de oogholten zijn groot en 

 van achteren open. Maag en darmen zijn eenvoudig, 

 en de blinddarm is kort. 



De Robdieren behooren in het algemeen onder de 

 groote dieren; zelfs de kleine soorten schijnen vier 

 tot vijf voet lengte te bereiken, en vele andere worden 

 tien tot vijftien of zelfs meer voeten lang. Zij worden 

 in alle zeeën der koude en gematigde streken 

 aangetrofl'en, en sommigen bewonen zelfs de groote 

 meren van Azië. Zij leven meestal gezellig, aan 

 eenzame oevers, en zijn in onbezochte streken veelal 

 menigvuldig. Zij zwemmen en duiken voortrelTelijk, 

 en zitten op het land met het handgedeelte der 

 voorpooten naar buiten gekeerd en op zijne geheele 

 vlakte steunende, terwijl de achterpooten schijfvormig 

 zamengedrukt worden. Zij voeden zich voornamelijk 

 met visschen, krabben en weekdieren. Het wijfje 

 werpt telkens slechts een, zelden twee jongen. Daar 

 deze dieren veel traan opleveren en hun vel lot 

 allerlei doeleinden gebruikt wordt, zoo wordt hun 

 vangst veelvuldig beoefend, en er gaan jaarlijks eene 

 menigte schepen van verschillende volken daarop uit. 



De Robdieien vormen de geslachten der Robben 

 en der Oorrobben, terwijl de Walrus op zich zelf 

 een eigen geslacht uitmaakt. 



DE ROBBEN. PHOCA. 



De Robben, die men gewoonlijk zeehonden noemt, 

 hebben, gelijk de Walrus, geen spoor van een uitwendig 

 OOI', en onderscheiden zich van dit dier door lumneii 



