niiiiiler slonipeii .snuit, ccii geheel iiiidcrs gewijzigd | 

 taudenstclsel en vooral door liet gebrek aan groote j 

 uitstekende slagtanden. Zij liebben kegelvormige | 

 siiijtanden, van welke de buitensten grooter dan de 

 binnensten zijn; gewone, maar stevige hoektanden, en 

 T) X i kie/.cM, die dikwijls door twee of drie in.sneden 

 in vorseliiliiiide lobben veideeld zijn. Hun ligchaam 

 is niet kort eii stijf iiaar bedekt, hetgeen intusschen 

 bij geheel jonge voorwerpen min of meer wolachtig 

 en somtijds geheel wit is. De Robben zijn veel 

 menigvuldiger aan sooitcn in het noordelijke dan in 

 het zuidelijk halfrond. 



Bij sommige sooi'ten zijn iii de bovenkaak zes, in 

 de onderkaak vier snijtanden aanwezig, terwijl de 

 kiezen zamengedrukt en van lobben voorzien zijn. 

 Onze gewone Zeeliond, PJioca vüulina, kan als voorbeeld 

 van deze onderafdeeling verstrekken. Dit dier heeft 

 gewoonlijk eene lengte van vier tot vijf voet; het 

 is van boven op eenen geelachtig grijzen grond met 

 onduidelijke donkere vlekken bedekt, terwijl de 

 ondei'deelen eene geelachtig witte tint vertoonen. 

 Men treft het in de Noordelijke LIszee, en aan de 

 kusten van geheel Europa tot in de Middellandsche 

 en Zwaite zeo aan. Zelfs in ons digt bevolkt land 

 komt het, vooral op do Zeeuwsche stroomen of kust 

 en langs de Noord-Hollandsche en Vriesche eilanden, 

 voor. Men ziet het somtijds digt bij of op het 

 .sti'and, of aan de oevers der rivieren, digt bij haren 

 mond, menigvuldiger echter op de droog liggende 

 zandplaten. Onze zeehond toont zich in gevangenschap 

 zacht van aai'd, en hij wordt in dezen staat spoedig 

 tam; teiwijl, in bevolkte streken, de vrees voor den 

 mensch hem, in den wilden staat, tot een zeer schuw 

 dier maakt. — Aan de kusten van Groenland en LLsland 

 of somtijds ook zuidelijkei- treft men eenen zeehond 

 aan, P/ioca nitiielata of sfoetida" genoemd, die veel 

 overeenkomst heeft met de gewone soort, maar 

 daarvan afwijkt door zijn groenachtig grijsbruin vel, 

 hetgeen met talrijke, ringvormige en witachtige 

 vlekken gemai'merd is, vervolgens door eenige 

 wijzigingen in den vorm des schedels en doordien 

 hij tot zes voet lengte bereikt. — De zeehond van de 

 Kaspische zee, P/ioca Cuspia, waartoe waarschijnlijk ook 

 die van het Baikal-nieer behoort, schijnt in kleur 

 veel overeenkomst te hebben met laatstgenoemde 

 soort. Hij is in de Kaspische zee zeer menigvuldig; 

 vroeger, ten minste, werden er aldaar jaarlijks 

 omsti-eeks twintig duizend stuks gedood. — Eene der 

 gemeenste en in de geheele Noordelijke I.Iszee verbreide 

 soort is de zoogenaamde Groenlimdsehe zeehond, 

 Tlioca Groenlandica. Zij is zeer kennelijk aan de groote 

 zwarte vlekken, waarmede hare bovcndeelen bedekt 

 zijn. en ilie veelal gedeeltelijk in een loopen, om op 

 den rug eenen buitengewoon grooten zadelvlek te 

 vormen. Intusschen zijn deze vlekken, in den eersten 

 leeftijd, zelfs nadat het jong zijn witachtig wolhaar 

 tegen gewoon haar verwisseld heeft, veelal zeer 



onduidelijk. Deze soort beix'ikt meer dan zes voet 

 lengte. — In het noordelijk gedeelte der Stille zee heeft 

 men eene soort, Phoca nummnlaru genoemd, wier 

 bovendeelen geheel digt met kleine, veelal rondachtige 

 dord\ere vlekken als bezaaid zijn. — De grootste soort 

 der Noordelijke I.Iszee is Phncn barbata. Zij bereikt 

 tien voet lengte, heeft eenen kleinen kop, gladde 

 borstels aan de lippen, en is geheel grijsachtig witgeel 

 van kleur. 



Bij eene soort, van onze noordelijke zeeën, zijn 

 de kiezen nagenoeg geheel zonder insneden. Dit is 

 de Phoca grypus. Zij bereikt tot acht voet lengte, 

 is in de jeugd met wit wolachtig haar bedekt, terwijl 

 het later te voorschijn tredende eigenlijke haar op 

 de bovendeelen groenachtig grijs, op de onderdeelen 

 geelachtig is, en deze beide hoofdkleuren langs de 

 zijden van het ligchaam, in eene regte lijn, aan elkaar 

 .stoeten. De draagtijd van het wijfje is bij deze 

 soort negen maanden. 



Bij sommige soorten zijn in elke kaak slechts vier 

 snijtanden aanwezig. Tot deze- afdeeling behooren 

 alle zeehonden zonder tromp, die het zuidelijk halfrond 

 bewonen; zij zijn zeer gekenmerkt door de diepe 

 insneden hunner kiezen. De meest bekende dezer 

 is Phoca leplonyx, van de koude landen in het zuiden 

 van Amerika gelegen. Deze soort doet ten opzigte 

 harer kleur eenigzins aan onzen gewonen zeehond 

 denken. — Men heeft intusschen ook in het noordelijk 

 halfrond eene soort, die tot deze onderafdeeling 

 behoort. Dit is de P/^oca monachus, die de Middellandsche 

 zee bewoont. Hare kiezen zijn breed, slechts van 

 kleine insneden voorzien, on aan den wortel dik. Zij 

 heeft gladde baardborstels, en zeer kleine nagels aan 

 de voorpooten. terwijl die aan de achterpooten gelieel 

 ontbreken. De verdeeling harer kleuren biedt, volgens 

 de voorwerpen, veelvuldige afwijkingen. Zij behooit 

 onder de groote soorten, vermits zij eene lengte van 

 twaalf voet bereikt. 



De beide bekende sooiten, wier neus tot eenen, 

 ofschoon tamelijk korten, tromp verlengd is, hebben 

 in de bovenkaak vier, in de onderkaak slechts twee 

 snijtanden, wijken overigens in vele opzigten van 

 elkaar af. De soort van het noordelijk halfrond, de 

 KlapmiUs, Phoca cristala, genoemd, bewoont onze LIszee. 

 Hare nagels zijn witachtig, de kiezen van drie stompe 

 lobben voorzien, en haar vel is op eenen geelachtig 

 grijsgroenen grond met witte vlekken als gemarmerd. 

 Dit dier bereikt eene lengte van acht voet. Het 

 wordt vooral menigvuldig aan de kusten van Groenland 

 aangetroffen, en houdt zich veelal op het ijs op, 

 waar het wijfje ook haar jong werpt. Toornig 

 gemaakt, rimpelt dit dier zijnen tromp in dier voege 

 te zamen, dat hij den snuit als eene muts bedekt. 

 Het heeft aan deze eigenschap den naam van 

 sKIapmuts" te danken. — De soort met een tromp, 

 die het zuidelijk halfrond bewoont, is de vermaarde 

 Zceolifuul, Phoca probosculea. Zij is de grootste van 



