alle robbon. daar zij meer dan twiiitij;- voet lengte 

 bereikt. Intusschen geldt dit sleciits van de mannetje.';, 

 want de wijfjes zijn veelal de lielft kleiner. Ook 

 is de tionip bij de mannetjes langer dan bij de 

 wijfjes, en in bet algemeen eenigzins langer dan bij 

 de Klapmuts. De zeeolifant is bovendien zeer gekenmerkt 

 door het ontbreken van nagels aan de achterpooten, 

 door zijn kort en zwartbruin haar, door een breeden 

 snuit met zeer groote hoektanden, kleine, van eene 

 tepelvormige kroon voorziene kiezen, en een op liet 

 voorhoofd .sterk gewelfden schedel. Deze groote 

 dieren worden menigvuldig aan de Zuidpool-eilanden 

 aangetroffen. Zij trekken in den zomer noordwaarts 

 tot 35" Z. Br., in den winter zuidwaarts tot 55° Z. 

 Br. Zij dragen negen tot tien maanden, en werpen 

 een jong, op het land. Men ziet hen aldaar, hetzij 

 in het riet, hetzij in den modder of het zand woelen, 

 gelijk de zwijnen. Zij vechten dikwijls met elkander, 

 laten een luid gebrul hooren, kunnen zich echter 

 niet tegen de aanvallen der inensclien verdedigen. 

 Men doodt hen met spiesen of lansen. Hun traan 

 is voortreü'elijk, en hunne liuiden leveren een goed 

 leder. De vangst dezer dieren wordt bijkans uitsluitend 

 door Noord-Amerikanen, Engelschen en Franschen 

 gedreven. Van het jaar 1810 af doodde men 

 jaarlijks, alleen aan de kust van Patagonië , gemiddeld 

 90,000 stuks, uit welke men omstreeks 2000 tonnen 

 olie won. Hun getal verminderde echter zoo spoedig, 

 dat die vangst tegenwoordig in voornoemde streken 

 bijkans niets meer oplevert. Van al die duizende 

 dieren intusschen is er niets in de verzamelingen 

 gekomen, dan eenige geraamten van jonge en eenige 

 schedels van oude voorwerpen. 



DE OORROBBEN. OTARIA. 



Men kan de Oorrobben oogenblikkelijk onderscheiden 

 van de zeehonden en den walrus door de aanwezigheid 

 van een, ofschoon klein, uitwendig oor. Hunne 

 gestalte en tandenstelsel, hoewel in het algemeen 

 gelijk aan die der zeehonden, vertoonen niet te min 

 eone menigte min of meer opmerkenswaardige 

 wijzigingen. Vooral valt in het oog, dat hun hals 

 langer is dan bij de zeehonden, dat de voorpooten 

 eveneens langer en verder naar achteren geplaatst 

 zijn, dat de nagels aan de voorpooten en aan den 

 buiten- en binnenteen der achterpooten ontbreken, 

 dat de teenen dezer achterpooten van een vingervormig 

 huidaanhangsel voorzien zijn, en dat de vier middelste 

 snijtanden der bovenkaak eene dwarscheinsnede hebben, 

 waarin de bijtelvormige snijtanden der onderkaak 

 sluiten. Zij zwemmen en duiken ook vlugger dan 

 de zeehonden, loopen op het land veel gemakkelijker 

 dan deze en nagenoeg even schielijk als een 

 mensch, en zitten regt op als een hond, terwijl de 

 zeehonden in eene horizontale houding liggen. Zij 

 hebben aan weerszijde der bovenkaak zes, aan 



weerszijde der onderkaak vijf kiezen; daar echter 

 de rand der bovenkaak scherp is, zoo gebeurt het 

 dikwijls dat haar achterste kies. hetzij op de eene, 

 hetzij op beide zijden uitvalt, en hare tandholten 

 zoo vergroeijen, dat er niet het minste spoor van 

 de aanwezigheid van deze kiezen overblijft. In de 

 bovenkaak ontwaart men zes snijtanden, van welke 

 de beide buitensten grooter zijn dan de overigen, die 

 aan de vier snijtanden der onderkaak tegenover staan. 



De oorrobben worden in de koude en gematigde 

 streken van het zuidelijk halfrond aangetroffen, komen 

 echter ook langs de westkust van Amerika voor, en 

 bewonen bovendien den Noordelijken Stillen Oceaan, 

 zuidelijk tot Japan. 



Verleid door allerlei verscheidenheden, die aan het 

 toeval, verschil van sekse of leeftijd toe te schrijven 

 zijn, en vooral ontleend werden aan den vorm van 

 den schedel en zijne deelen of het getal der kiezen, 

 hebben de natuurkundigen gemeend, een aanmerkelijk 

 getal soorten van oorrobben te moeten opstellen, 

 en deze wederom in verschillende kunstmatige en 

 onnatuurlijke onderafdeelingen en ondergeslachten te 

 moeten brengen. Intusschen blijkt het, dat men 

 hoogstens een zestal soorten op eene voldoende wijze 

 kan kenmerken, en dat men bij de Oorrobben slechts 

 twee onderafdeelingen, te weten die der Zeeleeuwen 

 en Zeebeeren aannemen kan. 



De ZEELEEUWEN zijn gekenmerkt door hun kort, 

 glad aanliggend, licht gekleurd haar, en door het 

 gebrek aan viltharen. Slechts bij de mannetjes van 

 eenige groote soorten is het haar van den hals 

 eenigzins verlengd, ofschoon niet in dier voege, dat 

 men het met manen, en ten allerminste met die 

 van den leeuw kan vergelijken. De beroemdste 

 soort is de groote zindelijke Zedeemo, Olaria jubaia. 

 die ook onder de bijnamen van »Byronia, Godeffroyi, 

 Chilensi.s" en anderen aangevoerd werd. Zij wordt 

 aan de kusten van Patagonië, Vuurland, de Falkland-en 

 andere naburige eilanden aangetrofl'en, schijnt echter 

 langs de westkust van Zuid-Amërika en in den 

 Stillen Oceaan somtijds tot aan de linie noordwaarts 

 te gaan. Het mannetje wordt tot twaalf voet lang; 

 maar de haren van den hals, die de zoogenaamde 

 manen vormen, zijn, volgens Forster, bij de groote 

 voorwerpen, niet langer dan anderhalve of hoogstens 

 twee duim. De wijfjes bereiken slechts zes tot acht 

 voet lengte, en hebben het haar van den hals niet 

 verlengd. De mannetjes zijn rosachtig geelbruin van 

 kleur met zwartbruine pooten, de wijfjes eenigzins 

 lichter. De .schedel verschilt van dien der overige 

 soorten, doordien zijn gehemelte zeer diep uitgehold 

 en gesloten is tot aan het einde, waar het door 

 eene regte dwarslijn begrensd wordt, en doordien 

 de uitholling der onderkaak ter aanhechting van de 

 groote kaauwspier de geheele achterhelft dezer kaak 

 inneemt. De schedel is bovendien zeer stevig, nagenoeg 

 langwerpig vierkant, en de kiezen zijn, van voren 



