zoowel als van aclitercn, van ceiu' lob voorzien. I)e 

 ^Toote zuidelijke Zeeleeuw, ofschoon menigvuldig in zijne 

 verblijfplaatsen, behoort overigens in de verzamelingen 

 tot de grootste zeldzaamheden, en werd slechts zeer 

 zelden levend naar Europa vervoerd. Dit was het 

 geval met een tamelijk groot voorwerp, hetwelk ik 

 omstreeks het jaar 1818 in eene zwervende menagerie 

 in Salcsen gezien heb. Deze soort wordt in den 

 grooten noordelijken of grooten Stillen Oceaan 

 vertegenwoordigd door den groolen noordelijken 

 Zeeleeuw, Olaria Stellern. Hij bei-eikt, eveneens als de 

 zuidelijke, eene lengte van twaalf voet, en heeft 

 ook in kleur veel overeenkomst met dezen, maar de 

 schedel heeft zeer sterk in het oog vallende 

 afwijkingen. Hij is langwerpiger, het gehemelte 

 is nagenoeg vlak en van achteren op een vijfde zijner 

 lengte uitgesneden, de uitholling der onderkaak ter 

 aanhechting van de groote kaauwspier, neemt slechts 



het achterste derde van deze kaak in, en de lobben 

 der kiezen zijn veel minder of in het geheel niet 

 ontwikkeld. — De kleine Zeeleeuw, Olaria- leotiinn, die 

 ook de bijnamen draagt van sflaviceps, Californiana. 

 UUoae, platyrhyncha, Pernetti. Gilliespii, .Taponica. 

 Hookeri, Philippi, molossina" en anderen, heeft ten 

 opzigte van zijne kleur en geheele gestalte zeer veel 

 overeenkomst met den grooten Noordschen Zeeleeuw ; 

 maar hij bereikt slechts zes voet lengte; het haar 

 is korter en meer gesloten, de achterrand van 

 het gehemelte vertoont zich als eene diepe, hoekige 

 insnede, en alle deelen zijn veel minder stevig van 

 maaksel. De kleine Zeeleeuw wordt in dezelfde 

 streken aangetroffen als de groote Zeeleeuw, maar 

 hij komt noordelijk tot aan de kusten van .Tapan voor. 

 Van deze soort kan men thans een levend voorwerp 

 in den Dierentuin te Londen zien. 



De kleine Zeeleenw. Olaria leoiii. 



De vierde en laatste soort van zeeleeuwen is 

 (Ie Aitslralische Zeeleeuw, Olaria aii.ilralis, die ook 

 onder den naam van slobata" beschreven werd. Zij 

 wijkt uiterlijk in velerlei opzigten van de overige 

 Zeeleeuwen af. Zij heeft kortere ooren, de voorpooten 

 zijn eveneens korter; de pooten zijn op de buitenzijde 

 tot aan de punt der teenen van goed ontwikkeld 

 haar voorzien, terwijl deze deelen bij de overige 

 zeeleeuwen nagenoeg naakt zijn; het haar is aan 

 alle deelen van het ligchaam langer en minder glad 

 en gesloten, de kleur der bovendeelen is een geelgrijs, 

 hetgeen om de oogen en op den snuit in het witachtige 

 overgaat, de bovenzijde der pooten is eveneens geelgrijs 

 eiii niet bruinzwart zooals bij de overige soorten, de 

 onderdeden van het dier zijn witachtig geel, hetgeen 

 echter van de borst naar achteren in het roestbruine 

 trekt, de lobben der kiezen zijn geregeld meer 

 ontwikkeld en, hetgeen het meest in het oog valt, 

 de kiezen zijn, vooral aan hun achtergedeelte en aan 



de binnenzijde, van overlangsche voren voorzien. 

 Deze soort werd tot nog toe slechts in de zeeën van 

 Tasmanië en Middel- en Zuid-Australië aangetroffen, 

 en schijnt in grootte den kleinen Zeeleeuw niet te 

 overtreffen. 



De ZEEBEEREN wijken in allerlei opzigten van de 

 Zeeleeuwen af. Zij zijn zwartgrijs, zwart of bruinzwart 

 van kleur, hun haar is langer, zachter en veel 

 digter staande, doordien er een viltachtig onderhaar 

 aanwezig is, hetgeen steeds eene roestbruine kleur 

 heeft; de tanden zijn allen kleiner en minder stevig, 

 en deze dieren bereiken hoogstens vijf tot zes voet 

 lengte. Men kent slechts twee soorten van zeebeeren. 

 De eene, de r/rijze Zeebeer, Olaria ursina, ook »cinerea, 

 Falklandica en nigrescens" genoemd, is zeer kennelijk 

 aan hare kleur en hare kiezen. De bovendeelen zijn 

 bij deze soort donkergrijs, maar alle haren zijn 

 van grijsgele punten voorzien; de onderdeelen zijn 

 geelachtig roestbruin, hetgeen echter tusschen de 



