stompe, kegclvorniipo kroon vertoont vroegtijilig 

 eene gladde afgeslepene vlakte. Bij geheel jonge 

 voorwerpen zijn in iedere kaak zes snijtanden, in 

 de bovenkaak 5 X 2, en in de onderkaak 4 X '-^ 

 kiezen en in het geheel vier hoektanden aanwezig, 

 van welke de bovenste tot twee voet lengte bereiken, 

 terwijl de onderste zich in grootte niet van de overige 

 tanden onderscheiden. Intiisschen vallen er spoedig 

 een of meer kiezen aan iedere zijde uit; de snijtanden 

 der ondeikaak verdwijnen weldra geheel en al, en er 

 blijven in de bovenkaak gewoonlijk slechts twee over. 

 De lippen van den walrus zijn met buitengewoon 

 dikke rolvormige borstels bezet. De nagels zijn 

 klein. De achterpoolen zijn krachtiger en buigzamer 

 dan bij de robben en oorrobben, en de teenen dezer 

 pooten zijn, als bij laatstgenoemden, van een 

 vingerachtig huidaanhangsel voorzien. De voorste 

 rand van alle vier de pooten is naakt en met eelt 

 bekleed, waarop het dier bij het kruipen op het land 

 of het ijs steunt. De staart heeft de gedaante van 

 een dik, afgerond stompje. Het haar is kort, glad 

 aanliggende, tamelijk stug, en bruinachtig geel van 

 kleur. De walrus wordt omstreeks tien voet lang. 



Hij woidt slechts in de Noordpool-landen aangetroflen, 

 en is zelfsaldaar tot zekere plaatsen beperkt: namelijk 

 tot de Behrings-zee, tot de kusten van Nova Zembla 

 en Spitsbergen, tot die van Groenland en Labrador 

 tot kaap Sable op NieiiWrScliotland toe, on tot de 

 Baffins- en Hudsonsbaai. Men ziet deze dieren hoogst 

 zeldzaam aan de Noordkusten van Lapland, en er zijn 

 slechts eenige voorbeelden bekend, dat zij in Europa 

 zuidelijk, tot aan de Hebridische en Orkney-eilanden, 

 verdwaald zijn. Zij leven gezellig, en worden dan 

 eens zwemmende, dan op den oever of op drijvende 

 ijsschotsen liggende, aangetroffen. Zij gebruiken 

 hunne stoottanden om op het land of het ijs te 

 klimmen, of om in het zand of den modder te 

 woelen. Hun voedsel schijnt voornamelijk uit 

 schelpdieren en andere weekdieren, of uit visschen 

 te bestaan; intiisschen eten zij ook zeewier. De 

 walrusvangst wordt bijkans uitsluitend door de 

 Russen, Engelschen en Amerikanen uitgeoefend. Hun 

 vleesch wordt door de inboorlingen gegeten. De 

 dikke huid levert een voortreffelijk leder; uit het 

 spek kookt men traan, en de stoottanden worden als 

 ivoor verwerkt." 



DE SPITSDIEREN 



De Spitsdieren, zoo genoemd in navolging van 

 den naam der Spitsmuis, die tot deze orde van 

 dieren behoort, zijn kleine of tamelijk kleine, 

 meestal insekten-etende zoogdieren, welke vooral 

 gekenmerkt zijn door hurmen min of meer, somtijds 

 zelfs tot een kleinen, regten tromp verlengden snuit, 

 een kenmerk, hetgeen men, onder de kleinere dieren, 

 slechts bij sommige buideldieren terugvindt. Velen 

 hebben, in hunne uiterlijke gestalte, eene schijnbaar 

 treffende overeenkomst met sommige knaagdieren, 

 vooral met muizen, ratten, springmuizen, stekelvarkens, 

 blindmuizen en eekhoorntjes; maar de vorm van 

 hunnen kop en hun tandenstelsel zijn zoo verschillend 

 van die van voornoemde dieren, dat er nimmer 

 eene verwisseling daarmede plaats kan hebben. 



De achterste kiezen der spitsdieren zijn, gelijk die 

 van vele vledermuizen, met puntige en scherpe 

 knobbeltjes gewapend. De snijtanden nemen dikwijls, 

 geheel of gedeeltelijk, de gedaante van hoektanden 

 aan, en die der onderkaak zijn meestal naar voren 

 gerigt. Hun reukwerktuig is sterk, het gezigtswerktuig 

 somtijds in geringe mate ontwikkeld. Hunne zooien 



zijn naakt. Zij hebben allen een sleutelbeen, maar 

 de blinddarm, die bij de knaagdieren dikwijls zeer 

 groot is, ontbreekt bij vele spitsdieren. 



Zij voeden zich met insekten, slakken en wormen, 

 en sommigen eten ook vruchten. De meesten leven 

 op of onder den grond; slechts sommige soorten houden 

 zich op boomen op, en deze doen ook door hunne 

 geheele gestalte aan eekhoorntjes denken. Men treft 

 deze dieren in de heete en gematigde streken van 

 Noord-Amerika, Europa, Afrika en Azië tot .Tapan, 

 op Formosa en de Soenda-eilanden aan. 



Men kan alle bekende Spitsdieren onder vijf 

 groote geslachten brengen, te weten die der 

 mollen, der spitsmuizen, der spring-spitsmuizen, der 

 spits-eokhoorntjes en der egels. 



DE MOLLEN. TALPA. 



De bewerktuiging der mollen toont aan, dat deze 

 dieren geschapen zijn om onder 'den grond te leven, 

 in holen en gangen, die zij zelve graven. Zij zijn. 



