lüe-ttegcnstaandc hare oiiaanzienlijki' -tüüUc, stevig 

 van maaksel; haar ligcliaam is iiieengedi'ongen, 

 eeiiigzins afgeplat, naar achteren zwak, terwijl de romp 

 naar voren dik is, ten einde alle de buitengewoon stevige 

 vooipooten zamenstellende deelen te ondersteunen. 

 Deze alleen verrigten het graven, en hun vrij gedeelte 

 doet door zijne gedaante aan die eener naai' buiten 

 gekeelde hand denken. De pooten zijn overigens 

 allen kort en. als het ware, tot aan de hand en 

 den voet in de massa van het ligchaam verborgen, 

 Ook de staart is kort of in het geiieel nietzigtbaai'. 

 De buitengewone kleinheid der oogen, die bovendien 

 grootendeels onder de algemeene huidbekleeding 

 verborgen zijn, en het volslagen gebrek aan uitwendige 

 ooraanhangsels toonen de in de duisternis van 

 onderaardsche holen levende dieren aan. De meeste 

 soorten zijn aan eiken poot van vijf teenen voorzien, 

 wier min of meer gekromde nagels aan de voorpooten 

 zeer groot en stevig zijn. Het haar der mollen is 

 buitengewoon zacht en bij sommige soorten fraai 

 glanzig. Deze diei-en bewonen de gematigde streken 

 van het noordelijk halfrond tot aan den noordelijken 

 keerkring, en werden in het zuidelijk halfrond slechts 

 in Zuid-Afrika aangetroffen. Men kent de volgende 

 vormen van dit geslacht. 



De eigenlijke mollen, waaitoe onze gewone mol 

 behoort, zijn gekenmerkt door haar stevig maaksel, 

 eenen korten, met enkele borstelharen bezetten staart, 

 on eenen tamelijk dikken en kraakbeenachtigen neus. 

 Zij hebben vijf teenen aan eiken poot, en worden, 

 behalve in Eiu'opa, in liet Noordelijk en gematigd 

 Azië aangetroffen. Onze gewone mol. Talpa Eiiropaea, 

 heeft in het geheel 44 tanden. Zij bereikt, zooals 

 elkeen weet, omstreeks de grootte eener nranshand. 

 en is nagenoeg zwart van kleur. Intussehen treft 

 men somtijds ook gevlekte voorwerpen aan, of zelfs 

 die geheel geelachtig wit zijn. Onze mol is, met 

 uitzondering van vele .streken van het zuidelijkst 

 gedeelte van Europa, over het grootste gedeelte 

 van dit werelddeel verspreid, en wordt in Westelijk 

 Siberië tot aan de oevers der rivier Lena aangetroffen. 

 Zij graaft, met groote behendigheid en snelheid, 

 met behulp van haren snuit en hare voorpooten, 

 zeer lange horizontale, digt onder de oppervlakte 

 gelegene gangen op plaatsen, waar de grond zacht 

 is, zooals b. v. op zandgronden, weilanden, in tuinen, 

 en spoort bij dit werk haar voedsel op, hetgeen in 

 de insekten bestaat, die zij ontmoet of in de 

 regenwormen, die bij het trillen van den grond naar 

 boven komen. In zoover is zij een nuttig diei';daar 

 zij echter door het maken dezer gangen en de 

 honpen, die zij daarbij opwerpt, den grond ongelijk 

 maakt, en bij het graven de woitels van het gras 

 en de kruiden afscheurt, waardoor deze planten min of 

 meer kwijnen, zoo wordt zij als een voor tuinen en 

 weilanden schadelijk' dier beschouwd, en door den 



?nsch 



zen. De mol heeft. 



gelijk alle spitsdieren, veel voedsel tot haar onderhoud 

 noodig; zij laakt ook nooit [ilantaardig voedsel aan, 

 en sterft reeds na een vasten van een half etmaal. 

 In de gevangenschap vertoont zij zich zelfs zeer 

 vraatzuchtig, drinkt veel, valt kikvorschen, vogels en 

 muizen aan. verschoont zelfs hare eigene makkers 

 niet, en eet ze, tot op de huid toe, op. Het wijfje 

 werpt haie jongen, vier tot vijf in getal, in een uit 

 bladeren en mos vervaardigd nest, hetwelk in een 

 aardhoop verborgen is en verscheidene ondei'aardsche 

 toegangen heeft. — De plaats van onze mol wordt 

 in Zuidelijk Frankiijk, in Italië bezijden Lombardijë, 

 in Griekeidand en Syrië door eene andere soort, de 

 /jliiide Mol. Talpa coeca, vervangen. Zij wordt blinde 

 mol genoemd, omdat hare oogen kleiner dan die van 

 onze mol en grootendeels met een dun vel bedekt 

 zijn. Zij onderscheidt zich bovendien, doordien hare 

 middelste snijtanden grooter zijn dan de overigen. 

 Dit is de soort, van welke in de geschriften der 

 oude Grieken en Romeinen gewag gemaakt wordt. — 

 De Japansche mol, Talpa moögtira, is lichter van kleur 

 dan de onze, en heeft twee snijtanden minder in de 

 onderkaak: derhalve zes in plaats van acht. 



De Mol van Noord-Amerika, Sr.alops aguaticu-i. 

 waarvan men verscheidene soorten heeft opgesteld, 

 heeft in hare levenswijze veel overeenkomst met de 

 gewone mollen ; zij wijkt echter daarvan af dooreen 

 langeren, puntiger snuit, door eenen dunneren staart 

 en doordien zij slechts 36 tanden heeft. 



In Noord-Amerika heeft men nog eene andere 

 soort, de Slermol, Condylura crisla/a, die zich van 

 alle overige soorten onderscheidt door haren neus, 

 die aan het uiteinde met kraakbeenachtige draadjes, 

 als de stralen van eene ster, omgeven is. Dit dier 

 heeft een gelijk getal tanden als onze mol. 



De mollen van Zuid-Afrika, Goudmollen genoemd, 

 wijken van alle overigen af door het volslagen gebrek 

 van den staart, door eenen korten en driehoekigen 

 kop, door hare slechts van drie teenen voorziene 

 voorpooten, en doordien deze teenen stei'k gekromde 

 nagels hebben, van welke de buitenste bovendien 

 buitengewoon lang is. Haar vacht is glanzig, bruin, heeft 

 echter eenen fraaijen groenachtigen of goudkleurigen 

 weerschijn. Het geheele getal tanden beloopt acht 

 en dertig. De Goudmollen zijn een weinig kleiner 

 dan onze gewone mol, en hebben nagenoeg dezelfde 

 levenswijze. De meest bekende soort is de (/eu-oiie 

 Goudmol, Chrysochloris iuaurata. 



In ,Tapan heeft men, behalve de boveiraangevoerde 

 mol, nog eene soort, de Spilsmuis-mol, Urolnclms 

 talpoides, die als het wai'e den overgang maakt van 

 de mollen tot de spitsmuizen. Zij heeft, gelijk alle 

 mollen, met uitzondering der goudmollen, vijf teenen 

 aan eiken poot; maar hare voorpooten zijn niet 

 krachtiger dan de achterpooten, en haar staart is. 

 vooral aan de punt, met tamelijk lange haren bezet. 

 Het geheele setal harer tanden is zes en dertig. 



