(loet Joor hare grootte, gestalte en staart, behalve 

 haren sterk verlengden snuit, aan eenc groote rat 

 denken. Haar ligchaani is niet lange, stugge haren 

 bedekt, waaronder echter korte, zachte en wolachtige 

 haien staan. Zij heeft 28 kiezen en, behalve deze, 

 groote hoektanden. De vacht is zwart, maar van 

 de schouders naar voi'en sterk met wit gemengd, 

 en op het laatste derde van den staart in wit 

 overgaande. Het wit neemt intusschen bij de 

 voorwerpen van Borneo, o|) het geheele ligchaam, 

 min of meer de bovenhand, terwijl de voorw-erpen 

 van Sumatra en Malakka de boven opgegevene teekening 

 vertoonen. — In Haiti heeft men eene even groote 

 soort, SülenodoH jjnradojciis. Haar snuit is tot een \ 

 grooten tromp verlengd; zij heeft '28 kiezen, grootere 

 oorschelpen dan gewoonlijk, zeer stevige nagels, I 

 vooral aan de voorpooten, en is van boven bruinzwart, [ 

 op de onderdeelen geelachtig bruin. 



'^ ■ 1 



DE SPRING-SPITSMUIZEN. MACROSCELIDES. j 



Deze dieren, ook sRIiinomys" genoemd, zijn als 

 het ware onder de Spitsdieren eene herhaling der 

 springmuizen, die, zooals men weet, tot de knaagdieren 

 behooren. Zij hebben in het algemeen denzelfden 

 uiterlijken vorm. altijil met uitzondering van den 

 snuit, die, in plaats van stomp, zeer puntig is, vooral 

 door de verlenging van den neus in eenen dunnen en 

 regten 'tromp; ook hebben zij eenen muisachtigen staart 

 zonder haarkwast aan het einde. De achterpooten 

 zijn, gelijk bij de springmuizen, langer dan de 

 voorpooten, en zij worden hierdoor, zooals deze, in 

 staat gesteld groote sprongen te doen, hetzij om 

 hunnen buit met spoed te overvallen, of gemakkelijk 

 hunne vijanden te ontvlugten. Hun kop is van 

 achteren groot; zij hebben groote ooren en oogen; 

 zwakke teenen, ten getale van vijf aan eiken 

 poot, of bij uitzondering een minder aan eiken 

 achterpoot; kleine, maar kromme en scherpe nagels; 

 aan den staart kort, aan de overige deelen lang en 

 zacht haar; 6 snijtanden in elke kaak, en in het 

 geheel 28 kiezen. Aan den wortel van den staart 

 merkt men eene klier op. De kleur dezer dieren 

 is gemeenlijk op de bovendeden geel- of rosachtig 

 bruin, op de onderdeelen wit. Zij houden zich in 

 opene, drooge, het liefst rotsige streken op; 

 verschuilen zicli onder rotsblokken, in rotsspleten en 

 in aardholen ; loeren over dag in het lommer van 

 struiken of lage boompjes op hunnen buit, die meest 

 in insekten of slakken bestaat; loopen gewoonlijk op 

 vier pooten; zijn schuw, maar zacht van aard, en 

 behooren in Afrika t'huis, waar zij zelfs beperkt 

 schijnen te zijn tot Zuidelijk Afrika, Mozambique en 

 Algerië. 



De soort van Algerië heet Macroscdides llozeli. Zij 

 wordt niet langer dan twee derden tot drie vierden 

 voet. Aan de Kaap heeft men verscheidene soorten. 



van welke de gemeenste -lAno-osce^iV/w <y/;/c«« genoemd 

 wordt, en even klein is als die van Algiers. 



De soorten met slechts vier teenen aan de achterpooten 

 hebben eenen langeren neus dan de overigen, en 

 worden in Mozambique aangetroüen. Eene dezei-. 

 Mocroscelides tetradaclylus, ook »Petrodromus"genoemd, 

 is een weinig grooter dan de voorgaande. — De grootste 

 van allen, Macroscelides Cirneri, ook »Rhynchocyon" 

 genoemd, is bovendien door eenen veel langeren 

 neus gekenmerkt. 



De grootste Sprii/ff-spituMi/is. Maciosctlides Cu lu 



DE SPITS-EEKHOORNTJES. TUPAJA. 



De uiterlijke gestalte dezer dieren zou volkomen 

 aan die der eekhoorntjes doen denken, indien hun 

 kop niet smal en verlengd ware. Zij zijn slank van 

 gestalte; hebben groote oogen; middelmatige ooren: 

 aan eiken poot 5, met kromme nagels gewapende 

 teenen; gewoonlijk 4 snijtanden in de bovenkaak en 

 6 in de onderkaak, en in het geheel 7 kiezen in 

 elke kaak. Hun vacht is rijkelijk van haar voorzien : 

 de meesten hebben eenen tamelijk langen staart, 

 met op twee zijdelingsche rijen geplaatst haar. 



Men treft deze dieren in Achter-Indië, op <le 

 Soenda-eilanden en Madagaskar aan, alwaar zij de 

 bosschen bewonen en meestal op boomen leven. 

 Intusschen loopen zij ook dikwijls op den grond : 

 vooral om hun voedsel te gaan zoeken, hetgeen 

 voornamelijk in insekten en wormen bestaat. Hun 

 naam van Tupaja is afgeleid van het woord »Tupai", 

 waarmede de Maleijers deze dieren en de eekhoorntjes 

 bestempelen. 



De gewone soort, die op de Siifmla-rilanden 

 aangetroflen wordt, is Tupaja Jaranicu. Zij heeft 

 ongeveer een voet lengte, waarvan de staart meer dan 

 de helft inneemt, en haar vacht is olijfkleurig. — 0|i 

 Borneo en Sumatra treft men bovendien eene grootere 

 sooit, Tvjmja tana, aan, met een puntiger snuit en 

 kastanjebruine vacht, maar eenigzins korteren staart. — 

 Bij eene andere soort van Borneo, Tupaja dorsalis 

 genoemd, is de staart dunner en de rug van eene 

 üverlangsche zwai'te streep voorzien. 



