i>(- Tiijjiija dursalifi. 



Eeiie eenigzins afwijkende soort van Madagaskar, 

 Eiqderes Goiidoiii, heeft in de bovenkaak 6, in de 

 onderkaak 8 snijtanden. De vaalbruine kleur van 

 hare vacht is door eene zwarte rugstreep afgebroken, 

 /ij lioudt zich in zandachtige streken op, en verschuilt 

 /ieh in holen, die zij zelve onder den grond graaft. 



<)|) Suinatra en Java treft men eene soort aan, 

 IlyU.mys sttiUus, die van alle overigen op eene zeer 

 in het oog vallende wijze afwijkt door haar nagenoeg 

 naakt en slechts een halven duim lang staartje. Zij 

 is zwartbruin van kleur, heeft kleine oogen, eenen 

 zi'or puntigon snuit, in het geheel 32 kiezen en in 

 elke kaak 6 snijtanden. Zij houdt zich in bergachtige 

 met woud bedekte streken, tusschen de wortels der 



De IJylomys sjiill/is. 



DE EGELS. ERINACEUS. 



De egels herbalen als het ware onder de spitsdicrm 

 den vorm der stekelvarkens en worden ook in bet 

 dagelijkscb leven dikwijls met laatstgenoemden naain 

 bestempeld, ofschoon de stekelvarkens tot de orde 

 lier knaagdieren behooren en de egels een geheel 

 ander tandenstelsel en oenen puntigen kop hebben. 



en alleen door hunne ineengedrongene gestalte en 

 hun met stekels bedekt ligchaam aan de stekelvarkens 

 doen denken. De staart der egels is zeer kort of 

 ontbreekt geheel en al; hunne oogen zijn klein, de 

 ooren middelmatig. Zij hebben korte, maar stevige 

 pooten. De teenen, vijf in getal aan eiken poot, zijn 

 met stevige en puntige nagels gewapend. Door de 

 aanmerkelijke ontwikkeling van den spierrok van 

 den rug, zijn zij in staat gesteld hun ligchaam op 

 te rollen, en kop en pooten zoodanig te verbergen, 

 dat het geheele dier de gedaante aanneemt van 

 eenen rondom met stekels gewapenden bal, die alsdan 

 tegen hunne vijanden een voortreffelijk, ofschoon 

 passief, middel ter verdediging aanbiedt. Het geheele 

 getal hunner tanden is 36. De egels zijn nachtdieren, 

 die zich over dag in aardholen, onder struiken, gras 

 of in andere schuilplaatsen verbergen, en met het 

 vallen van den avond te voorschijn komen, om hun 

 voedsel te zoeken, hetgeen vooral in insekten, 

 weekdieren, kleine zoogdieren, slaui^on, eljcren en 

 vruchten bestaat. Men treft de cui'ls in Euiopa, 

 Afrika en op het vasteland van Azië aan. 



Men noemt eigenlijke Eijeh de soorten, die op den 

 gewonen egel gelijken. Zij hebben het ligchaam met 

 harde stekels bezet. Onze geicone egel, Mrinacens 

 Huropoeus, die omstreeks een voet lengte bereikt, 

 wordt nagenoeg in geheel Europa aangetroll'en. 

 ünze egel wordt in de gevangenschap zeer mak. In 

 tuinen gehouden, doorsnuffelt hij met het vallen van 

 den avond ;ill(_' boeken, i'n komt zelfs, wanneer men 

 voedsel voor bom neilorzct, iu de woonkamers. Hij 

 valt, bescbei)jid door zijne gewapende huid, zonder 

 schroom vergiftige slangen aan. De stekelhuid van 

 den egel weid bij de oude Romeinen, in plaats van 

 klitten, tot het kammen van wollen stoffen gebruikt. — 

 De Kaapuche egel, Erinaeeus fronlalis, bereikt niet de 

 grootte van den onzen en heeft een witten band 

 over het voorhoofd. — In Zuidelijk Rusland, Westelijk 

 Siberië on Tmkestan beeft men den egel met lange 



