leven en koincM eerst mot het vullen van den avond 

 Ie voorschijn. Zij vliegen alsdan, sommigen hoog 

 in de lucht, anderen lager, sommigen langs de 

 oppervlakte van het water, in het rond, ten einde 

 in do vhigt allerlei insekten, waarmede zij zich 

 voeden, te vangen. Sommigen zuigen ook het bloed 

 van diei-en of zelfs van den mensch; terwijl de 

 liond-vledermuizen grootendeels op vruchten schijnen 

 te azen. Bij dag rusten zij uit, hetzij in rots- of 

 lioomholen of in oude gebouwen verscholen, de 

 vleugels zamengeplooid, en den duimnagel aan de 

 ruwe loodregte vlakten van steenen of boomen 

 gehaakt; hetzij, gelijk de hond-vledermuizen, in de 

 open lucht, den kop naar beneden gerigt, met de 

 achterpooten aan boomtakken hangende, langs welke 

 zij zelfs in deze houding behendig weten te klimmen. 

 Zij gaan niet vrijwillig op den grond zitten; kunnen, 

 daar geplaatst, evenmin opvliegen als de gierzwaluwen ; 

 klauteren daarentegen, om dit te doen, eerst tot 

 op zeker punt tegen eenen boom, een rots of eenig 

 ander vast voorwerp omhoog. Het wijfje brengt telkens 

 slechts een of twee jongen ter wereld, die, elk aan 

 een der beide tepels hangende, zoolang zij klein 

 zijn, door de moedor bij het rondvliegen medegenomen 

 wortlen. Na den tijd der voortplanting leven deze 

 dieren gezellig, maar gewoonlijk in dier voege, dat 

 de voorwerpen van elk, dikwijls talrijk gezelschap 

 allen tot eene sekse behooren. 



De vledernniizon worden in alle doelen van den 

 aardbol, met uitzondering dor binnen den poolkring 

 gelegen landen, aangetroffen. De soorten, die de 

 koude en gematigde luchtstreken bewonen, houden, 

 naar mate der luchtgesteldheid, eenen langoren of 

 korteren winterslaap. 



De talrijke soorten van vloilernuiizen kunnen onder 

 drie familiën gebragt worden, te weten : die der 

 vampyrs, der eigenlijke vledermuizon en der 

 hond-vledermuizen. Laatstgenoemde zijn tot de Oude 

 "Wereld met uitzondering van Europa beperkt; de 

 overigen worden in alle werelddoelen aangetroffen. 



DE VAMPYRS. 



Do familie dor vampyrs bevat alle vledermuizon, 

 wier neus voorzien is van vliesachtigo, min of meer 

 zamengestelde aanhangsels, die blijkbaar tot hetzelfde 

 doel dienen als de uitwendige aanhangsels van het 

 oor, te weten het opvangen der luchtstroomen naar 

 verschillende rigtingen. Gelijk bij de eigenlijke 

 vledermuizon is aan de voorpooten slechts de duim 

 met een nagel gewapend, en zijn hunne kiezen .van 

 sclioi'po punten voorzien. Zij voeden zich met insekten; 

 sonmiigo soorten zuigen ook bloed. Zij worden in 

 de heete, en eenige soorten ook in de gematigde 

 luchtstreken aangetroffen. 



De EIGENLIJKE VAMPYRS worden alleen in de 



Nieuwe Wereld aangetroHen. Hunne neusgaten zijn [1 



door eenen hoelijzervormigen rand omzoomd, en van 

 achteren begrensd door een loodregt op.staand, 

 lancet- of bladvormig vliezig aanfiangsel. Hunne 

 middelmatige oorschelpen zijn volmaakt van elkaar 

 gescheiden, en van eene groote klep voorzien. Zij 

 hebben groote vleugelvliezen, maar de staart ontbreekt 

 meestal, of is zeer kort. De hoektanden zijn gioot; 

 de kiezen 20, en de snijtanden in elke kaak gewoonlijk 

 4 in getal. De tong is dik en vleezig. Zij houden 

 zich veelal in boomrijke streken op, leven meest 

 afzonderlijk en vliegen goed, terwijl sommige soorten 

 ook met groote behendigheid op den grond loopen. 

 Hun gewoon voedsel bestaat uit insekten; zij eten 

 echter ook gaarne saprijke vruchten ; terwijl sommigen 

 zich op slapende dieren, zooals paarden, muilezels, 

 het rundvee enz., of somtijds zelfs op slapende 

 menschen zetten, ten einde hun bloed te zuigen. 

 Om die wonde te kunnen veroorzaken, zonder dat 

 hun slagtofler ontwaakt, maken zij waarscliijnlijk hot 

 plekje, waar zij de beet willen aanbrengen, door 

 zuigen met de lippen ongevoelig, even als dit bij 

 het koppen geschiedt, bijten alsdan met hunne tanden 

 eene kleine wond in de huid en zuigen vervolgens, 

 door middel van hunne zoor rekbare en vleezige 

 tong, het bloed uit die wonden. De beet op zich 

 zelven heeft geene nadoelige gevolgen. Daar er zich 

 intusschen somtijds drie of vier vampyrs tegelijk op 

 een dier zetten, hunne aanvallen alle nachten herhalen, 

 de wonden steeds min of meer nabloeden en de 

 vliegen hunne eijeren daarin leggen, waardoor zij aan 

 het zweren raken, zoo worden de dieren, welke aan 

 deze aanvallen prijs zijn gegeven, allengskens zeer 

 afgemat. De menschen worden zeer zelden door de 

 beten der vampyrs lastig gevallen. De oude fabel 

 van den vampyr, die vooral door het bekende gedicht 

 van Byrun en de opera van Marschner aan de 

 vergetelheid onttrokken werd, is, even als het woord 

 vampyr zelf, uit Siberië afkomstig. Het volk iei 

 die streken en in Hongarije geloofde namelijk, en 

 gelooft hot nog in sommige oorden, dat de ligchamen 

 van hen, over wie, uit hoofde van beschuldigingen 

 van tooverij of andere misdaden, de banvloek was 

 uitgesproken, na de begrafenis, niet in bederf 

 overgaan, maar gedurig hunne beenderen afknagen 

 en des nachts de graven verlaten, ten einde hunne 

 betrekkingen het bloed uit te zuigen, en hen op die 

 wijze van het leven te berooven. Dit bijgeloof bragt 

 nog in het jaar 1723 bijkans geheel Hongarije en 

 Servië in rep en roer, zoodat de regering genoodzaakt 

 was, onderzoekingen in het werk te laten stellen, 

 en er eene menigte geschriften, voor en tegen ilo 

 zaak, in het licht gegeven worden. 



In Suriname en over het algemeen in geheel 

 Guyana is eene der grootste soorten, Phyllosloiua 

 spectrum genoemd. Zij heeft een en een halven voet 

 vlugt, is op de rugzijde kastanjebruin, op de 



