DE KN AAGDIE REN, 



G L I R E S. 



De Knaagdieren zijn vooral gekenmerkt door hun 

 gebit en door de overlangsclie rigting der geledingen 

 van liunne kaken. Betreffende het eerstgenoemde 

 kenmerk, valt op te merken, dat elke kaak met niet 

 meer dan twee snijtanden gewapend is, die echter 

 bij de hazen door twee kleine, achter de groote 

 geplaatste, snijtanden gevolgd worden; dat deze 

 snijtanden zeer groot, bijtelvormig en alleen op de 

 voorzijde van verglaassel voorzien zijn; dat de hoektanden 

 ten eenenmale ontbreken ; dat hunne kiezen door eene 

 ledige tusschenruimte geheel van de snijtanden 

 afgezonderd zijn, eene op de bovenzijde vkikke, van 

 stompe knobbeltjes of van insneden voorziene kroon 

 hebben, en als molensteenen op elkander werken. 

 Ten opzigte van het tweede kenmerk, te weten de 

 wijze van geleding der kaken, blijkt het, dat deze 

 geleding iti de rigting der lengte-as (en niet dwars, 

 gelijk bij de overige zoogdieren,) geplaatst is, om de 

 voor het knagen noodige beweging van voren naar 

 achteren, en omgekeerd, mogelijk en gemakkelijk te 

 maken. 



De meeste knaagdieren liebben eenon zeer grooten 

 blinden darm, waartegen hunne maag eenvoudig is. 

 De hersenen zijn klein en zonder kronkelingen, en 

 de sleutelbeenen zijn niet zelden onvolledig. 



De knaagdieren behooren in het algemeen onder 

 de kleine zoogdieren, en de zwaarste van lien 

 overtreffen naauwelijks in grootte onze huiskat. Hun 

 voedsel bestaat in allerlei, veelal plantaardige stoffen: 

 zooals wortels, bollen, bast, granen en andere harde 

 vruchten. De meesten leven op het land en velen 

 dezer houden zich in holen onder den grond op, die 

 zij gewoonlijk zelven graven. Anderen houden zich 

 in het water op, terwijl nog anderen, behendig in 

 het klimmen, hun verblijf op boomen opslaan. Men 

 vindt knaagdieren in elk gedeelte der aarde, voor 

 zoo ver het niet door de zee bedekt is. Zij zijn talrijk 

 aan soorten, die onder een zeker getal familiën 

 verdeeld worden, waarvan hier de opgaaf volgt, met 

 vermelding der voornaamste geslachten en soorten. 



DE EEKHORENS, 



SCIURUS. 



De familie der eekhorens bevat, behalve de taliijke 

 soorten, die overeenstennnen in haren vorm met 

 ons gewoon eekhoorntje, nok nog anderen, te weten 



de vliegende eekhorens, gekenmerkt doordien de 

 zijden van hunnen romp van een groot vlies 

 voorzien zijn. De eekhorens leven grootendeels op 

 boomen. Zij vallen vooral in het oog door hunnen 

 langen, met ruige haren bekleeden staart, welke 

 haren veelal op twee rijen verdeeld zijn. Hunne 

 tamelijk korte pooten zijn met kromme en scherpe 

 nagels gewapend. Men merkt aan de achterpooten 

 vijf teenen op, aan de voorpooten vier teenen met 

 een van nagel ontbloot duimstompje. De snijtanden 

 zijn smal en die der onderkaak puntig. Wat de 

 kiezen betreft, men ontwaart er aan weerszijde der 

 bovenkaak vijf, van welke intusschen de eerste 

 dikwijls uitvalt; terwijl er aan weerszijde der onderkaak 

 vier kiezen aanwezig zijn. De eekhoorntjes hebben 

 een zeer grooten blinden darm. Hun voedsel bestaat 

 voornamelijk uit harde boom vruchten of allerlei wortels 

 van planten. Men treft deze dieren in alle werelddeelen 

 aan. behalve in Australic', de eilanden der Zuidzee, 

 Nieuw-Guinea en in het algemeen de eilanden 

 we.stelijk van Celebes gelegen. 



Men noemt eigenlijke eekhorens alle soorten, 

 die de gestalte van ons eekhoorntje hebben, of, met 

 andere woorden, degenen, wier romp geene vliezen 

 vertoont geschikt om als valscherm te dienen, en die 

 dagdieren zijn. Dit geslacht is zeer talrijk in soorten, 

 die soms onderling wel veel overeenkomst hebben, 

 maar niet zelden allerlei verscheidenheden aanbieden, 

 hetzij volgens liet jaargetijde, hetzij volgens de 

 streken die zij bewonen, hetzij eenvoudig volgens de 

 voorwerpen. Het gewoon eekhoorntje, Sciurus vulgaris, 

 levert hiervan een treffend voorbeeld. Het bereikt 

 ongeveer eene lengte van anderhalven voet, waarvan 

 de staart ruim de helft inneemt, en is vooral kennelijk 

 aan zijne, van een haarpluimpje voorziene ooren. 

 Het heeft eenen witachtigen buik, terwijl de overige 

 deelen in den zomer roodbruin, in den winter veelal 

 donkergrijs zijn. Intusschen hebben de voorwerpen, 

 die op de hooge gebergten van Zuidelijk Europa 

 leven, dikwijls een donkerbruin met grijs gemengde 

 vacht en werden zelfs onder den naam van 

 «Alpen-eekhoorntje" als eene eigene soort aangevoerd. 

 In Siberië en andere koude streken van het noordelijk 

 halfrond der Oude "Wereld, neemt de vacht in den 

 winter eene fiaaije lichtgrijze kleur aan, en het 

 zijn deze voorwerpen, die het, voornamelijk door de 

 Chinezen, zeer gezochte, en bij ons onder den naam 

 van »petit-gris" bekende bontwerk leveren. Het 

 gewone eekhoornlje is over geheel Europa oostelijk tot 



