Japan verspreid. In ons rijk is liet intusschen tot de 

 bosschen van Gelderland beperkt en het schijnt niet, 

 dat de genomen proeven om het in andere provinciën 

 in te voeren, gelukt zijn. 



Het eekhoorntje is in gedurige beweging, het springt 

 vlug van een tak op den anderen, begeeft zich, om 

 up andere boomen te komen, op den grond, waar 

 het zeer behendig tot een anderen boomstam loopt, 

 om langs dezen weder in de hoogte te klimmen. Bij 

 naderend gevaar verschuilt het zich achter boomtakken 

 in dier voege, dat het voor de oogen van den jager 

 verborgen is. Het groote, overdekte nest, hetwelk 

 zij van takken en mos op de boomen bouwen, en 

 waartoe zij dikwijls een oud eksternest gebruiken, 

 dient niet slechts om de jongen daarin te werpen, 

 maar tevens ook tot schuil- en slaapplaats, hetzij 

 alleen 's nachts, hetzij gedurende den winterslaap. 

 Zij toonen veel liefde voor de jongen, die blind en 

 telkens ten getale van drie tot zeven ter wereld 

 komen. Hun voedsel bestaat uit eikels en andere 

 harde boomvruchten, en zij hebben de gewoonte, in 

 den tijd van overvloed magazijnen in holle boomen 

 aan te leggen, of enkele vruchten tusschen de reten 

 of de schors van boomstammen te bergen, ten 

 einde gedurende het koude jaargetijde geen gebrek 

 te lijden. Zij brengen dit jaargetijde, wel is waar, 

 grootendeels slapende, in hunne nesten verscholen 

 door ; intusschen wordt hvm winterslaap afgebroken 

 door tusschenpozingen, in welke zij voedsel gaan 

 halen, om, na het verteerd te hebben, wederom 

 in een vasten slaap te vervallen. Het eekhoorntje 

 wordt dikwijls in gevangenschap gehouden; het 

 is inderdaad zindelijk, heeft geen onaangename 

 lucht bij zich, wordt zeer tam en verschaft veel 

 vermaak door zijn vrolijkheid en potsierlijkheid. Het 

 eet zi'i'r gaarne amandel-pitten, die men echter 

 vooraf moet proeven, ten einde het geene bittere 

 amandelen te verstrekken, die veelal eene doodelijke 

 uitwerking op het diertje hebben. — In Noord- Amerika 

 heeft men verscheidene soorten, die grooter zijn dan 

 ons eekhoorntje, veelal even groote of nog grootere 

 verscheidenheden in kleur aanbieden, en derhalve 

 door de natuurkundigen nog niet volkomen bepaald 

 zijn. Een dezer, Sciurns leiicoius genaamd, bereikt 

 ongeveer twee voet lengte, en is grijs of zwart van 

 kleur, met eenen witten buik. Gelijk de veldmuizen 

 en lemmings, vermeerderen zij in sommige jaren 

 zoo buitengewoon, dat zij, uit gebrek aan voedsel, 

 genoodzaakt zijn, hunne gewone woonplaatsen te 

 verlaten en andere streken te gaan opzoeken. Men 

 ziet alsdan, in het najaar, groote troepen dezer 

 dieren van verschillende zijden aangetrokken komen 

 en zich vervolgens vereenigen, zoodat eindelijk de 

 verzamelde troep eene zoo groote menigte eekhoorntjes 

 bevat, dat zij, waar zij verschijnen, eensklaps velden 

 im plantsoenen verwoesten en tot eene ware landplaag 

 worden. Daar zij intusschen op deze togten door 



allerlei roofdieren gevolgd, en door deze, gelijk 

 ook door den mensch, van alle zijden bestookt 

 worden, zoo komen de meesten om het leven, en 

 slechts weinigen keeren naar hunne oorspronkelijke 

 verblijfplaatsen terug. Even als de veldmuizen en 

 lemmings, zwemmen zij ook over rivieren en andere 

 wateren, waar zij nieuwe vijanden vinden of door 

 te verdrinken het leven verliezen. — In Suriname, 

 een groot gedeelte van Brazilië en andere streken 

 van westelijk Zuid-Amerika schijnt men slechts eene 

 soort, Sciurns aestuans genoemd, aan te treffen. Zij 

 is ranker van gestalte dan ons gewoon eekhoorntje 

 en het haar vertoont zwartachtige en gele ringen. 

 De grootste en tevens eene der fraaiste soorten van 

 eekhoorntjes bewoont het vasteland van Oost-Indii'. 

 Zij draagt wegens hare grootte, waarin zij nagenoeg 

 eene kat evenaart, den naam van Sciurus maximus. 

 Zij is intusschen veel ranker, heeft eenen zeer langen 

 staart, en is van boven zwart, op de zijden roodbruin 

 en van onderen geelachtig, welke kleuren echter, 

 volgens de voorwerpen, dikwijls allerlei wijzigingen 

 ondergaan. — Op Sumatra heeft men eene soort, 

 Sciurus hjpoleucus, die niet veel kleiner is dan de 

 voorgaande en door hare bleeke kleuren zeer in het 

 oog valt, vermits hare bovendeelen bleek bruin, de 

 onderdeelen wit zijn. — Eene even groote soort als 

 die van Sumatra, Sciurus bieolor, is zeer gemeen op 

 Java, en wordt op het vasteland, van Malakka 

 tot China, aangetroffen. Zij is op de onderdeelen 

 geelachtig, op de bovendeelen zwart, hetgeen echter op 

 allerlei wijze door bruine en rosse tinten afgebroken 

 wordt. Dit eekhoorntje wordt dikwijls levend naar 

 Europa vervoerd, en behoort in de dierentuinen 

 geenszins onder de zeldzaamheden. — Eene di-r 

 fraaiste soorten van Achter-Indië is Sciurus Prevostii. 

 ook Rafflesii genoemd. Zij is niet grooter dan ons 

 gewoon eekhoorntje, en in het algemeen van boven 

 zwart, van onderen rosachtig rood, op de zijden wil. 

 Intusschen biedt dit diertje, volgens de landen die 

 het bewoont, standvastige verscheidenheden aan ten 

 opzigte der min of meer in het oog vallende wijzigingen 

 dezer drie hoofdkleuren, zoodat men genoodzaakt is, 

 vier zoodanige verscheidenheden aan te nemen. De 

 fraaiste komt van Malakka; de minst zuivere ten 

 opzigte der kleuren van Westelijk Borneo; de beide 

 overigen van Banka en Sumatra. Eene veel kleineic 

 soort van het vasteland van Indië is Sciurus palmarnui. 

 Zij is van boven bruin, met drie witte overlangschc 

 strepen. — Een der kleinste soorten, Sciurus mdanods, 

 bewoont de Soenda-eilanden. Zij is niet grooter dan 

 eene muis, heeft zwarte ooren en aan weèiszijde van 

 den kop eene witte, met zwart gezoomde streep. — 

 De meeste Afrikaansche eekhoorntjes hebben stug 

 en borstelachlig haar; zij bewonen bij voorkeur opene 

 of slechts spaarzaam met hout begroeide streken, 

 en houden zich meer op de aarde dan op de 

 boomen op. Eene der gewoonste van deze soorten 



