is Sciiirus se/.osns, van Zuiil-Afrika. Zij is rosaelitig 

 okergeel van kleur, en lieeft aan weerszijde van den romp 

 eene witte streep. — Het gewone grond-eekhoorntje 

 van Abyssinië, Sciurus rutüus, is rosachtig bruin met 

 wit gespikkeld. Het graaft holen in den grond, 

 die tot schuilplaats en het werpen der jongen 

 dienen. — Men heeft ook grond-eekhoorntjes in de 

 koude stieken van Azië en Noord-Amerika; daar zij 

 echter van wangzakken voorzien zijn en do vierde 

 vinger der voorpooten langer is dan de overigen, 

 zoo worden zij door de natuurkundigen van de 

 overige eekhoorntjes, onder den naam van sTamias", 

 afgescheiden. Zij behooren onder de kleine soorten 

 en haar vacht is van boven van overlangsche strepen 

 voorzien. De soort van Siberië draagt den naam 

 van Sciurus slriaiiis, en die van Noord-Amerika dien 

 van Sciurus LysUri. 



Men geeft den naam van vliegenue eekiiorens, 

 PTEROMYS, aan de soorten, wier romp aan weerszijde 

 van een vlies voorzien is, en die eene nachtelijke 

 levenswijze leiden. Dit vlies is tusschen de voor- en 

 achterpooten, langs de zijden van den hals tot aan 

 de vooi-pooten en, bij de groote soorten, ook tusschen 

 de achterpooten en den grond van den staart 

 uitgespannen. Het meest ontwikkelde dezer vliezen 

 is dat ter zijde van den romp; het wordt door eene 

 stevige pees ondersteund, die gewoonlijk aan den 

 ]iand\vortel,bij de Afrikaansche soorten echter aan den 

 elleboog vastgehecht is. Deze vliezen, bij geen ander 

 knaagdier, maar daarentegen bij den vliegenden Maki 

 en de, onder den naam van vliegende Koeskoes bekende 

 buideldieren aanwezig, ontstaan eenvoudig, gelijk bij 

 deze dieren, uit eene verlenging der huid, wier beide 

 binnenzijden vlak tegen elkaar te liggen komen. Zij 

 vormen eene soort van valscherm, dat deze dieren 

 in staat stelt, grootere en verdere sprongen te maken 

 dan andere dieren. Dit valscherm is vooral van 

 dienst, wanneer zij van een boom tot den anderen 

 willen springen. Zij maken alsdan van boven af een 

 groeten sprong, en strijken, door het valscherm als 

 het ware gedi'agen, schuin van boven naar beneden, 

 ten einde op deze wijze en zonder gedruisch den stam 

 van een naburigen boom te bereiken. Zij hebben, 

 overigens, behalve dit kenmerk en hunne nachtelijke 

 levenswijze, in het algemeen veel overeenkomst met 

 de eigenlijke eekhoorntjes. Zij vervaardigen gi-oote 

 nesten, die zij in holle boomen plaatsen en waarin 

 zij over dag slapen. Men treft hen slechts in Azië, 

 Oostelijk Europa, het heete Westelijk Azië en 

 Nooi'd-Amerika aan, en brengt het kleine getal 

 soorten in drie ondergeslachten. Het eerste dezer 

 bevat de kleine soorten, die in grootte ongeveer een 

 rat evenaren. Haar staart is steeds, en wel veelal een 

 derde, korter dan het overige ligchaam, en zeer 

 verschillend van die der overige vliegende eekhorens, 

 doordien de haren zoo volmaakt op twee rijen 

 geplaatst zijn, dat hij geheel en al, als van boven naar 



onderen afgeplat verschijnt. Hot vlies tusschen de 

 achterpooten ontbreekt, maar het wordt door lange, 

 digtstaande haren vervangen. De tanden bieden, 

 noch in getal, noch in hunnen vorm, bijzondere 

 afwijkingen van die der eekhorens aan. Zij worden in 

 Noord-Amerika, Oostelijk Europa en Aziëaangetrollen. 

 De soort der Soenda-eilanden, PU-rom.ys sagitla, is op 

 de bovendeelen bruinachtig geel, op de onderdeden 

 wit. De gewone soort van Noord-Amerika, PU-romys 

 volucelln, wordt van tijd tot tijd levend naar Europa 

 vervoerd en in do dierentuinen gezien. De.Ta[)ansche 

 soort wordt Pleromys momoga genoemd. De zeldzaamste 

 van allen is Pteromys volans. Zij is gekenmerkt door 

 haar digt en tamelijk lang haar, hetgeen zelfs alle 

 teenen tot aan den grond der nagels bekleedt, en 

 geheel witachtig grijs van kleur is. Dit diertje 

 wordt in Siberië en zel-fs in het koude Rusland 

 aangetroffen. Het houdt zich in sparren- en 

 berkenbosschen op, en voedt zich met de zaden en 

 knoppen dezer boomen. De jongen zijn bij hunne 

 geboorte kaal en blind. — De groote soorten bieden, 

 volgens de werelddeelen die zij bewonen, aanmerkelijke 

 verschillen in haar maaksel. Zij bereiken met den 

 staart eene lengte van twee tot drie voet. De soorten 

 van Oostelijk Azië zijn van Nepaul tot Japan, de 

 Philippijnsche en Soenda-eilanden verspreid. Zij zijn 

 kennelijk aan haren staart, die rolrond, dat is te 

 zeggen van alle zijden met gelijk lange haren bekleed 

 is. De verdeeling van de kroon harer kiezen is veel 

 meer zamengesteld dan bij de kleine soorten. De 

 soort van het vasteland van Indië, Pleromys 

 petaurista, is op de bovendeelen bruin met witte 

 spikkels. Die van Japan, Pleromys leucogenys, lieeft 

 witte wangen. Op de Soenda-eilanden treft men, 

 behalve Pleromys nilida, die op de bovendeelen eene 

 donker-, op de onderdeelen eene licht roodbruine 

 kleur heeft, nog eene eenigzins kleinere soort, 

 Pleromys elegans, aan, die zich vooral in het gebergte 

 ophoudt en kennelijk is aan haren zwarten met wit 

 gemarmerden rug. — De soorten van Afrika vormen 

 het derde ondergeslacht, Anom-alurus genoemd. Zij 

 schijnen tot de westelijke, heete streken van dit 

 werelddeel bepei'kt te zijn, en onderscheiden zich 

 van alle overige eekhorens, op het eerste gezigt, 

 door haren staart, die van onderen, op het eerste 

 derde zijner lengte, met eene dubbele reeks van 

 hoornachtige, zeer stevige en puntige, elkaar 

 dakpansgewijze overdekkende schubben gewapend is, 

 die bij het klauteren langs gladde boomstammen een 

 geheel eigenaardig, maar uitstekend gunstig steunpunt 

 opleveren. Haar staart is overigens rolrond, maar 

 een weinig korter dan het overige ligchaam. Zij 

 onderscheiden zich buitendien van alle overige 

 eekhorens, doordien zij aan weerszijde der bovenkaak 

 eene kies minder hebben dan deze. De kleine soort, 

 Jnomalurus Fraseri, is eenigzins grooter dan ons 

 eekhoorntje, op de bovendeelen bruin, op de onderdeelen 



