wit. De groole soort, Aiwmalurus rdïi, bereikt ilrio 

 voet lengte. Zij is op de bovendeelen zwart, op de 

 onderdeden grijsachtig, terwijl de staart en de zoomen 

 van het valscherm wit zijn. 



Amminlwns Peli, 



DE MARMOTTEN. ARCTOMYS. 



])e dieren aan welke de naam van Marmot 

 toekomt, dienen niet verv/isseld te worden met het 

 zoogenaamd Giiineesch biggetje, hetwelk eveneens in 

 ons land, ofschoon zeer ten onregte, veelal met den 

 naam van marmot bestempeld wordt. De marmotten, 

 waarvan degewone soortder Alpen en het zoogenaamde 

 Ziesel van Oostelijk Europa tot voorbeeld kunnen 

 strekken, zijn tot Noord-Amerika, Oostelijk Europa 

 en het gematigde Azië beperkt. Sommige dezer 

 dieren bereiken de grootte eener kat, terwijl anderen 

 in dit opzigt naauwelijks eene rat overtreffen. Zij 

 huisvesten in onderaard.sclje holen, zoeken hun voedsel 



ooren zijn zi'cr klein; de stnart is kort of v;in 

 niiddelmalige lengte, en ilc oogen zijn van middelmatige 

 grootte. Hurme kiezen, in de bovenkaak aan weerszijde 

 vijf, in de onderkaak vier in getal, zijn van dwarse 

 knobbels vooi'zien. Men telt aan eiken poot vijf teenen, 

 maar de binnenste teen der voorpooten is zeer klein. 



Dit geslacht is gevormd uit de twee volgende 

 ondergeslachten. 



De eigenlijke jiarmotten, waaronder de groote 



soorten behooren, zijn zeer kennelijk aa-ii hunnen 

 zcei- korten staart en aan hunne plompe gestalte. 

 Zij zijn zeer stevig van maaksel, hebben cenen 

 grooten kop en alle deeleii van hun ligchaam zijn 

 met tamelijk lange haren bedekt. Sommigen leven 

 op het hooge gebergte, anderen op uitgestrekte 

 grasvlakten. De meest bekende sooi't komt van de 

 liooge gebergten van Zuidelijk Europa. Dit is de 

 gewone Marmot, Arclomys Marmola. De hoofdkleur 

 van dit dier is een geelachtig grijs, hetgeen eciiter 

 op den kop in het zwartachtige, op de onderdeelen 

 in het rosachtig biuine overgaat. Het bewoont de 

 met gras begroeide hellingen der hooge bergen, 

 veelal digt onder de sneeuwlijn. Hier graaft het, 

 in den grond, holen, wier lengte veelal tot tien 

 voet bedraagt. Deze holen dienen, behalve tot 

 nachtelijke slaapplaats, tot het werpen der jongen 

 en tot het houden van een geregelden en somtijds 

 acht maanden langen winterslaap. Zoodra zij zich 

 daarin begeven hebben, om dezen winterslaap te 

 houden, stoppen zij alle uitgangen dezer holen 

 digt. Men vindt ze alsdan kegelvormig ineengorold. 

 üe dikke laag vet, waarmede hnti ligchaam in Int 

 najaar bedekt is, verdwijnt gedurende dezen slaap 

 allengs geheel en al. Het wijfje wei'pt telkens twee 

 tot vier jongen. De marmotten voeden zich met 

 alpenkruiden en gras, hetgeen zij bij dagtijd gaan 

 opzoeken. Zoodi'a zij onraad merken, rigten zij hun 

 ligchaam, op de achterpooten zittende, op, kijken in 

 het rond, laten, zoodra zij luninen vijand ontdekt 

 hebben, een Uuitend geluid hooren en nemen hierop 

 allen de vlugt naar hunne schuilplaatsen. Worden 

 zij overvallen en in het naauw gebragt, dan trachten 

 zij, door te bijten, zich te verdedigen. Intussciien 

 worden zij inde gevangenschap zeer tam en leei'zaun!. 

 en, zoo als bekend is, vooral dooi' armoedige jonge 

 lieden gevangen en afgerigt. Het was voornamelijk 

 in de vorige eeuw, dat zoodanige jongens met 

 marmotten, in kastjes bewaard, heinde en ver, vooral 

 in Frankrijk rondtrokken en, onder begeleiding van 

 een doedelzak of andere eenvoudige muziek, de even 

 eenvoudige kunsten dezer dieren veitoonden. 



In Siberië, van Kamtschatka tot Polen, heeft men 

 eene andere soort, Jrclomys bohac genoemd, die zich 

 op onelTene, steenachtige streken aan den voet 

 van het gebergte ophoudt. De groote soort van 

 Noord-Amerika is Arclomys monax of »empetra." De 

 Anglo-Amerikanen neeinrn haar »groundhog" 

 (aardvarken), de aldaar wonende afstammelingen 

 der Franschen ssiftleur" (Ihiiter). In de groote 

 grasvlakten van dit land heeft men eene kleinere 

 soort, in de wetenschap Arclomys Ludoviciana en door 

 de Anglo-.\merikanen )iprairie-dog" genoemd. Zij 

 giaven in den grond holen, wier ingang in cenen 

 omstreeks andei-half voet hoogen aardhoop uitkomt. 

 In deze holen, die gemeenschappelijk door verscheidene 

 voorwerpen bewoond worden, maken zij hun nest 



