uit gras. en ilit nest dient als rustplaats, om er de 

 jongen in te werpen en den winterslaap in te houden. 

 Daar deze dieren op geschikte verblijfplaatsen zeer 

 menigvuldig zijn, zoo ziet men somtijds geheele 

 streken, uren gaans ver, met hunne aardlioopen 

 bedekt; en zoodanige streken worden door de jagers 

 «dorpen der prairie-honden" genoemd. 



Men noemt eekhorkn-marmotten, srERMOPiiiLL-p, 

 eene reeks van soorten, die kleiner en veel slanker 

 van gestalte zijn dan de eigenlijke marmotten, en 

 oenen langeren .staart en wangzakken hebben. Hunne 

 gestalte doet in vele opzigten aan die der eekhorens 

 denken, ofschoon zij zich door hun maaksel aan de 

 marmotten aansluiten. De soort van ons werelddeel, 

 Spermophilus ciliUus, door de Duitschers sZiesel", door 

 de Russen »Soeslik" genaamd, wordt van Silesië en 

 Oostenrijk oostelijk tot Siberië aangetroffen. De 

 geheele lengte van dit diertje bedraagt ongeveer een 

 voet , waarvan een derde door den staart ingenomen 

 wordt. Het is van onderen witaclitig, op de overige 

 deelen van eene bruinachtig gele met bruin en 

 wit afgebrokene kleur. Men treft het op velden en 

 grasvlakten aan, en daar zij op hunne verblijfplaatsen 

 veelal in groote menigte voorkomen, zoo zijn deze 

 dikwijls door hunne holen gelieel en al ondermijnd. 

 Deze holen bevatten niet .slechts hun leger, maar 

 ook hunnen voorraad van levensmiddelen, en elk 

 is van verschillende uitgangen voorzien, die zij, 

 zoodra zij zich ten winterslaap begeven, dig^toppen. 

 Hun voedsel bestaat uit granen, zoo als oolc de zaden 

 en wortels van allerlei kruiden. Gelijk de marmotten, 

 gaan zij over dag uit, om hun voedsel te zoeken, 

 zetten zich dikwijls op hunne achterpooten, om in 

 het rond te kijken, fluiten zoodra zij onraad merken en 

 vlugten, bij nadering van gevaar, in hunne liolen. — De 

 fraaiste soort is Spermophilus Hoodii, van Noord- Amerika, 

 doordien hare kastanjebruine bovendeelen door acht 

 overlang^che rijen van witte vlekken afgebroken 

 worden. — In het koude Noord-Amerika, van de 

 Hudsons-baai tot Melvil-eiland en de straat van 

 Behring, treft men eene grijze of zwarte, met wit 

 gevlekte soort aan, Spermophilus Parryi genoemd. Zij 

 houdt zich in woeste streken op, vooral op zandige, 

 met rotsen bedekte gronden. Zij graaft, in het zand, 

 holen, waarin verscheidene voorwerpen gezellig leven. 

 Ken dezer voorwerpen houdt gewoonlijk wacht, op 

 den top van een heuveltje zittende, en waarschuwt 

 de overigen bij naderend gevaar. Het wijfje werpt 

 telkens ongeveer zeven jongen. Gedurende den winter 

 komen deze dieren in het geheel niet te voorschijn. 



DE RELMUIZEN. MYOXUS. 



Men geeft den naam van relmuizen aan eene 

 kleine reeks van knaagdieren, die de grootte van 

 eene muis of rat hebben en door liunno uiterlijke 



gestalte aan de eekhoorntjes doen denken. Intusschen 

 verwijderen zij zich van de eekhoorntjes door 

 den vorm van den scliedel, het tandenstelsel, en 

 bovendien van alle overige knaagdieren, door het 

 ontbreken van eenen blindendarm. De beide kaken 

 zijn aan weerszijde met vier kiezen gewapend. Ten 

 opzigte van de teenen, nagels en staart, hebben zij 

 groote overeenkomst met de eekhoorntjes en, gelijk 

 deze, houden zij zich op boomen op. Hun voedsel 

 bestaat in allerlei boomvruchten, vooral noten. De 

 in de noordelijke streken levende soorten houden 

 eenen winterslaap. Men treft deze diertjes in Eiiropa, 

 het gematigde Azië tot Japan, en in Afrika aan. 



De van oudtijds en meest beroemde soort is de 

 gewone relmuis, Myoxt/s //lis. Zij heeft de grootte 

 eener rat; haar staart is even lang als het overige 

 gedeelte van het ligchaam, en hare bovendeelen zijn 

 grijs, de oiiderdeelen wit. Dit diertje wordt in de 

 bosschen, vooral op bergachtige streken, in het 

 grootste gedeelte* van het Zuidelijke en gematigde 

 Europa aangetroflen. Het klautert met groote 

 behendigheid op de boomen rond. Zijn voedsel 

 bestaat voornamelijk in allerlei harde boomvruchten; 

 intusschen plundert het ook de vogelnesten, om 

 I de eijeren en jongen te eten. Het leeft paarsgewijze 

 en maakt zijn nest in de holen van boomen of 

 rotsen. In het najaar, voor den tijd van don 

 winterslaap, wordt de relmuis buitengewoon vet. 

 In Italië werd zij ten allen tijde, in dezen staat, 

 voor eene lekkernij gehouden. Dit was reeds het 

 geval bij de oude Romeinen, waar zij onder den 

 naam van sGlis" bekend was. Men hield toen deze 

 diertjes in stallen, die met eiken struiken beplant 

 waren, om ze later, tegen den tijd van het vet worden, 

 in donkere, naauwe potten te doen, ten einde ze, 

 bij eene volkomene rust, met noten, eikels en 

 kastanjes vet te mesten. — In het gematigde Europa, 

 tot Engeland toe, heeft men eene soort, Mijoxus 

 muscardinus, die niet grooter is dan eene muis en 

 op de bovendeelen eene' bruingele tint vertoont. — 

 Bij eene andere soort, Myoxus tiitela, die in grootte 

 tusschen beide voornoemde het midden houdt, is 

 de staart slechts nabij zijn einde van lange haren 

 voorzien. Haar vacht is grijs of bruinachtig, en zij 

 is zeer gekenmerkt door eene langs de zijden van don 

 kop loopende, zwarte streep. — Bij eene kleine soort 

 van Zuid-Afrika, Myoxus murinus, zijn de onderdeelcn 

 fraai roestkleurig. Zij schijnt intusschen ook in do 

 heete streken van Westelijk Afrika voor te komen. — 

 Bij de .laiiansche relrmds, Myoxus elegniis. is de 

 staart een derde korter dan het overige ligchaam. 

 Zij is klein, geelbruin van kleur, en men ontwaart 

 langs het midden van haren rug eene breede, zw-arte 

 streep. 



