Azië, hot Oostelijke Europa en Nooi'd-AaieriivU aan. 



Men kan de springmuisdieren onder de twee 

 volgende ondei'afdeelingen brengen. 



Men noemt eigenlijke springmuizen de .soorten 

 die de grootte van eene muis of rat hebben en het 

 Noordelijk halfi'ond bewonen. — Bij sommige soorten 

 der Oude Wereld heeft elke achterpoot slechts drie 

 teenen, en er is slechts een middel voetbeen aanwezig; 

 men merkt daarentegen aan de voorpooten vijf teenen 

 op. Elke kaak is aan weerszijde met vier kiezen 

 gewapend, en de snijtanden der bovenkaak zijn van 

 eene overlangsche vore voorzien. Eene der gewoonste 

 soorten, Dipns sagitta, wordt aangetroffen in de steppen, 

 die zich over het Zuidelijke Rusland en een groot 

 gedeelte van het gematigde Siberië uit.strekken. Dit 

 dier wordt ruim eenen voet lang, waarvan de staart 

 meer dan de helft inneemt. Deze is aan zijn einde 

 van eene afgeplatte haarkwast voorzien, waarop men 

 eene onduidelijke, zwarte, pijlvormige vlek waarneemt. 

 De ooren zijn bij deze soort even lang alsdekop. — 

 De soort van Egypte, Dlptts Aegyptiiis, heeft zeer veel 

 overeenkomst met de voorgaande, en zij is het vooral, 

 die naar Euro)ia vervoerd en in de Diergaarden levend 

 aangetrollen wordt. Bij eenige soorten, Dipus Ingopia 

 en hirlipes. zijn de teenen naar onderen met lange 

 witte borstelharen bezet: eerstgenoemde bewoont de 

 steppen om het Aral-meer, laatstgenoemde wordt in 

 Opper-Egypte en in Arabië aangetroffen. — Bij 

 andere soorten der Oude Wereld ontwaart men aan 

 eiken achterpoot gewoonlijk vijf, zelden vier teenen, 

 en er zijn steeds drie middelvoetbeenderen aanwezig. 

 De snijtanden zijn niet gegroefd, en zij hebben aan 

 elke zijde der bovenkaak eene kies meer dan de 

 voornoemde soorten. De grootste soort, Dipus jaculus, 

 heeft de grootte eener rat, en haar, van eene platte 

 kwast voorziene staart is veel langer dan het overige 

 ligchaam. Deze dieren worden in de steppen van 

 Zuidelijk Rusland tot in de Krim aangetroffen. Zij 

 graven onderaardsche holen, met slechts een opening, 

 die telkens, wanneer zij de holen verlaten, digt 

 gestopt wordt. Deze holen, die eenige ellen lengte 

 hebben, loopen, aan haar einde, in eene of meer 

 kamers uit, naarmate zij door een of meer paren 

 dezer dieren bewoond worden. De kamers dienen 

 tot het houden van den winterslaap, en om er het 

 nest in te plaatsen, waarin het wijfje zes tot acht, 

 bij de geboorte blinde jongen werpt. Met het vallen 

 van den avond verlaten deze dieren hunne holen, 

 en gaan hun voed.sel zoeken, hetgeen in allerlei 

 kruiden bestaat. Hun loop is, wanneer hij door 

 groote sprongen ondersteund wordt, zoo schielijk, 

 dat men ze naauwelijks te paard kan inhalen. Zij 

 begeven zich ook, ten einde hunne schuilplaats niet 

 te verraden, naar deze langs allerlei omwegen. Om ze 

 te vangen blijft dus nagenoeg niets over dan hunne 

 holen te gaan opzoeken, ze op te graven of, door 

 ingieten van water, de dieren daaruit te verjagen. 



Eene kleinere fioovi, üipns daler, wier ooren intusschen 

 buitengewoon groot zijn, wordt in de steppen om het 

 Aral-meer aangetroffen. De nog kleinere Dipus platha-us. 

 uit dezefde streken, is door zijnen lancetvormigen 

 staart gekenmerkt. In Abyssinië treft men eene 

 soort, Dipus leiradactylus, met slechts vier teenen 

 aan eiken achterpoot, ten gevolge van het gebrek aan 

 eene binnenteen. — De soort van Noord-Amerika, 

 Dipus Labradoricus. doet door hare grootte en haren 

 staart aan de gewone muis denken. — Eene andere, 

 van Mexico, Dipus PMUppi, wijkt van alle overigen af 

 door hare groote, naar buiten geopende wangzakken. 

 In het Zuidelijk halfrond heeft men slechts eene 

 soort, Pedetes Ca/er, die in maaksel en door hare 

 grootte aanmerkelijk van de overigen afwijkt. Zij 

 wordt in Zuidelijk Afrika aangetroffen en door de 

 aldaar wonende Hollanders sSpringhaas" genoemd. 

 Zij is, inderdaad, even groot als een haas en heeft, 

 gelijk deze, lange ooren. De staart, die het overige 

 ligchaam een weinig in lengte overtreft, is overal 

 gelijkmatig met haren bedekt. Men ontwaart aan 

 de voorpooten drie, met kromme nagels gewapende 

 teenen ; aan de achterpooten merkt men erdaarentegen 

 vier op, en zij zijn zeer groot, nagenoeg regt en 

 hoefiichtig. Er zijn aan elke zijde van elke kaak vier 

 kiezen aanwezig, en de snijtanden der bovenkaak 

 hebben overlangsche groeven. De springhaas, dien 

 men niet met Kengoeroe's moet verwisselen, aan 

 welke men eveneens, ofschoon zeer ten onregte, den 

 naam van Springhazen geeft, is op de bovendeelen 

 bruinachtig geel, op de onderdeden wit. Hij bewoont 

 onderaardsche holen, die elkander als een net 

 doorkruisen, en die hij zelf, met behulp der 

 voorj)ooten, en met buitengewone snelheid graaft. 

 Hij verlaat deze scliuilhoeken slechts met het vallen 

 van den avond, en gaat alsdan zijn voedsel opzoeken. 

 Dit bestaat in granen en allerlei kruiden, vooral 

 hunne wortels. 



DE MUIS-KNAGERS. 



Deze familie bevat het grootste getal soorten van 

 knaagdieren. Zij vertoonen onderling veelvuldige 

 verscheidenheden. Als grondvormen dezer familie 

 kan men de muizen, ratten, veldmuizen en hamsters 

 aannemen. Deze dieren hebben kleine, maar steeds 

 volkomep ontwikkelde oogen, en meestal afgeronde 

 ooren van middelmatige grootte. De achterpooten 

 zijn gewoonlijk van vijf, zelden van vier teenen 

 voorzien, en aan de voorpooten merkt men, behalve 

 de vier teenen, een duimstompje op, hetwelk echter 

 met een nageltje gewapend is. De staart is bij de 

 eenen lang, bij de anderen kort, en veelal met ringen 

 en .schubben, tusschen welke haren staan, bezet. De 

 snijtanden der onderkaak zijn veelal smal en puntig. 

 Het geheele getal der kiezen bedraagt hoogstens 

 zestien ; dikwijls zijn er intusschen minder aanwezig. 



