en do snijtanden der bovenkaak van overkmgsclie 

 groeven voorzien. Zij bewonen oiiene, zandachtige 

 streken. Hiertoe belioort Meriones pygargtis, ook 

 »Gerbillus" genoemd, die op de bovendeden 

 roodbruin, op de onderdeden wit is, en in Egypte 

 t' hviis behoort. Bij de soorten van Australië zijn 

 (Ie achterpooten nog langer en zij doen hierdoor 

 aan de eigenhjice springmuizen denken. Zij hebben 

 lamehjk groote en bijkans naakte ooren, korte nagels, 

 en de kroon harer kiezen is van knobbeltjes voorzien. 

 De meest bekende soort, Hapalotis albipes, is op de 

 bovoiideelen grijsbmin, op de onderdeelen wit. Zij 

 heeft de gewoonte, haar nest, ten einde het tegen 

 roofdieren te beveiligen, met eenen reusachtigen hoop 

 van digt in een gestokene takken te omgeven, groot 

 genoeg om er twee of drie karren mede te beladen. 



In liet lieete Afrika leeft de Boschrat, Julacodus 

 Sioinderiamis, die twee voet lengte bereikt, waarvan 

 echter de dunne staart meer dan de helft inneemt. 

 Zij heeft slechts vier teenen aan de achterpooten, 

 lange en borstelige haren, stevige en kromme nagels, 

 en elke snijtund der bovenkaak is van twee 

 overlangsche voren voorzien. 



Men vat onder den naam van veldmuizen de 

 soorten zamen, die in haar maaksel met de muis 

 en rat veel overeenkomst vertoonen, daarvan echtei' 

 afwijken door een steviger en meer ineengedrongen 

 ligchaam, eenen korteren staart, en kleine, grootcndeels 

 onder de haren verborgene ooren, die geheel of 

 gedeeltelijk door eenc klep gesloten kunnen worden. 

 Zij worden in de gematigde en koude streken van 



li(-'t n ilrlijk halfrond aangetroffen. Hiertoe behoort 



de waieiidl, Jlijpiidaeiin ampliihius, niet te verwisselen 

 met de bruine rat, die men hier te lande, maarten 

 onregte, veelal eveneens watei-rat noemt. Zij cvenaail 

 in grootte nagenoeg de zwaï te lat. maar haar staart 

 is slechts half zoo lang als het ovci igo ligchaam. 

 Hare bovendeden zijn lniiinarhtig donkergraauw. de 

 onderdeelen grijsacliii-. /ij windt in geheel Europa 

 tot Siberië aangctroHen ; iutusschen meent'men, dat 

 zij. volgens den aard der streken, die zij bewoont, 

 verschillende ondei-- of bijsoorten vormt. Zij houdt 

 zich aan de oevers van het zoete water op. In ons 

 lauil is zij zeer menigvuldig aan den kant der sloten, 

 waar zij lange gangen graaft. Met ziet haar dikwijls, 

 vooial inet het vallen van den avonil, langs die 

 k;int(Mi loopcn of in het water zwemmen. Haar 

 voedsel bestaat in de wortels en bollen van allerlei 

 planten en kruiden. De snoek en reiger zijn hare 

 giddlslc vijanden. Me yewoue veWmuis^ Ilijpiidnciis 

 tirrn/i.i. is slechts hall' ZOO groot als de waterrat, en 

 gewiHinlijk <ip de bovendeden geelachtig grijs, op 

 den luiik grijsachtig en aan de poolen wit. Intusschen 

 vindt men somtijds ook witte, witbonte en andere 

 verscheidenheden ten opzigte der kleur. Zij wordt mede 

 nagenoeg in geheel Europa tot Siberië aangetroffen. 

 Zij voedt zich voornamelijk met de wortelen van 



gi'as en allerlei andei'e kruiden. Men treft haar op 

 velden en weilanden aan, die zij somtijds met hare 

 onderaardsche gangen van alle zijden ondermijnt. 

 Onder gunstige omstandigheden vermenigvuldigen deze 

 veldmuizen, in sommige jaren, zoo buitengewoon, 

 dat zij, ten w'ille van haar onderhoud, genoodzaakt 

 zijn te verhuizen. Zij vervolgen, zoo doende, haren 

 togt in eene regte lijn, en daarbij geen beletsel 

 ontziende; zoo begeven zij zich, aan rivieren of meren 

 komende, regtstrreks in het water. Op deze reis 

 komen door wezi.'ls, roofvogels en andere vijanden 

 eene menigte dezer dieren om het leven, en hun 

 getal is weldra weder tot de gewone grenzen 

 beperkt. Zoodanige verhuizingen hebben overigens, in 

 mindere of meerdere mate, ook bij andere soorten 

 van veldmuizen plaats. — Eene andere, eveneens 

 hier te lande, maar slechts in kleinen getale, 

 voorkomende soort is de op de bovendeden fmai 

 rosbruine Hypudacus glareola. 



Men geeft den naam van Zutidral, Psammomys odesus, 

 aan eene soort, die de zandige streken van Egypte 

 bewoont. Zij bereikt eenen voet lengte, waarvan 

 de staart een derde inneemt. Deze is, aan zijn 

 einde, van een kleine haarkwast voorzien. Het 

 geheele dier is zeer stevig van maaksel en 

 isabelkleurig. Zijn voedsel bestaat in de woiteis 

 van gras en andere kruiden, en het graaft, tot zijn 

 verblijf, onderaardsche holen. 



Eene andere, eveneens gekleurde soort, Clenodaciylns 

 Massoni, wordt in Barbarije-aangetroffen. Haar ligchaam 

 is nog meer ineengedrongen dan bij de Zandrat, de 

 staart is klein en zelfs korter dan de kop; zij heeft 

 kleine ooien, slechts vier teenen aan eiken poot, en 

 de achterpooten zijn met lange en stevige borstelharen 

 bezet. 



Men geeft den naam van Lemming aan eenige 

 soorten, die in het hooge Noorden t'huis behooren. 

 Zij doen door hare gestalte aan de veldmuizen 

 denken, en naderen deze ook door hare levenswijze 

 maar de staart is buitengewoon kort, de nagels i\v\- 

 voorpooten zijn zeer lang, stevig en gekromd, de 

 voorpooten zijn digt met stevige haren bedekt, en 

 het uitwendige oor is buitengewoon klein of ontbreekt 

 geheel en al. De door hare verhuizingen algemeen 

 bekende sooit is de gewone Lemming, Myodes lemmus. 

 Dit dier heeft omstreeks een halven voet lengte, en 

 is geelachtig ros, met groote zwarte vlekken van 

 allerlei vorm. Het voedt zich met mos, gras, of de 

 wortels van allerlei kruiden, en houdt zich op de 

 gebergten van Skandinavië op. In enkele jaren van 

 buitengewone vermenigvuldiging zijn deze dieren, uit 

 gebrek aan voedsel, genoodzaakt te verhuizen. Zij 

 dalen alsdan, in groote scharen en eene regte lijn 

 volgende, van het gebergte af, eten onderweg de velilen 

 en weilanden kaal, zwemmen over rivieren en meren, 

 en begeven zich eindelijk, van alle zijden door 

 roofdieren en den niensch vervolsTd, in de zee, waar 



