alle overgebleveniMi om het leven ko:n(ni. — In XüGnlelijlv 

 Siberië treft men eene at'.dei'e soort, Mi/odes otieimi.f. 

 aan. Zij is op de bovendeelen roodbruin, heti;een 

 echter op den rug en den neus in zwart overgaat. 

 De Hamsters doen in vele opzigten, vooral ook 

 door hun kort staartje, aan de lemmings denken, 

 maar humie ooren zijn grooter, en zij hebben inwendige 

 wangzakken. Men treft hen van Westelijk Azië, over 

 Middel-Europa, tot de grenzen van Frankrijk aan. — 

 De meest bekende soort is de i/e?co>ie /tamsier, Cricelus 

 vulyaris. Zij bereikt nagenoeg eenen voet lengte, en is 

 zeer opmerkelijk gekleurd. Zij is van onderen zwart, 

 op de overige deelen geelachtig i'os ; de neus, onderkaak 

 en pooten zijn wit, en de zijden van den romp van 

 geelachtige vlekken voorzien. In sommige streken 

 van Thuringen vertoonen echter allo voorvveipen 

 eene eenvormig zwarte kleur. De hamster is van 

 Sibei'ië over Middel-Europa, westelijk tot aan de 

 oevers van den Rhijn verspreid, en overschrijdt deze 

 grens slechts westelijk van Keulen, waar hij tot in 

 het Luiksche land aangetroffen wordt. Hij houdt 

 zicli bij voorkeur op graanvelden op, waarin hij lange 

 en diepe onderaardsche holen graaft. Intusschen 

 leven de mannetjes in afzonderlijke liolen. Die der 

 mannetjes hebben, elke, twee, die der wijfjes vier 

 tot acht uitgangen. Elk dezer holen eindigt in 

 voorraadkamers, ten getale van drie tot vijf. Hierin 

 stapelen deze dieren alleng.s hunnen wintervoorraad 

 van granen op, die voor elk dier ongeveer twintig 

 tot deitig pond bedraagt. Dit en de schade, die 

 zij aan de velden veroorzaken, geeft natuurlijk 

 aanleiding de holen dezer dieren op te graven, ze 

 te dooden en den graanvoorraad weg te halen. De 

 hamster heeft overigens een winterslaap, die van 

 December tot Maart duurt. — In het Kaukasische 

 gebergte heeft men eene kleinere soort, Cricelus 

 uigricans, die zwart en ros geschakeerd is en eene 

 groote zwarte vlek op de borst en achter de ooren 

 heeft. — Eene nog kleinere soort, Cricetus songams, 

 bewoont de oevers van den Irtisch. Zij is niet 

 grooter dan eene muis, op de bovendeelen grijsbruin. 

 op de onderdeelen grijsachtig wit. 



DE MOLMUIZEN. 



Üeze dieren kan men molmuizen noemen, omdat 

 hunne geheele uitei'lijke gestalte, behalve die van den 

 kop, aan die der mollen doet denken. Zij zijn vooral 

 gekenmerkt door hunne buitengewoon kleine en 

 somtijds zelfs onder de huid verborgene oogen, en 

 doordien het uitwendig oor en de staart eveneens 

 buitengewoon klein zijn of zelfs geheel en al ontbreken. 

 Hun ligchaam is zeer stevig en ineengedrongen, de 

 kop is dik en stomp, en zij hebben groote en aan 

 h(!t einde als afgehakte snijtanden. De molmuizen 

 houden zich onder den grond in holen op, die zij 

 zelve graven, en velen komen slechts zelden uit die 



tin<leraardsche veiblijfplaats(;n te voorscliijn. Zij voeden 

 zich met de wortels van allerlei planten, vooral knollen 

 en bollen. Men treft haar in Amerika, Azië, Afrika 

 on het Zuidoostelijke Europa aan, en verdeelt de 

 verschillende soorten in een aanmerkelijk getal 

 geslachten. 



Men geeft den naam van "niindiiKillen", aan de 

 soorten, bij welke ile staart en liet viitwendig oor 

 volkomen ontbreken. Hare oogen zijn geheel onder 

 de huid verborgen, de kop is van boven afgeplat, 

 zij hebben korte nagels en aan weerszijde van elke 

 kaak slechts drie kiezen. Zij bewonen het Zuidoostelijke 

 Europa. Eene soort, de groole Blindmol, Spalax Palladi, 

 genoemd, bereikt eenen voet lengte ; zij heeft een wit 

 voorhoofd, en bewoont het Zuidoostelijke Rusland. — 

 De kleine Blindmol, Spalax lijphlns. is een derde kleiner 

 en komt in het Zuidelijke Itusland, in Hongarije en 

 Griekenland voor. 



In het Zuidelijke Rusland en het Westelijke Siberië 

 heeft men eene soort, Ellobius lalpinus genoemd. Zij 

 heeft in het algemeen veel overeenkomst met 

 de kleine blindmol, maar hare oogen, ofschoon 

 buitengewoon klein, zijn niet onder de huid verborgen. 

 ! en zij heeft een staartje, dat intusschen zeer kort is. 

 j Eene andere soort, Siphneus aspalax, die de sti'eken 

 belendende aan den noordelijken voet van het 

 Altaïgebergte bewoont, heeft eveneens vrije oogen 

 en eenen zeer kleinen staart, maar de nagels van 

 de drie middelste teenen harer voorpooten zijn zeer 

 lang en stevig. 



In Zuid-Afrika heeft men eenige soorten, wier 

 kort staartje aan het einde van borstelharen voorzien 

 is. Hare nagels zijn klein, en de oogen viij of onder 

 de huid verborgen. Eene dezer is de GeorJiycJnts 

 Capensis, door de Kaapsche Hollanders 5/eswoZ genoemd, 

 omdat zij witte vlekken aan den kop heeft. De baren 

 zijn overigens geel of bruinachtig grijs. De blesmol 

 bereikt ongeveer eene lengte van drie vierden voet. 

 In de bebouwde streken brengt zij, door de gangen, 

 die zij onder den grond graaft, veel nadeel toe aan 

 de landerijen. 



Het Zuidelijke Abyssinië voedt eene bijkans geheel 

 naakte soort, Hclerocephalus glabtr genoemd. Zij is 

 geelbruin van kleur, ongeveer van de grootte van 

 onze mol, en leeft in onderaardsche holen, die zij 

 in de met gras begroeide dalen graaft. 



Do Hollanders van Zuid-Afrika geven den naam 

 van Zandmol, Balliyergus maritimus, aan eene groote 

 I soort, wier bovenste snijtanden van eene overlangsche 

 groef voorzien zijn. De Zandmol heeft overigens eenen 

 zeer kleinen, digt met haar bezetten staart, en de 

 grijze kleur van het haar trekt op de bovendeelen 

 in het rosse. Dit dier houdt zich in zandachtige 

 streken, vooral in de duinen op, en graaft aldaar 

 lange, ondeiaardsclie gangen, welke, gelijk die van 

 onze mol, uiterlijk door lioopen gekenmerkt zijn. Het 

 voedt zich voornamelijk met bloembollen. Bij de 



