Ii(?t gematigde Noord-AiiieriUa. Eiii'opa en Siberië. 

 Iii de oostelijlio staten van Noord-Anierika is liij 

 iiitiissclien, even als in vele streken van Europa, 

 geheel of bijkans uitgeroeid. In Holland werden de 

 laatsten in het begin dezer eeuyv waargenomen. De 

 bever voedt zich met schors, de wortels en bladen 

 van boomon. Hij is vooral beroemd om de woningen, 

 welke hij tdt zijn winterverblijf o])rigt. Deze zijn, 

 volgens den aard der plaatsen, welke hij bewoont, 

 en de bouwstoflen, over welke hij beschikken kan, 

 niet zelden zeer verschillend. Zij bestaan gewoonlijk 

 uit eenen G tot iO voet hoogen hoop van groote 

 boomtakken of boomstanimetjes, welke deze dieren 

 met hunne scherpe snijtanden gemakkelijk vellen en 

 wegsiepen, of ze, met de voorpooten tegen de borst 

 dndd<ende, in het water voortstuwen, ten einde ze 

 (ligt aan den oever, of op den oever zelven, opeen te 

 stapelen. Deze woning is meestal door dwarsliggende 

 takken in verscheidene andere ruimten verdeeld, welke 

 alsdan aan de verschillende individus, die gezamenlijk 

 de woning aanleggen, tot verblijfplaats dienen en 

 hare afzonderlijke uitgangen hebben. Digt bij deze 

 woningen maken zij in de aar-de gangen van 30 tot 

 40 voet lengte, ieder met ver.schil lende uitgangen, 

 gedeeltelijk ondei-, gedeeltelijk bovenden waterspiegel. 

 Wanneer deze holen aan de oevers van beekjes of 

 liviertjes liggen, en de waterstand zoo laag woi'dt, 

 dat alle uitgangen boven den waterspiegel te .staan 

 komen, dan dammen zij het water beneden deze 

 uitgangen af, door een dijk dwars door het bed van 

 het riviertje te leggen. Deze dijk, die uit takken, 

 riet en modder met de voorpooten en niet met den 

 staart, zoo als men dikwerf leest, gemaakt wordt, 

 doet liet water tot de gewenschte hoogte rijzen. In 

 Labrador gebruiken zij de aarde, die zij uit hunne 

 gangen giaven, om de wanden en het dak hunner 

 woningen te versterken. Elke woning dient een 

 kleiner of grooter getal bevers tot verblijf. Zij 

 slepen er, gedurende den winter, meestal takken of 

 stammetjes van boomen in, wier .schors hun alsdan 

 tot voedsel dient. In het voorjaar zonderen zij zich, 

 paarsgewijze, van elkander af en slapen in de bosschen. 

 De twee tot vier jongen, welke zij werpen, leven, 

 tot zij zelve voorttelen, gemeenschappelijk met de 

 ouden. De bev(MS woi'den voornamelijk om hini fijn 

 haar gejaagd, en er werden vroeger vele bevervellen, 

 bijkans uitsluitend uit Amerika, in den handel gebragt. 

 Deze handel heeft intusschen schier geheel opgehouden, 

 sedert de castoorhoeden. welke van beverharen gemaakt 

 werden, uit de mode geraakt en door zijden hoeden 

 vervangen zijn. 



De ratleiibever, Myiopolamus Cotpu, evenaart den 

 bever in grootte, heeft als deze zwemvliezen aan de 

 achterpooten, en is geheel bruin van kleur; maai' zijn 

 staart is rond, dun en van enkele haren voorzien. Dit 

 dier bewoont Zuid-Amerika, bezuiden den keerkring 

 van den Steenbok. • Het lioiult ziih aan de oevers 



<lei- rivieren, beken en meren op, waar het luime 

 gangen graaft. In deze werpt het wijfje hare 4 tot 5 

 jongen. Het voedt zich voornamelijk van waterplanten, 

 en zwemt en duikt uitmuntend. Het haar is bijkans 

 even fijn als dat van den bever, weshalve de 

 huiden dezer soort vroeger een niet onaanzienlijk 

 handels-aitikel uitmaakten. In de gevangenschap 

 worden deze dieren zeer mak. 



DE STEKELVARKENS HYSTRIX. 



Hijstrix Jfricana. 



De stekelvarkens, die men niet met de egels en 

 stekelratten moet verwisselen, behooren onder de 

 grootste knaagdieren, en zijn vooial kennelijk aan 

 hun met stekels gewapend ligchaam, hun .stevig 

 maaksel, hunnen dikken romp, hunne korte pooten 

 en ooren, hunnen langwerpigen, maar afgeronden kop 

 en hun tandenstelsel. De pooten zijn van vier of vijf 

 teenen voorzien en deze met stevige nagels gewapend, 

 en zij hebben aan weerszijde van elke kaak vijf 

 kiezen, waarvan er intusschen, bij oude voorwerpen. 

 niet zelden een aan elke kaakzijde uitvalt. Hunne 

 tong is met stekelachtige schubben gewapend. Zij' 

 hebben eenen blinden daim, maar het sleutelbeen is 

 onvolmaakt. Men ontwaart tusschen de stekels, die 

 volgens de soorten velschillend zijn, lange borstelachtige 

 haren. De stekelvaikens worden in Amerika, Africa. 

 Zuidelijk Europa en het warme Azië tot op de 

 Soenda-eilanden aangetroffen. Zij vormen, volgens de 

 beide halfronden, te weten het oostelijke en westelijke, 

 twee onderafdeelingen. 



De stekelvarkens dei' Onde Wereld klimmen niet 

 op boomen, maar leven op den grond, waarin zij 

 holen graven, die hun tot woning verstrekken. Zij 

 zijn kennelijk aan hunne gladde voetzolen en scherpe, 

 weinig gekromde nagels. Zij hebben aan eiken poot vijf 

 teenen. maar de duim der voorpooten vertoont zich 



