als eon, met een pliitlen nagel gewapend stompje. — 

 Bij sommige soorten is de staart zeer kort. De 

 grootste en meest bekende soort, die men in de 

 dierentuinen of menagerien dikwerf levend ziet, is 

 liet (jnoone Stukeharken, Hijürix criüala. Dit dier 

 bewoont Afrika, wordt ecliter ook in sommige streken 

 van Zuidelijk Europa aangetroffen. Het bereikt ccne 

 lengte van ruim twee voet en weegt alsdan meer 

 dan dertig oude ponden. Op den kop ontwaart men 

 zeer lange borstelharen. De stekels zijn dik, en zwart, 

 met breede, lichte ringen; zij bereiken somtijds eene 

 lengte van drie vierden voet, en bekleeden den rug 

 en de zijden van het ligchaam. Dit dier graaft, onder 

 den grond, lange gangen, die het, over dag, tot 

 schuilplaats dienen, en waarin het wijfje hare jongen, 

 telkens ten getale van twee tot vier, werpt. Tegen 

 het vallen van den avond komen deze dieren uit 

 hunne woonplaatsen te voorschijn, ten einde hun 

 voedsel te gaan opzoeken, hetgeen voornamelijk in 

 wortels van plaaten en in vi'uchten bestaat. Wanneer 

 zij verontru.st worden, rigten zij hunne stekels op, 

 hetgeen hun eene zeer eigenaardige gestalte geeft, 

 schudden ze, en laten daarbij een knorrend geluid 

 hooren. Men gebruikt deze .stekels voor pennehouders, 

 .stelen van penceelen of andere doeleinden. Deze dieren 

 worden in de gevangenschap zeer tam. — Eene andere 

 soort, Ihjsirix Javanica, heeft veel kleinere .stekels en 

 den kop van lange borstelharen ontbloot. — Bij 

 andere soorten is de staart zoo ontwikkeld, dat hij 

 in lengte het overige ligchaam evenaart. Onder deze 

 behoort Hijürix fasciciilaia, van Sumatra en ?ihilakka, 

 en Hyslrix Africana, van Opper-Giiinea. 



De tweede onderafdeeling der stekelvarkens bevat 

 de soorten van Amerika. Zij onderscheiden zich van 

 die der Oude Wereld, doordien zij grootere, krommere 

 nagels en de zooien met wratjes bekleed hebben, en 

 dooidien zij op boomen leven. — Bij de soort van- 

 Noord-Araerika, Hyürix dorsala, neemt de staart een 

 vierde der geheele lengte van het dier in. De stekels 

 •zijn kort en wit met zwarte punten ; de borstelharen 

 zijn langer dan de stekels en meestal zwartbruin. Dit 

 dier bereikt de grootte van het gewone stekelvarken. 

 Het komt noordelijk voor, zoo ver er boomen groeijen. 

 Ofschoon het op de boomen zelve leeft en zich met 

 hun schors en bladen voedt, maakt het echter zijn 

 iiest onder de woitels. In angst gebiagt, schreeuwt 

 het als een kind. Zijn vleesch wordt door de Indianen 

 gegeten — De stekelvarkens van Zuid-Amerika 

 onderscheiden zicli van alle overigen door hunnen 

 langen, tot het grijpen ingerigten staart, en doordien 

 hunne achterpooten slechts van vier teenen voorzien 

 zijn. Zij komen vrij menigvuldig in Brazilië en 

 Suriname voor, leven .steeds op boomen en slaan 

 hun woonplaats in boomholen op, waarin zij ook 

 hunne jongen werpen. Eene soort, HysU-ix preltensilis, 

 is voornamelijk kennelijk, doordien alle deelen van 

 het ligchaam, en zelfs de buik, digt met stekels 



bezet zijn, en haar snuit van voren stomp en als 

 afgehakt is. Bij eene andere soort, Hijstrix insidiosn, 

 zijn de stekels grootendeels onder de borstelharen 

 verborgen. 



DE ZWUN-KNAGERS. 



Deze groep bevat eene kleine reeks van 

 Zuid-Amerikaansche knaagdieren, van een eigenaardig 

 maaksel, en wier gestalte min of meer aan die der 

 ^Wijnen doet denken: van daar hun naam. Zij zijn 

 dik en .stevig van maaksel ; hun kop is groot, en de 

 snuit stomp ; de ooren en oogen zijn klein, de zooien 

 naakt; de staart ontbreekt geheel en al of wordt 

 slechts door een stompje vertegenwoordigd; de nagels 

 zijn stomp en hocfochtig; het sleutelbeen is onvolmaakt, 

 en er zijn a.in wcciszijdc van elke kaak vier kiezen 

 aanwezig. Sonniiige soDiten bei'eiken de grootte van 

 een middelmatig vaiken, anderen worden naauwelijks 

 grooter dan eene rat. Zij houden zich op den grond, 

 vooral in de nabijheid van het water, op, klimmen 

 nooit op boomen, en wonen, hetzij in ondeiaai'dsche 

 holen, hetzij in andere verborgene schuilplaatsen. 

 Het vlee.sch dezer dieren woidt veelal zeer geschat. 

 Men kan ze onder de vier volgende geslachten verdeelen, 

 van welke sommige echter slechts eene soort bevatten. 



Het waierswij/t, Hydrochoerus capybata, is het grootste 

 van alle knaagdieren, vermits het eene lengte van 

 vier voet bereikt. De voorpooten zijn, elk, van 

 vier, de achterpooten van drie teenen voorzien, die 

 door een klein zwemvlies vereenigd, en met breede, 

 gewelfde en stompe nagels gewapend zijn. Destaart 

 ontbreekt geheel en al. De kop is zeer groot, de 

 bovenlip niet gespleten, en het geheele ligchaam met 

 korte, aanliggende, bruine borstelharen bedekt. Men 

 merkt langs de voorzijde der snijtanden eene groef 

 op. De kiezen bieden de bijzonderheid aan, dat zij 

 uit een opmerkelijk getal loodregte platen zamengesteld 

 zijn. Dit dier heeft eene eenvoudige maag, maar 

 daarentegen eenen zeer langen en ruimen blinden 

 darm. Het wordt in geheel oostelijk Zuid-Amerika, 

 zuidelijk tot de Plata-i'ivier aangetroflen. Men vindt 

 het, gezellig levend, aan de oevers der rivieren en 

 meeren, en het voedt zich met waterplanten 

 en boomschors, Het zwemt en duikt zeer goed, is 

 overigens bedaard in zijne bewegingen en stil van 

 aard. Het wijfje, ofschoon van twaalf tepels voorzien, 

 werpt telkens slechts een tot vier jongen. Het 

 waterzwijn wordt in de gevangenschap zeer tam, en 

 kan gemakkelijk onderhouden worden. De reuk dezer 

 dieren is schei-p; daarentegen zijn het gezigt en gehoor 

 zwak. Zij hebben eene zoo buitengewone spierkracht, 

 dat twee mannen naauwelijks in staat zijn om deze 

 dieren te bemeesteren. Aangeschotene voorwerpen 

 verdedigen zich bovendien met zoo veel klem, dat 

 men hen niet zonder gevaar kan naderen. Hun vleesch 

 wordt slechts door de inboorlingen gegeten. 



