jaarlijks tot drie malen toe, telkens twee tot vier, 

 ja zelfs zes jongen werpt, die na hunne geboorte 

 dadelijk rond loopen en alleen eten. Daar men 

 echter, in Europa, noch van het vleesch, noch van 

 de huid dezer dieren gebruik maakt en zij alles 

 beknagen, zoo heeft de liefhebberij van ze levend te 

 houden in onzen tijd nagenoeg geheel opgehouden. — 

 Bij andere soorten zijn de kiezen uit twee driehoeken 

 van gelijke grootte zamengesteld. Tot deze behoort 

 de Moko, Qavia rnpeslris, uit Brazilië, wiens vacht 

 zwart, grijsachtig en geel gespikkeld en aan kop en 

 pooten met ros geschakeerd is; zooals ook de meer 

 eenklenrige Qavia Kingii, die op de vlakten van 

 Zuidelijk Patagonië woont en daar eenvoudig «konijn" 

 genoemd wordt. 



De soort, die hoog op de pooten is, wordt Mara, 

 Qavia Falagonica, genoemd. Zij heeft lange ooren, 

 eenen kleinen staart, en de grootte van eenen zwaren 

 haas. De bovendeelen zijn bruinachtig, de zijden ros, 

 de onderdeelen en de stuit wit. Het bewoont Patagonië 

 noordelijk tot in de grasvlakten (Pampa's) van 

 Buenos-Ayres. Tot zijn verblijf strekken aardholen, 

 die het zelf graaft of die door andere dieren gegraven 

 en verlaten werden. Het wijfje werpt telkens twee 

 jongen. Het vleesch van dit dier wordt gegeten. 



DE HAAS-KNAGERS. 



De dieren, die men onder dezen naam kan 

 zamenvatten en bij welke onze haas en ons konijn 

 tot voorbeeld kunnen strekken, zijn voornamelijk 

 gekenmerkt door hun wolachtig haar, hunne geheel 

 behaarde zolen, en boven al doordien de snijtanden 

 der bovenkaak van achteren onmiddellijk door een 

 paar kleinere snijtanden gevolgd worden: laatstgenoemd 

 kenmerk doet hen ten eenen male van alle overige 

 dieren onderscheiden. Hunne achterpooten, die een 

 weinig langer zijn dati de vooi'pooten, vertoonen 

 vier, laatstgenoemde vijf teenen. en alle teenen zijn 

 van langwerpige, zamengedrukte, hoefachtige nagels 

 voorzien. Zij hebben groote en zeer zamengestelde 

 blinde darmen. Deze dieren worden in Amerika, 

 Europa, Afrika en Azië tot Japan en .Tava aangetroffen. 

 Men verdeelt ze in twee geslachten, te weten dat 

 der hazen en dat der hamsterhazen. 



Het geslacht der hazen, Lepus, bevat een aanmerkelijk 

 getal soorten, die intusschen onderling dikwijls veel 

 overeenkomst vertoonen. Men verdeelt ze wederom in 

 hazen en konijnen, en rangschikt onder laatstgenoemde 

 de soorten, bij welke de ooren en achterpooten 

 minder ontwikkeld zijn. Deze dieren hebben lange 

 ooren, eenen kleinen, geheel met haar bedekten staart 

 en zeer zacht en digt wolachtig haar. Hunne oogen 

 liggen zijdelings en de kop is gewelfd. De kiezen 

 zijn aan weerszijde der bovenkaak zes, der onderkaak 

 vijf in getal; de oogleden zoo kort, dat zij zelfs bij 

 het slapen de oogen niet geheel bedekken. Het zijn 



nachtdieren. »In de jagerstaai heèten de ooren 

 ))lepels"; de kop »bol"; de oogen «spiegels"; de 

 pooten »loopors"; de staart »pluim", en het haar 

 «wol". — De eigenlijke hazen hebben zeer lange 

 achterpooten en lange ooren. Zij loopen, half 

 springende, met groote schielijkheid ; liggen over 

 dag in eene soort van nest, sleger" genoemd, 

 verscholen en voeden zich met allerlei veldvruchten, 

 de knoppen van heesters en jonge boomen, hunne 

 schors en andere plantenstoffen. De gewone haas, 

 Lepus timidiia, is over geheel Europa, met uitzondering 

 van IJsland, Ierland en Scandinavië, verspreid. Hij 

 bereikt eene lengte van twee voet. Zijne kleur is 

 rosachtig grijs, de benedendeelen zijn wit; de punt der 

 ooren en de staart van boven zijn zwart. Zijn gehoor 

 is zeer fijn. In angst of gewond zijnde, laat hij een 

 geschreeuw hooren, hetgeen dat van een zuigeling 

 herinnert en door de jagers «klagen" genoemd wordt. 

 De haas brengt den dag slapende in zijn leger door. 

 en gaat met het vallen van den avond uit, om voedsel 

 te zoeken. Deze dieren zijn zeer vruchtbaar. Het 

 wijfje kan reeds in het eerste jaar van haar leven 

 voorttelen en werpt jaarlijks gewoonlijk driemaal, 

 den eersten keer reeds in de maand Maart, telkens 3 

 tot 'i jongen, welke ziende geboren worden en reeds 

 na verloop van drie weken door de ouders aan hun 

 lot overgelaten worden. De gewone haas van Sardinië 

 is kleiner en meer rosachtig dan de onze; de hazen 

 van het koudere Rusland zijn daarentegen zeer zwaar 

 en hunne kleur is sterk naar het witachtige 

 trekkende. De gewone haas wordt op de hooge 

 gebergten van Europa, op Ierland, IJsland, Scandinavië, 

 in de meeste koude streken van het Noordelijk 

 halfrond vervangen door den witten haas, Lepus 

 variahilis, die zich van de gewone soort voornamelijk 

 door de volgende kenmerken onderscheidt: zijn staart 

 is van boven niet zwart, de ooren en achterpooten 

 zijn iets korter; hij wordt in den winter, behalve 

 de zwarte punt aan de ooren, geheel wit, en is in don 

 zomer grijs en geelachtig of bruinachtig geschakeerd. 

 Sommigen zijn van meening, dat de voorwerpen uit 

 het koude Amerika, die zeer lang wit haar hebben, 

 en in den zomer meestal wit geschakeerd blijven, 

 eene eigene soort uitmaken. De voorwerpen van 

 Ierland, die ook als eene eigene soort aangevoerd 

 worden, veranderen in den winter hunne kleur zeer 

 weinig, en worden derhalve nimmer wit. — De 

 Isabel-haas, Lepus isabellinus, van Egypte, is nagenoeg 

 geheel licht okergeel, en bewoont de woeste, 

 zandachtige streken van Noordelijk Afrika. — In 

 Zuid-Afrika heeft men, behalve het zoogenaamde 

 konijn dezer streken, den vlaklehaas, Lepus Capensis, 

 die in de vlakke streken menigvuldig is, en den 

 berghaas, Lepus saxalilis, die slechts in bergachtige 

 streken aangetroffen wordt. — Op Java en Ceylon heeft 

 rmen een haas, Lepus nigricollis, niet eene groote 

 zwarte vlek in den nek. — De Noord-Amerikaansche 



