hazen zijn nog niet naauwkeurig uiteengezet. — De 

 konijnen hebben kortere ooren en kortere achterpooten 

 dan de hazen. Zij zijn gewoonlijk kleiner dan deze, 

 bewonen streken waar de grond zandachtig of los 

 is. en graven daarin lange gangen, waarin zij hun 

 verblijf houden en waarin het wijfje hare jongen 

 werpt. Intusschen rusten zij over dag somtijds ook in 

 legers, gelijk de hazen. Eene in het grootste gedeelte 

 van Amerika gemeene soort is Lepns Jmericanus, of 

 ))Brasiliensis". — Het Kaapsche Iconijn, Lepus areiiarius, 

 heeft de pooien en de zijden van het ligchaam 

 roodbruin. Het bewoont zandachtige streken. —- Ons 

 (/c-woon konijn, Lepus cunicidus, is bruinachtig grijs van 

 kleur en op den buik witachtig. De bovenzijde van 

 den staart en een smalle zoom om de ooren zijn 

 zwart, de nek is ros. Het konijn, afkomstig uit 

 Spanje en waarschijnlijk ook uit Barbarijë, werd 

 reeds door de Romeinen naar Italië overgebragt en 

 vervolgens, grootendeels door tusschenkomst van den 

 mensch, over vele landen verspreid. Men vindt deze 

 (lieren tegenwoordig, in den verwilderden staat, in 

 het grootste gedeelte van het Zuidelijke en gematigde 

 Europa, in Syrië, op Madera, in sommige streken 

 van Amerika, zoo als op de Falkland-eilanden, enz. 

 In Scandinavië en in Rusland hebben zij niet willen 

 aarden. Zij zijn nog vruchtbaarder dan de haas en 

 vermenigvuldigen zich in sommige streken zoo zeer, 

 dat men gedurig op hunne vermindering moet 

 bedacht zijn. Het konijn komt ook in groote menigte 

 in den tammen staat voor, hetgeen met den haas 

 het geval niet is, en biedt alsdan in grootte en kleur 

 allerlei verscheidenheden aan. Men heeft in Engeland 

 rassen met buitengewoon groote ooren aangekweekt. 

 Vroeger bijkans uitsluitend door menschen uit de 

 mindere \folksklasse gehouden, om tot voedsel te 

 verstrekken, worden zij tegenwoordig stelselmatig 

 aangefokt, en voornamelijk naar Engeland uitgevoerd, 

 waar zij meer algemeen gegeten worden dan bij ons. 



In den tammen staat vermeerderen zij zich het 

 geheele jaar door. Één ram is alsdan toereikende 

 voor zes tot tien wijfjes, die dertig dagen dragen 

 en negen dagen nadat zij geworpen hebben, weder 

 gedekt kunnen worden. 



De hanisler-Jiazen, Lagomys, zijn veel kleiner dan 

 de hazen en konijnen; hunne achterpooten zijn, naar 

 evenredigheid, nog korter dan bij laatstgenoemde: 

 zij hebben aan weerszijde der bovenkaak slechts vijf 

 kiezen, en onderscheiden zich voornamelijk door het 

 volslagen gebrek aan eenen staart. Hun stemgeluid 

 is fluitend. Zij worden slechts in Siberië en AVestelijk 

 Noord-Amerika aangetroffen. — Eene soort, Lagomys 

 oyotona, bewoont Mongolië en is witachtig grijs van 

 kleur. — De meest bekende soort, Lagomys Alpmus, 

 wordt op den Altaï en de hooge gebergten van 

 Daoerië aangetroflen. Deze dieren maken hun nest 

 in holle boomen, in rotsspleten of in holen, die zij 

 zelve in de losse aarde tusschen de rotsen graven. 

 Zij gaan bij nachttijd, bij donkeren hemel ook over 

 dag, uit om hun voedsel op te zoeken, hetgeen in 

 gras en allerlei kruiden bestaat. Zij beginnen reeds 

 in Augustus of September gras en kruiden bijeen 

 te slepen, en stapelen die, na dat ze op de rotsen 

 gedroogd zijn, in de nabijheid van hunne schuilplaatsen 

 tot manshooge hoopen op, tot welke zij zich, gedurende 

 den winter, gangen onder de sneeuw graven. — De soort 

 van Nepaul, Lagomys Nipalensü, is op de bovendeelen 

 donkerbruin. — De soort, die de »Rocky-mountains" 

 bewoont, wordt Lagomys prhiceps genoemd. Zij is op 

 de bovendeelen grijs, en leeft tusschen steenhoopen. — 

 De kleinste soort, Lagomys pusiUus, die naauwelijks 

 de lengte eener manshand bereikt, bewoont de 

 tusschen de zuidelijke streken van den Wolga en die 

 van den Obi gelegene uitgestrekte grasvlakten. Zij 

 graaft onderaardsche holen met talrijke uitgangen, 

 die grootendeels tusschen struiken uitkomen. 



DE HERKAAU^0<7ENDE DIEREN. 



RUMINANTIA. 



De orde der herkaauwende dieren, zamengesteld 

 T\it de geslachten der runderen, schapen, geiten, 

 antilopen, herten en muskusdieren, de giraf en de 

 kameelen, vormt een groot, afgesloten geheel, door 

 vaste kenmerken streng van de overige dieren 

 afgescheiden. Deze kenmerken berusten voornamelijk 

 in den vorm der verschillende deelen van de pooten, 

 in hun tandenstelsel, hunne op eene eigenaardige 

 wijze zamengostelde maag, en de horens, met welke 



het bovengedeelte van den kop van velen versierd is. 

 Aan de pooten merkt men voornamelijk op, dat elke 

 dezer, aan het einde, twee, van groote driehoekige 

 hoeven voorziene teenen vertoont, waarop deze 

 I dieren loopen; dat er, wel is waar, bij velen, nog 

 twee andere hóeven-dragende teenen aanwezig zijn, 

 maar dat deze veel hooger, en aan de zijden van de 

 achtervlakte der pooten zitten; dat eindelijk het op 

 de teenen volgende gedeelte der pooten lang en 



