tamelijk dun is, ten gevolge van de verlenging en 

 ineensmelting der beenderen van de middelhand en 

 den middelpoot. Wat de tanden dezer dieren betreft, 

 zoo blijkt het, dat bij de meesten de hoektanden 

 in het geheel, en ook de snijtanden der bovenkaak 

 ontbreken; dat de onderkaak van 8 schopvormige, 

 min of meer naar voren gerigte snijtanden voorzien 

 is, en dat de maaltanden, aan elke zijde van elke 

 kaak, zes in getal zijn; dat laatstgenoemd getal bij 

 de kameelen slechts vijf is; dat er bij de kameelen 

 en sommige hertdieren hoektanden aangetroffen 

 worden, en dat de kameelen, aan elke zijde van het 

 tussclienkaakbeen, eenen hoektand vormigen snijtand 

 vertoonen. De horens ontbreken bij sommige soorten 

 geheel en al, bij anderen slechts bij de wijfjes; zij 

 staan steeds aan weerszijde van den kop, boven of 

 achter het oog, en zijn van tweeërlei aard, te weten, 

 eigenlijke blijvende horens, die de gedaante van 

 kokers, op een beenen kern zittende, hebben, en 

 geweien, of beenen horens, die jaarlijks afgeworpen 

 worden, dan op nieuw groeijen en telkens in omvang 

 toenemen. Hunne zeer zamengestelde maag verdient 

 ecne afzonderlijke beschrijving. Zij is gewoonlijk in 

 viei- zakken verdeeld, die de namen van pens, muts, 

 boekpens en leb dragen. De slokdarm komt met zijne 

 opening in de eerste twee magen uit, en staat 

 vervolgens, door eene soort van goot, in verbinding 

 met de derde maag. De opening tusschen de tweede 

 en derde maag is naauw, die tusschen de derde en 

 vierde wijd. Laatstgenoemde gaat allengs in den 

 twaalfvingerigen darm over. De eerste maag, op de 

 linkerzijde van liet dier liggende, is, bij volwassene 

 voorwerpen, de wijdste van allen, en loopt van 

 onderen in twee blinde zakken uit; de tweede en 

 derde zijn kleinen rondachtig; de vierde is langwerpig 

 en tamelijk groot. De binnenzijde der eerste twee 

 magen is van tepeltjes en die der tweede bovendien 

 viin ruitvormige cellen voorzien; de twee overige 

 magen vertoonen langwerpige plooijen, die in de 

 (icrde maag hoog en talrijk, in de vierde lager en 

 verder van elkaar verwijderd zijn. Door deze 

 zamengestelde maag wordt het herkaauwen der spijs 

 mogelijk, hetgeen op de volgende wijze geschiedt. De 

 jilanten, waarvan deze dieren leven, worden, nadat 

 zij ze, door de snijtanden der onderkaak tegen het 

 haide bekleedsel van den voorsten rand der bovenkaak 

 te drukken, afgeplukt hebben, ingeslikt, en geraken 

 (iiiuiiddellijk in de eerste maag. Nadat dit voedsel, 

 iiin te weeken, eenigen tijd in deze bewaarplaats 

 gebleven is, gaat het, terwijl het dier gewoonlijk 

 (laarbij ligt en rust, in de tweede maag over, waar 

 het tot ballen gevormd en, onder dezen vorm, bij 

 gedeelten, door den slokdarm wederom in den mond 

 geraakt, ten einde nu eerst gekaauwd, dat is tusschen 

 de kiezen fijn gewreven te worden. Na het kaauwen 

 langs denzelfden weg terugkeerende, wordt het echter 

 nu dadelijk naar de derde maag, en uit deze, door 



de vierde, in het darmkanaal oveigebragt. Dezen 

 laatsten weg nemen ook de vloeistoffen, en dien ten 

 gevolge is ook de vierde maag, bij zuigende of in 

 het algemeen jonge dieren, geheel ten koste van de 

 eerste ontwikkeld. Wat de tong der herkaauwende 

 dieren betreft, zij is groot, vleezig en van talrijke 

 tepeltjes voorzien. 



De meeste herkaauwende dieren bereiken eene 

 aanmerkelijke grootte, en de giraf overtreft zelfs in 

 lengte alle overige landdieren. De oogen liggen 

 zijdelings en min of meer naar achteren, en zij zijn 

 veelal van eene langwerpige, maar in de lengte-as van 

 het oog geplaatste pupil voorzien. De neusgaten zijn 

 spleetvormig en nemen de zijden in van het min of 

 meer dikke voorgedeelte van den snuit. De staart 

 ontbreekt zelden, is echter nooit zoo lang dat hij, 

 wanneer het dier staat, tot op den grond reikt. Hun 

 ligchaam is steeds met haren bedekt. 



De herkaauwende dieren zijn over geheel Amerika. 

 Afrika, Europa en Azië oostelijk tot op .Tapan, de 

 Philippijnsche eilanden en Malaiasië verspreid; verder 

 oostelijk, dus op de Papoe-eilanden, Nieuw Giiinea, 

 geheel Australië en Polynesië komen zij niet voor. 



Hun voedsel bestaat in gras, mos, en de knoppen, 

 spruiten en bladeren van boomen en allerlei kruiden. 



De orde der herkaauwende dieren bevat de voor 

 den mensch nuttigste van alle dieren; het is ook 

 om deze reden dat er verscheidene soorten, reeds 

 van de vroegste tijden af, door den mensch getemd 

 werden, en thans in dezen tammen staat over alle 

 werelddeelen verspreid leven. Hun vleesch biedt het 

 krachtigste en beste voedsel aan voor den menscli. 

 hun vet wordt tot het maken van kaarsen en andere 

 doeleinden gebruikt, hunne huid levert uitstekend 

 leder, uit hunne wol of haren weeft men allerlei 

 stoffen, hunne horens wor^den op velerlei wijze 

 verwerkt, enz.; kortom, van elk deel dezer dieren 

 trekt men het een of ander voordeel, en zij zijn 

 buitendien, boven alle andere dieren, nuttig, doordien 

 zij eene overvloedige en voortreffelijke melk leveren, 

 uit welke wederom botei- en kaas gemaakt woiden. 



De versclnllende soorten van de orde der 

 herkaauwende dieren vormen drie groote familiën, 

 te weten die van het hoorn vee, de hertdieren en 

 kameelen. 



HET HOORNVEE. 



Men geeft den naam van »Pecus", en wel veelal 

 in het meervoud ))Pecora", gewoonlijk aan de 

 herkaauv.'ende dieren in het algemeen. Hier zijn 

 ] daaronder slechts begrepen de herkaauwende dieren 

 met blijvende, holle, op eene beenen kern zittende 

 horens, in tegenoverstelling dier herkaauwende dieren 



