met geheel beeiien horens, die ontbloot zijn van de 

 zelfstandigheid, in het dagelijksch leven hoorn genoemd, 

 en die jaarlijks vernieuwd en geweien genoemd worden. 



De horens van het hoornvee, uit eigenlijk hoorn 

 gevormd, hebben de gedaante van kokers, die elk 

 (ip een kern, te weten een beenig uitsteeksel der 

 voorhoofd-beenderen, zitten, door het ontstaan van 

 nieuwe lagen van hooini aan hunnen wortel, gedurig 

 voortgroeijen , en derhalve gedurende het geheele 

 leven van liet dier blijven bestaan. Deze horens, 

 die bij de wijfjes van sommige soorten ontbreken, 

 zijn in den natuurlijken staat, in den regel, twee in 

 getal, en geheel van zijtakken ontbloot: slechts bij 

 eene soort van Antiloop zijn vier horens aanwezig, 

 terwijl beide horens bij eene andere soort van een 

 kleinen zijtak voorzien zijn. In den wilden en ook 

 tammen staat, b. v. bij het schaap, gebeurt het 

 bovendien somtijds, dat er bij het gewone paar 

 liorens nog een ander paar komt. De vorm der 

 horens biedt, volgens de soorten, allerlei verschillen 

 aan in grootte en gestalte; zij vertoonen zich meestal 

 bij het ontstaan als regte punten. 



Er zijn bij het hoornvee nooit snijtandcn in de 

 bovenkaak aanwezig, en de hoektanden ontbreken 

 eveneens ten eenenmale, en wel in beide kaken; 

 slechts bij eenige antilopen, heeft men sporen 

 van hoektanden in de bovenkaak waargenomen. 

 Daarentegen heeft het hoornvee in de onderkaak steeds 

 acht schopvormige snijtanden, en aan weerszijde van 

 elke kaak zes kiezen. De achterste hoeven zijn klein. 



De familie van het hoornvee bevat de geslachten 

 der runderen, schapen, geiten en aritilopen. Deze 

 dieren woi'den waargenomen in alle landen, die binnen 

 den kring der verspreiding van de herkaauwende 

 dieren in het algemeen liggen. Intusschen schijnen 

 zij in Azië, oostelijk van Celebes en .Tava, niet voor 

 te komen. De verschillende geslachten van het 

 hoornvee bieden onderling veelvuldige overgangen, 

 weshalve het zeer moeijelijk is, algemeene kenmerken 

 voor deze geslachten op te geven. 



DE RUNDEREN. BOS. 



De runderen vertoonen in het algemeen den vorm 

 van ons gewoon rund; men heeft intusschen ook in 

 dit geslacht eenige minder of meer afwijkende soorten. 



Het zijn doorgaans groote dieren van een zeer 

 stevig maaksel. Hunne pooten zijn krachtig, en aan 

 de onderhelft niet zeer lang. De kop is groot, 

 breed, zwaar, en wordt vooral ondersteund door de 

 buitengewoon groote spieren en pezen van den nek, 

 die van het achterhoofd tot aan de zeer verlengde 

 bovenste uitsteeksels der voorste rugwervels loopen. 

 De hals wordt hierdoor bijkans waterpas gedragen; 

 hij is, ofschoon zijdelings zamengedrukt, zeer stevig, 

 hoog, en van onderen van eene groote kwabbe 

 voorzien. De staart reikt tot aan of over de hielen. 



en eindigt in eene groote haarkwast. Zij hebben zeer 

 stevige horens, en deze zijn veelal halvemaansgewijze 

 naar buiten en boven gebogen; zij zijn bij beide 

 seksen aanwezig, ontbreken echter bij sommige 

 getemde rassen van ons rundvee. 



Men treft de runderen, in don wilden staat, in 

 Noord-Amerika, Europa, Afrika en Zuidelijk Azië aan. 



Zij vormen, volgens de soorten, verscheidene kleine 

 onderafdeelingen : 



Men kan eigenlijke runderen de soorten noemen, 

 die volkomen de gestalte van ons gewoon rund hebben. 

 Deze dieren hebben gladde, veelal rolvormige, in het 

 geel- en bruinachtige trekkende horens; de hals is 

 van eene tot op de borst reikende kwabbe voorzien; 

 het haar is kort, glad aanliggend en glanzig, de 

 staart tamelijk lang, en er zijn 13 paar ribben en 

 6 lendewervels aanwezig. Men kent slechts twee 

 soorten van dit geslacht, die beiden, in den wilden 

 .staat, in Oost-Indië aangetroffen worden. Het rund 

 van Hindoslan, Bos frontalu of ssylhetanus", ook 

 ïGauvera" genoemd, bewoont het vasteland van Indië. 

 Het gelijkt volkomen op het tamme rund, en heeft 

 stevige, halvemaansgewijs gekromde, naar den wortel 

 toe eenigzins afgeplatte horens. De kleur van het 

 haar is een fraai glanzig bruinachtig zwart; maar 

 de onderhelft der pooten is wit, en op de kruin 

 van den kop ontwaart men een bundel grijsachtige 

 haren. Het rund van Hindostan bewoont het 

 gebergte, en daalt gewoonlijk niet beneden de 4000 

 voet boven de oppervlakte der zee af Gedurende 

 de heete uren van den dag ligt het op drooge 

 plaatsen in het woud uit te rusten. Het zoekt 

 gaarne moerassige plaatsen op, en begeeft zich, ter 

 afkoeling, tot aan den kop, te water, waar liet 

 dikwijls geruimen tijd stil blijft staan. Het voedt 

 zich grootendeels van boomspruiten. Voorwerpen van 

 dit dier worden nog heden somtijds getemd, en zij 

 vertoonen alsdan dezelfde eigenschappen als het gewone 

 tamme rund, met hetwelk zij ook bastaarden, en wel 

 vi'uchtbare, voortbrengen. Deze oni,standigheid en de 

 groote overeenkomst van het lund van Hindostan met 

 ons tam rund geeft, als van zelf, aanleiding tot de 

 vooronderstelling, dat het laatstgenoemde van het 

 eerste afkomstig is. Ons gewoon rund, Bos iavriu. 

 wordt reeds in de eerste tijdperken der geschiedenis 

 van het menschdom, bij elk der toen bekende volken, 

 als huisdier vermeld. Het werd, na de ontdekking 

 van Amerika, allengs over alle werelddeelen verspreiil. 

 zoodat het thans als huisdier in alle landen van den 

 aardbol, voor zoover er plantengroei aanwezig is, 

 aangetroffen wordt. In sommige streken is of was 

 dit dier verwilderd, en als zoodanig is blijkbaar ook 

 te beschouwen de » Auerochs" of «Urochs", in Lithauwen 

 »Thur" genaamd, van welk dier reeds Julius Caesar 

 onder den naam van ))Uius" gewag maakte, die in 

 de groote bosschen van Europa leefde, eerst in het 

 begin der vorige eeuw geheel uitgeroeid werd. en 



