krijgsbanieren, olijfanten en paarden, of als waaijcr 

 om de vliegen te verjagen. Men verft ze gewoonlijk 

 rood, om ze naar Turkije te verzenden, waar zij, 

 zooals elkeen weet, onderden naam van paardestaarten, 

 als onderscheidingsteeken dienen. Van daar blijkbaar 

 ook het gebruik, om de helmen van sommige benden 

 van Europesche krijgslieden met staarten, uit 

 jiaardenhaar gemaakt, te versieren. 



Men geeft den naam van buffels aan eenige 

 soorten van Hindostan en Afrika. Zij zijn steviger 

 van maaksel dan de overige runderen, hunne vormen 

 zijn plomp, zij hebben dikke pooten, breede hoeven, 

 eenen breeden snuit, groote horens van eene 

 zwartachtige kleur, stug en verlengd, maar tamelijk 

 enkel staand haar. Hunne halskwabbe is niet 

 bijzonder ontwikkeld. Zij houden zich, bij voorkeur, 

 in lage moerassige streken, en in de nabijheid van 

 het water op, en schijnen niet met de overige 

 rundersoorten voort te telen. — De .soort van 

 Hindostan, de grwone Buffel^ Bos biibalus, genoemd, 

 is zeer kennelijk aan de groote, halvemaanvormige, 

 op de voorzijde afgeplatte en hier van dwarse 

 groeven voorziene horens. Het haar is eenkleurig 

 bruinachtig zwart, de huid grijsachtig loodkleurig, 

 welke tint min of meer in de oogen valt, naarmate 

 het haar schaarsch is. In den tammen staat komen 

 ook geheel witte buffels voor. De gewone buffel 

 heeft, gelijk ons gewoon rund, zes lendewervels en 

 dertien paar ribben, maar laatstgenoemde zijn bij 

 het mannetje smal, bij het wijfje daarentegen zeer 

 hroed. Het vleosch is grof en slecht van smaak. De 

 bull'el wordt in Hindostan »Arni" genoemd. Hij 

 word i'eeds in de oude tijden getemd. De horens 

 lier aldaar levende voorwerpen bereiken somtijds 

 eene zoo buitengewone grootte, dat de ruimte 

 tusschen de punten van beide zes tot acht voet 

 en meer bedraagt. In het westen werd men eerst door 

 de togten van Alexander den Groote met den buffel 

 bekend. Zijne invoering in f^uropa heeft intusschen 

 niet voor de zesde eeuw van onze tijdrekening plaats 

 geliad, en is beperkt gebleven tot Griekenland en 

 Italië. De voorwerpen, in deze streken als huisdieren 

 levende, hebben in het algemeen kleine, sterk 

 gekromde horens, en hun voorhoofd is min of meer 

 sterk gewelfd. Dit dier werd in vi'oegere tijden ook 

 naar Egypte en Abyssinië gebragt, en is in deze 

 landen als huisdier zeer algemeen. Op .lava werd 

 de buffel, aldaar sKarbauw" genoemd, waarschijnlijk 

 te gelijker tijd met den rijstbouw, dus omtrent op 

 de helft der middeleeuwen, ingevoerd, en is .sedert 

 lang, niet slechts over dit geheele eiland, maar over 

 een groot gedeelte van den Indischen Archipel tot 

 op de Philippijrische eilanden, gelijk ook over geheel 

 Aciiter-Indië en een groot gedeelte van China, 

 verspreid. Daar de buffel eene buitengewone kracht 

 heeft, bijzonder geschiktis voor het werk in moerassige 

 of onder water staande streken, en zich, zelfs bij 



voorkeur, van harde en door de overige runderen 

 versmade planten, gelijk riet en biezen, voedt, 

 niettemin echter voortreffelijke en vette melk levert, 

 waaruit men zeer goede boter maakt, zoo is dit 

 dier, in de streken, die hij bewoont of waar hij 

 ingevoerd werd, door geen ander te vervangen, en 

 vooral bij de bewerking der rijstvelden onmisbaar. 

 Gelijk het zwijn is hij inden hoog.sten graad onzindelijk; 

 intusschen gaat hij dikwerf te water en blijft er 

 somtijds, tot aan den kop toe, uren lang in staan. 

 Hij schijnt, ten minste op Java, een bijzonderen 

 afkeer tegen de blanken te hebben, die hem ook 

 vreezen; terwijl hij zich tegenover inlanders, zelfs 

 niet volwassene, zeer mak en leidzaam toont. — 

 De buffel, die Zuid-Afiika bewoont, is ondei' den 

 naam van Kaapsche Baffd, Bos Cafer, bekend. Dit gi'oote 

 dier is zeer kennelijk aan zijne horens, die, ofschoon 

 slechts van middelmatige grootte, buitengewoon 

 stevig, in den beginne afwaarts en vervolgens naar 

 boven omgebogen zijn, en wier grondgedeelten zeer 

 dik en zoo sterk verbreed zijn, dat zij elkaar, op het 

 voorhoofd, nagenoeg geheel raken. De Kaapsche 

 buffel heeft, gelijk de gewone buffel en de gewone 

 runderen, dertien paar ribben; maar deze ribben zijn 

 zeer breed en er zijn slechts vijf in plaats van zes 

 lendewervels aanwezig. Dit dier houdt zich, gelijk 

 de gewone buffel, gaarne in moerassige streken van 

 het woud, vooral ook langs de oevers dei- rivieren 

 en water-en op. Het is wegens zijne woestheid algemeen 

 gevreesd. Men wil dat het ook in Abyssinië en in het 

 algemeen langs den Boven-Nijl voorkomt. Intusschen 

 is het de vr'aag, of de berigten hier'omtr-ent niet 

 geheel of gedeeltelijk toe te passen zijn op de 

 volgende soort. — Deze, de AetUiopische Bvffd, Bos 

 braeliyceros, werd waarschijnlijk reeds door de oude 

 schrijvers sCatoplebon" genoemd, een naam door de 

 natuurkundigen, blijkbaar ten onregte, op de Gnoe 

 toegepast. Dit dier heeft in het algemeen veel 

 overeenkomst met den Kaapschen buffel, maar- het 

 is eenigzins kleiner, zijne horens zijn van voren meer 

 afgeplat, en meer halvemaansgewijze gebogen. Het 

 werd aan de Goudkust en aan de oevers van den 

 Niger-stroom waargenomen. IkukU zich, tot kleine 

 troepen ver-eenigd, in het woud o|i, ontziet den 

 mensch niet, en is, wegens zijne woestlieid, door de 

 inboorlingen en blanken dezer streken meer gevreesd 

 dan eenig ander dier. Men ontwijkt te meerjagtop 

 deze dieren te rïiaken, daar zij, aangevallen of verwond, 

 ziclr blindelings op den jager storten, en hem met 

 hunne voeten vertr-appcn of met de horens dooden. 

 Men vat onder den naam van bison's twee soorten 

 van r-under-en zamen, die in vele opzigten van de 

 overigen afwijken. Hun kop is kort, maar dik en 

 breeil, en zij dr'agen dien naar beneden gerigt; 

 de horens zijn klein, en slechts llaauw gekromd; 

 het lijf is bij de schouder-s zeer hoog, maar smal; 

 het haar is eenkleurig donker'bruin, wolachtig kroes. 



